(၂၁) ရာစုရဲ႕ တံခါး၀ ေရာက္လာတဲ့ အခါ၊ လိုအပ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္၊ ႏိုင္ငံျပင္ပက မတူကြဲျပားတဲ့ ေဒသအသီသီးမွာ မတူကြဲျပားတဲ့ အလုပ္အကိုင္ မ်ိဴးစံုတို႔ကို သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကရတာဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘ၀ အစိတ္အပိုင္းေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ျပည္ပမွာ အလုပ္သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ရင္း ရုန္းကန္ ရင္ဆိုင္ေနၾကတဲ့ လူငယ္မ်ားရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကဗ်ာရွည္တစ္ပုဒ္ကို တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာလွသန္း တစ္ေယာက္ ျပည္ပမွာအလုပ္ လုပ္ခဲ့စဥ္က ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာကို ျပည္ပေရာက္ လူငယ္မ်ားရဲ႕ ရင္ခုန္သံမ်ားအား အေလးအနက္ ထားေသာအားျဖင့္ ျပန္လည္ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။

ေကာင္းကင္စာတည္းအဖြဲ႔

(၁)

အမွန္တကယ္ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ႕ရြာ

ၿမိဳ႕ေတာ္နဲ႔ ကီလိုမီတာ ၆၀ ခန္႔ ေဝးတဲ့ေနရာ

အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးရဲ႕ ပခံုးေပၚမွာ

ေလးထပ္တိုက္ ၈ လံုးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ရြာ

အာရွတိုက္ရဲ႕ တေနရာလို႔ ဆိုပါစို႔

အဲဒီရြာရဲ႕ အ႒မေျမာက္ တိုက္ခန္း တစ္ခန္းထဲမွာ

အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ ၄ ေယာက္

(ႏွစ္ေယာက္က ညီအစ္ကို)

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ လူရြယ္တစ္ေယာက္

ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ ၂ ေယာက္

ဓါရဏပရိတ္၊ ကုိရ္အန္က်မ္း၊ ေရာ့ခ္သီခ်င္း

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ ဝါယာႀကိဳးေခြမ်ားနဲ႔

အမ်ိဳးအမည္မသိ အလွေမြးငွက္ ၂ ေကာင္

တစ္အိုး တစ္အိမ္ ထူေထာင္လို႔ေနၾက

သူတို႔ဘဝေတြဟာ

အေရွ႕ေတာင္အာရွ ကၽြန္းဆြယ္ေပၚက

အၾကမ္းထည္ ပစၥည္းပစၥယေတြနဲ႔

ခပ္ဆင္ဆင္တူေနရဲ႕

(ျမန္မာ့အလင္း ႏွစ္သစ္မဂၤလာ သတင္းစာ ၁၂၉၈ခု - တန္ခူးလ ………. April 1936မွ)

{ဤေဆာင္းပါးကို ေရးသူ - မအမာသည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဗဟိုရ္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီးေနာက္ အထက္တန္း ပညာကို ဆက္လက္သင္ယူေနသူ ျဖစ္၍ ယခုအခါ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၊ ဝိဇၨာတန္း၌ ပညာသင္လ်က္ ရွိသည္။ ၁၂၉၇ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ ျမန္မာလို စကားေျပာၿပိဳင္ပြဲတြင္ (မမႀကီးႏွင့္ မအမာ) တို႔ အတြဲသည္ ပထမ ေငြဖလားကိုရရွိရာ ၎မအမာမွာ ဤေဆာင္းပါးရွင္ ျဖစ္ေၾကာင္း။}

ေခါင္းၿမီးျခံဳ အိမ္တြင္းပုန္းဘဝျဖင့္ မေနခဲ့ဘူးေသာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသၼီးတို႔သည္ ျမန္မာ့ ႀကီးပြားမႈတြင္ အေရးပါအရာေရာက္ေအာင္ ေဆာင္စြမ္းႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ တို႔ အမ်ိဳးသၼီးမ်ား၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ တို႔ပေယာဂျဖင့္ ျမန္မာျပည္သည္ ယခု အေျခမွ ေရွ႕သို႔ တထစ္တက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။ တို႔ကူညီျခင္းျဖင့္ အဘယ္မွ ခရီးေရာက္၍ အဘယ္မွ် တာသြားေနသည္ကို ျပန္လည္ စစ္ေဆးသင့္လွေပသည္။