အမွတ္တရ

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

 

girls မဏိပူရျပည္နယ္ ေလခြန္းေတာင္ ေတာ္လွန္ေရးစခန္းရိွရာ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ညက နက္သထက္ နက္လာပါတယ္။ သြပ္မိုးျပီး ထရံ ၾကဲၾကဲကာထားတဲ့ ေျမစိုက္တဲ ၾကီး ၂လံုး ထဲမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ကို ကယ္တင္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အသီသီးနဲ႕ နယ္စပ္ကိုျဖတ္ေက်ာ္ျပီး စြန္႔လြတ္စြန္႔စား ေရာက္လာၾကတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္တခ်ိဴ႕ဟာ  ေကာက္ရိုးေမြ႕ယာ ရွည္ၾကီးေတြေပၚမွာ အခ်င္းခ်င္း ပူးကပ္ျပီး အိႏၵိယဘာဘူေစာင္ၾကီးေတြထဲမွာ ေကြးလို႔၊ ကသည္းေဆာင္းကို အံတုေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း မန္းေလးသားဆရာ၀န္ ေတာ္လွန္ေရးသမား ကဗ်ာဆရာ လူ၀ၾကီးက ေကာက္၇ိုးေမြ႔ယာ အေႏြးဓါတ္ပို၊ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဴး ဟစ္ကာ ေတးမျပတ္ဆိုလို႔ နေဘထပ္စပ္ခဲပတာေပါ့။ ခုေတာ့ ေကာက္ရိုးေမြ႕ယာၾကီးေပၚက ဂီတ သီခ်င္းေတြလည္း ေမာေမာနဲ႕အိပ္ေမာက်ေနေပါ့။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေျခရင္းမွာ သစ္သား ေသနတ္ေတြ ဟာလည္း တေနကုန္ သူတို႔နဲ႕ ဘယ္ညာ နင္းေျပးလြား ေလ့က်င္႔ ခ်ိန္တေလ်ာက္လံုး ေသနတ္တစ္လက္ေယာင္ေဆာင္ကာ လိုက္ပါ အမွဳထမ္းခဲ့ရျပီး ညေနခ်မ္း ဂီတဆည္းဆာခ်ိန္မွာ သူတို႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ေပး သံစဥ္မ်ိဴးစံု ဟစ္ေအာ္ သီဆိုၾကခ်ိန္မွာ  ဂစ္တာ တစ္လက္ေယာင္ေဆာင္ကာ အမွဳေတာ္ ကိုထမ္းေပးခဲ႕ရတာမို႕ ခုမွပဲ သူတို႕လည္း အနားရျပီး ေအးေဆး လွဲေလ်ာင္းေမွးစက္ရပါတယ္။

မဏိပူရေဆာင္းည ႏွင္းစက္မ်ားက သိပ္သထက္ သိပ္သည္းလာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ထိုင္ေနတဲ႕ ကင္းတဲေလးေပၚမွာ ညဦးပိုင္းကေတာ့ အျခားရဲေဘာ္ေတြပါ လာျပီး သီခ်င္းေတြဆိုၾက ကိုယ့္ရပ္ရြာအေၾကာင္း ေျပာၾကနဲ႔ ညနက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီည ကင္းက်တဲ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လူ၀ၾကီးပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ လူ၀ၾကီးက မႏၱေလးကပါ။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ကဗ်ာေရးေကာင္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။ မႏၱေလးရဲ႕နာမည္ၾကီး ဂဠဳန္နီ စစ္ေၾကာင္းကပါ။ ရွစ္ေလးလံုးအျပီး မႏၱေလးက နာမည္ၾကီးပန္းခ်ီဆရာ ကိုစစ္ျငိမ္းေအး၊ ဆရာထူး(ခ) ဦးေရႊထူးတို႔နဲ႔အတူ မန္းေလးေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔အတူ လြတ္ေျမာက္ေရးနယ္ေျမက လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးစမယ့္ အိပ္မက္နဲ႔ ထြက္လာျပီး ဒီစခန္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႔အရင္ ေရာက္ေနႏွင့္ ေနသူပါ။

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

mg wunna

       ကြ်န္ေတာ့့္္ ေမြးေတာ့ အေဖသာဓုက နမိတ္ေကာင္း အတိတ္ေကာင္းယူၿပီး ၀ဏၰ’ ဆိုတဲနာမည္ကို ေပးလိုက္သဗ်။ ၀ဏၰ ဆိုတာ အဆင္းလွပ တင့္တယ္ျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရသဗ်။ လွ၊ မလွေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ပံုကိုသာ ၾကည္႔ၾကပါေတာ့ဗ်ာ (ရီသံမ်ား)။ မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ ညီေလးတေယာက္ ေမြးလာျပန္ေတာ႔ အေဖက ဗလ’ ဆိုပီး ေပးလိုက္ျပန္သဗ်။ ဗလ ဆိုတာကေတာ့ ခြန္အားႀကီးမားျခင္းလို႔ ဆိုသဗ်။ ေပးထားတဲ့ နာမည္နဲ႔ လူ လိုက္၊ မလိုက္ ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီ မင္းသားသုေမာင္ကိုသာ ၾကည္႔လိုက္ပါ။ ေလလာရင္ေတာင္ လဲမစိုးရတယ္ (ရီသံမ်ား)။

ဒါကေတာ၁၉၈၀ လြန္ ႏွစ္ေတြက စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာ ဒါရိုက္တာ အကယ္ဒမီ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ ပဏာမ မိတ္ဆက္တဲ့ ပြဲက်ဟာသ တစ္ခုပါ။ အဲဒီခ်ိန္က စာေပေဟာေျပာပြဲေတြက အလြန္ေခတ္စားပါတယ္။ ပြဲတိုင္းေက်ာ္ ဆရာေတြကေတာ႔ ဆရာေအာင္သင္း၊ ေမာင္ေသာ္က၊ ေမာင္ေန၀င္း၊ ေဖျမင့္၊ သုေမာင္၊ ခ်စ္ဦးညိဳ၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္း၊ ေအာင္ျပည့္၊ ေရြကူေမႏွင္း၊ ကဗ်ာ ေမာင္နီသင္း၊ အီၾကာေကြး၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေဆြဦး၊ ၿငိမ္းေက်ာ္၊ ေမာင္စိန္၀င္းပုတီးကုန္း၊ မင္းလူတို႔ေပါ့ဗ်ာ။

            တညေတာ့ အင္းစိန္ဘက္က ေရးေဘာ္ေတြရဲ႕၀ိုင္းမွာ တစ္ခြက္၊ တစ္ဖလားနဲ႕ နည္းနည္း ညနက္သြားတယ္ဗ်။ ၿမိဳ႕ထဲကေန အိမ္ျပန္မယ့္ အစား (သကၤန္းကြ်န္း ဆိုတေတာ့ နည္းနည္း ကားခက္သလို၊ ေဒၚခ်ိဴရီ မ်က္ေစာင္းကိုလဲ ေရွာင္ခ်င္ပံုရပါတယ္။) ၄၇ လမ္းက ဆရာေအာင္ျပည့္တို႔ ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္းတိုက္ ၀င္ႏွပ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ျပန္လာတုန္း၊ ျဗဳန္းဆို မိုးက ဖြဲဖြဲေလး က်လာသဗ်။ ထီးကလည္းမပါေတာ့ ပုဆိုးၿခံဳၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ ဒိုးေနတုန္း ကိုယ္ေပၚ လက္ႏိွပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ထိုး ရပ္ခိုင္းေတာ့ ပတ္တေရာင္ ရဲေတြဗ်။ ဘယ္မွာေနလဲ ဆိုေတာ့ သကၤန္းကြ်န္းမွာ ေျပာတာေပါ့၊ ဘယ္က ျပန္လာလဲဆိုေတာ့ အင္းစိန္ကလို႔၊ ခု မင္းက ဘယ္ကိုသြားေနတာလဲ ဆိုေတာ့ ၄၇လမ္းကို လို႔ ေျပာျပေတာ့ မသကၤာဘူး။ စခန္းလိုက္ခဲ့ဆိုၿပီး ေက်ာက္တံတား စခန္းထဲ ေရာက္သြားေရာဗ်ိဴး (ရီသံမ်ား)။ ဟို ေရာက္ေတာတာ၀န္မွဴးနဲ႕ေတြ႕ေတာ့တာေပါ့။ ပုဂၢိဳလ္က လူကို တခ်က္စိုက္ၾကည့္ၿပီး စားပြဲေပၚက ဖိုင္ကိုဖြင့္ၿပီး နာမည္တဲ့။ ‘ဝဏၰ’ ေပါ့၊ သူက ငံု႔ေရးေနရင္းက ဆက္ေမးတယ္ အလုပ္အကိုင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း မွန္တဲ့အတိုင္း ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာလို႔ ေျဖရတာေပါ့။ ပုဂိၢဳလ္က ေဘာပင္ကို စားပြဲေပၚပစ္ခ်ၿပီး ေဟ့ေကာင္ ငါ ထ ကန္လိုက္ရရင္ေတာ့ နာေတာ့မယ္။ တန္ရာ တန္ရာ ရြီးစမ္းတဲ့။ ေငါက္ပါေလေရာ (ရီသံမ်ား)။ ကံက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ အိပ္ကပ္ထဲမွာ စာေပလုပ္သား ကဒ္ျပားေလးက ပါလာလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အဲဒါ ထုတ္ျပေတာ့မွ သူတို႔လည္း အားနာပါးနာနဲ႔ ေတာင္းပန္ၿပီး ကားနဲ႔လိုက္ပို႔သဗ်။ ဥပတိရုပ္က အဲဒီေလာက္ ေကာင္းတာ။(ရီသံမ်ား)

အဲဒီ ေဟာေျပာခ်က္ေတြကို ၾကည္ရင္ ဦး၀ဏၰဟာ ေတာ္ေတာ္ရုပ္က နာတဲ့ ငနဲလို႔ ထင္စရာပါ။ အမွန္ေတာ့ ဦး၀ဏၰဟာ တကယ္သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္ထားခ်ိန္ဆို ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ သူပါ။ မင္းသားသုေမာင္နဲ႔ ေမာင္ရူပတို႔ အကိုပဲဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဟန္ပန္ အထူး မလုပ္တတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ပင္ကိုယ္ စရိုက္နဲ႔ ေပေပေတေတ ေနတတ္တာေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာ္ေတာ္ပံုမလာတဲ့ ငနဲလို႔ မၾကာခဏ အထင္မွားတတ္ၾကတာပါ။ အဲလိုမၾကာခဏ အထင္မွားခံရတဲ့အေပၚမွာလည္း သူက သေဘာက်ပံုရပါတယ္။ သူ႔ဆီက အဲလို ဇာတ္လမ္းေတြ မၾကာခဏၾကားရ ဖတ္ရတတ္ပါတယ္။

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

 Mandalay

ဘိလပ္ေရာက္ ဘိုဆရာေရ…

 

ကၽြန္ေတာ္မႏၲေလးကပါဆိုခဲ့ရင္ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္က လူေတြကေတာင္ သိၾကပါရဲ႕ဆိုတာ လူထုတိုက္ထုတ္ ေရႊကိုင္းသားရဲ႕ မႏၲေလးအႏွစ္ ၁၀၀ျပည့္ စာအုပ္ အမွာစာမွာ ခင္ဗ်ားအဘိုးျဖစ္တဲ့ ဦးလွကိုယ္တိုင္က ေရးခဲ့ဖူးတယ္မဟုတ္လား။ မႏၲေလးသို႕သြားရာလမ္း သီခ်င္းကေတာ့ တစိတ္တပိုင္းေပ့ါ ခင္ဗ်ာ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္တစ္ခု ေရာက္တိုင္း ျမန္မာကပါဆိုလိုက္ရင္ မႏၲေလးကိုသိတယ္ ၊ ေရာက္ဖူးတယ္လို႕ ေျပာတဲ့လူေတြ ဒီေန႔ထက္ထိ ရွိေန၊ ေတြ႕ေနၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေကာင္းေသာသိျခင္းနဲ႕ သိၾကတာမို႕လည္း ပိုလို႕၀မ္းသာစရာ ေကာင္းပါရဲ႕။

 

အခုေျပာခ်င္တာက မႏၲေလးအႏွစ္ ၁၅၀ ျပည့္နဲ႕ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါပဲ။ ပိုျပီးေတာ့ တိတိပပ ဆိုရရင္ျဖင့္ မႏၲေလးအႏွစ္ ၁၅၀ ျပည့္ မဂၢဇင္းအေၾကာင္းပဲ ဆိုပါေတာ့။ မႏၲေလးသားတစ္ေယာက္နဲ႕အေနနဲ႕ေရာ၊ ျမန္မာစာေပကို လက္လွမ္းမီသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ပါ မန္းရာျပည့္မဂၢဇင္းကို ခင္ဗ်ားလည္း ဖတ္ဖူး၊ ေတြ႕ဖူး၊ ျမင္ဖူးခဲ့မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းခဲ့တယ္၊ ဘယ္လိုသမိုင္းတြင္ခဲ့သလဲဆိုတာ အက်ယ္ခ်ဲ႕မေျပာလိုေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ ေရႊကိုင္းသားရဲ႕ မႏၲေလး အႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္စာအုပ္ရယ္၊ ေနာက္ေတာ့ မန္းရာျပည့္မဂၢဇင္းရယ္ေလာက္ မႏၲေလးအေၾကာင္းစံုကို ျမန္မာလိုေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းသိပ္ျပီးမွေတာ့ မေတြ႕၊ မျမင္မိပါဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကဆိုရင္ ခင္ဗ်ားဘက္က လက္သင့္ခံမယ္ထင္ရဲ႕။

 

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive


Moe Hein

 

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး၊ စာနယ္ဇင္းႏွင့္စာေပသမုိင္းတြင္ တုိင္းျပည္ျပဳေမာင္ႏွံအျဖစ္ မ်ားစြာေက်းဇူးျပဳခဲ့ေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္-ေဒၚမမေလးတုိ႔ရင္ေသြးမ်ားသည္ စာေပအႏုပညာတြင္ မိဘေျခရာနင္းရုံမက ပညာေရးႏွင့္ ပရဟိတဘက္တြင္ပါ  ျပည္သူ႔အတြက္ စုိက္လုိက္မတ္တတ္ ရြက္ေဆာင္ပါေပသည္ဟု ကြယ္လြန္သူ ဆရာမုိးဟိန္းက ဥဒါန္းက်ဴးသကဲ့သုိ႔ ရွိပါသည္။ ေဝဒနာကုိ အန္တုရင္း ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ထိ စာေပႏွင့္ ပရဟိတကုိ ဇြဲႀကီးခဲ၍ အားထုတ္သြားသည့္ ဆရာမုိးဟိန္း၏ ေနာက္ဆုံးစာမ်က္ႏွာမ်ားက တုိင္းျပည္ႏွင့္လူထုအတြက္ မစြန္႔ပဲ (စြန္႔ဟန္ျပ၍) စားခ်င္ေနသည့္ ျမန္မာပညာတတ္ေၾကးရည္တတ္အလႊာကုိ သခၤန္းစာႀကီးႀကီးျပဆုိေနေတာ့သည္။  ခ်စ္ျမတ္ႏုိးရာ တုိင္းျပည္၏ ၾကမၼာငင္ေနသည့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလူထုႀကီးႏွင့္ ယုံၾကည္သက္ဝင္ရာ ဘာသာတရားအေပၚ အယူမရွိ အေပးခ်ည္းသက္သက္ ေပးဆပ္သြားေသာ ဆရာ့ေစတနာကုသုိလ္က လူငယ္မ်ိဳးဆက္အဆက္ဆက္အတြက္ စံနမူေကာင္းႀကီး ျဖစ္ပါေစသတည္း။  

 

သူလုိလူ ကုိ ဦးခ်လ်က္

(ေကာင္းကင္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႔)

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

 

 

ThaKhin Ohm Myint

         လူႀကီးလူေကာင္းဆိုတဲ႔ စကားလုံးကို ဒီေနရာမွာသုံးရတာ ေတာ္ေတာ္ေထာက္ျပီး  ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ေမြးစားစကားလုံး တခုလို ေတာ္ေတာ္စိမ္းတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘာေၾကာင္႔လည္းမသိဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဘကို - ဒီလိုဘဲ ရဲရဲေခၚခ်င္တယ္။  

 

၁၉၈၉ ေႏွာင္းပိုင္း အမိန္႔ေတြအသီးသီး ခ်ခံရၿပီး အဘနဲ႔ ၄တိုက္မွာအတူတူ ေနခြင္႔ရေတာ႔  စိတ္ထဲမွာ အဘကုိ တအံ႔တၾသ စျဖစ္၊ တရင္းတႏွီး စျဖစ္ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ရွိလာတယ္။ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုမပိုင္၊ ခဏေန ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ မသိတဲ႔ကာလ၊ အခ်ိန္ျပည္႔ ဆင္းရဲမြန္းက်ပ္၊ ဒီလိုေလာဓံက ထုေထာင္း စမ္းသပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ သမဂၢအဘအိုရဲ႕ ဟန္ပန္က အားလုံးၾကားမွာ ထူးျခားလန္းဆတ္ေနတာ ကြ်န္ေတာ္ သတိထားျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာကို အိမ္လို႔မွတ္ဘို႔ဆိုတာ တကယ္ကမလြယ္ဘူး။ အသက္၇၀ေက်ာ္တဲ႔ သူ႔အရြယ္ကလည္း လူႀကီးနာနဲ႔ ဘယ္ကင္းမွာလဲ။ ဒါေပမယ္႔ အဘက ပူတဲ႔ဟန္မျပ။ ေရခ်ိဳးခ်တာနဲ႔ သူ႔တိုက္ခန္းေလးကထြက္လာ၊ ေယာဂီညိဳေရာင္ ေဘာင္းဘီ တိုနံ႔နံ႔ေလးနဲ႔ ဒီတိုက္၀င္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ အေျပး ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္တယ္။ လူကပိန္ပိန္၊ ကိုယ္ထည္က ခေနာ္ခနဲ႔။ ဆီးႀကိတ္ ေယာင္တာက်ေအာင္ ေဆးမွန္မွန္ထုိးရဘို႔ မလြယ္တဲ႔အရပ္မွာ ေဆးမထိုးရ ဘာျဖစ္မလဲ သူမပူ။ အသက္ (၇၀)ေက်ာ္ ေထာင္က်အဖိုးႀကီးက အျပံဳးမပ်က္ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား ေျပးလႊားျပေနေတာ႔ သူ႔ထက္ငယ္သူ၊ မိန္းမလြမ္းေနသူ၊ ရည္းစားလြမ္းေနသူေတြလည္း မႏြဲ႕ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ အဘရဲ႕ အထူးျခားဆုံးအခ်က္က လူငယ္အားလုံးကို သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းတဲ႔ဟန္။ သူ႔မိန္းမကို အိပ္ရာအဆင္သင္႔လိပ္ခုိင္းထား၊ အ၀တ္အစား အျပည္႔အစုံ ထည္႔ခိုင္းထားၿပီးမွ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ႔လူ ဆိုေတာ႔ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေယာင္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတာမရွိ။ ခ်ီတုံခ်တုံ မရွိ။ ေထာင္အေတြ႕အၾကံဳကမ်ားေတာ႔ ေတာ္ေတာ္အျပည္႔အစုံ ပါလာတယ္။

 

ကြ်န္ေတာ္မွာ လမ္းထိပ္က ေစာင္႔ဖမ္းေခၚလာတာဆိုေတာ့ မျပင္မဆင္လိုက္ခဲ႔ရ၊ စစ္ေၾကာေရးမွာလဲ အ၀တ္တထည္ ကိုယ္တခု၊ (၅) လေလာက္အထိ လဲစရာ အပုိမရွိ၊ ေထာင္က်ၿပီး အိမ္နဲ႔မေတြ႔ရခင္ ဒါ၀တ္ သခင္။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အဘေပးတဲ႔ အေႏြးထည္ကို ကြ်န္ေတာ္ တျမတ္တႏိုး ၀တ္ခဲ႔ရတယ္။ တခ်ိန္လုံးလည္း သူက သူ႔အသုံးအေဆာင္ေတြ သူ႕အစားအေသာက္ေတြ သူမ်ား လိုက္ေပးေနတာ။ ျငဳတ္သီးေၾကာ္နဲ႔ ေျမပဲဆံ ပဲပုတ္ေထာင္းေၾကာ္ေတြ သူကိုယ္တိုင္စပ္။ အၿမဲလို လိုက္ေ၀တာမ်ား ေကာင္းမွေကာင္း။ သူကိုယ္တုိင္ကက်ေတာ့ ဘာမွ မက္မက္စက္စက္မရွိ။