Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

 mg zaw win

နို၀င္ဘာ၁၉ ရက္ေန႕သည္ ကြယ္လြန္ခဲ႕ေသာကဗ်ာဆရာၾကီး ဦးတင္မိုး၏ ရ၈ႏွစ္ ေမြးေန႕ျဖစ္ပါသည္။တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ထိုေန႕တြင္မွ ၁၉၇၅ခုတြင္ထုတ္ေ၀ခဲ႕ေသာ တင္မိုး ျမန္မာစာပေဒသာစာအုပ္ ကိုထုတ္ဖတ္မိခဲ႕ပါသည္။ယခုစာအုပ္တြင္ အလယ္တန္းနွင္႕ အထက္တန္းအဆင္႔ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္စာစီစာကံုး စကားေျပ ကိုမည္သို႕ေရးရမည္ကိုရွင္းလင္းကာ နမူနာစာစီစာကံုးငယ္ေလးမ်ားစြာ ေရးသားေဖၚျပထားသည္႕အျပင္ အဖြင္႕အမွာစာတြင္လည္း နိုင္ငံသားတိုင္းသည္ မိမိတို႕စာကို တာ၀န္သိသိေလးျမတ္ခ်စ္ခင္ေစသတည္းဟု ေရးသားခဲ႕ပါသည္။ ယုခုေဖၚျပမည္႕စာစီစာကံုးငယ္မွာ အလယ္တန္းအဆင္႕ ေက်ာငး္သားေလးမ်ား ဖတ္ရွဳေလ႕လာနိုင္ရန္ ေရးေပးခဲ႕ေသာ စာျဖစ္ပါသည္။ အလယ္တန္း အဆင္႕ အတြက္ရည္ရြယ္ခဲ႕သည္ ဆိုေသာ္လည္းကြ်န္ေတာ္တို႕ယခု ျပန္လည္ဖတ္ရေသာအခါတြင္ ဆရာၾကီး၏ ေမတၱာဓါတ္ ျမန္မာစာေပအေပၚ သိျမင္ႏွံစပ္မွဴမွ ထြက္လာေသာ ကဗ်ာဥာဏ္ ၊ထင္ရွားလွေသာေသာဆရာၾကီးရိုးဂုဏ္တို႕ေၾကာင္႕ တသိမ္႕သိမ္႕ၾကည္နူးစရာ စာစီစာကံုးေလးတခု ျဖစ္ပါသျဖင္႕ ေကာင္းကင္ပရိတ္သတ္မ်ား အတြက္ ျပန္လည္ေဖၚျပျခင္းျဖင္႕ဆရာၾကီး၏ စာေပေက်းဇူးအား ဦးညြတ္ကန္ေတာ႕အပ္ပါသည္။

                                                                                                                                                စာတည္း

 

 

                                                                        ေမေမ

 

                                              ေမေမသည္အသားျဖဴျဖဴ ၀၀တုတ္တုတ္ျဖစ္ပါသည္။ဆံပင္ျဖဴက်ိဴးတိုးက်ဲတဲ ရွိပါသည္။ မ်က္နက္ေပါက္ အနညး္ငယ္က်ဥ္းပါသည္။ကြမ္းစားတတ္သျဖင္႕ သြားမျဖဴပါ။ နက္ေနပါသည္။ ေမေမပါးစပ္မွ ကြမ္းနံ႕ အျမဲေမႊးပါသည္။

                                              ေမေမ လက္မွာ ပယင္းပုတီးတကံုး ရွိပါသည္။ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ၀တ္ျပဳေသာအခါ စိပ္ပါသည္။ ဘုရားကိုလည္း ပန္းေရခ်မ္းကပ္လွဴတတ္ပါသည္။ေမေမရွိလွ်င္ ပန္းေညာင္ေရအိုး ဘယ္ခါမွ မညိွုးပါ။

                                            ေမေမ မ်က္နွာလည္း ပန္းေညာင္ေရအိုးလို ဘယ္အခါမွ မညိွုးပါ။အျမဲျပံဳးေနတတ္ပါသည္။ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ပံုေျပာေသာအခါ ေမေမမ်က္ႏွာသည္ ပို၍ၾကည္လင္ပါသည္။ လေရာင္သည္ေမေမမ်က္နွာေပၚထိုးက်ေနသျဖင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ ေမေမကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏိုင္ပါသည္။

                                           ေမေမအသံသည္ ေလျပည္ေလးလို တိုးပါသည္။ သို႕ေသာ္ကြ်န္ေတာ္ ၾကားႏိုင္ပါသည္။ေမေမ႕ အသံသည္ ခ်ိဴးကူသံေလးလို ေအးပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္နိုင္ပါသည္။

                                           ေမေမေျပာသမွ် ကြ်န္ေတာ္ အကုန္နားလည္ပါသည္။ ေမေမ မေျပာလွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္နားလည္မွာပဲဟု ထင္ပါသည္။တခါတရံ ေမေမ မ်က္နွာရိပ္ကိုၾကည္႕၍ ေမေမေျပာမည္႕စကားကို ကြ်န္ေတာ္နားလည္ခဲ႕ဘူးပါသည္။

                                           ကြ်န္ေတာ္ လူဆိုးျဖစ္မည္ကိုေမေမ စိုးရိမ္ပါသည္။ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ တခါတေလ ေမေမ႕စကားကို နားမေထာင္မိပါ။ထိုအခါေမေမရိုက္ပါသည္.။ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငိုၾကပါသည္။ေမေမလည္းကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွင္႕ အတူငိုပါသည္။

                                           ေမေမ မငိုေအာင္ကြ်န္ေတာ္တို႕အငို တိတ္ၾကပါသည္။ေမေမက ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို နဖူးနမ္းပါသည္။ ေမမမ်က္နွာသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွင္႕ နီးလာပါသည္။ထိုအခါေမေမ႕မ်က္နွာသည္ မိုးထက္ၾကီးသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။

                                           ေမေမသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို မုန္႕လည္းေကြ်းပါသည္။ထမင္းလညး္ေကြ်းပါသည္။ အ၀တ္အစားလည္း၀ယ္ေပးပါသည္။ကစားစရာလည္း ေပးပါသည္။ေမေမ႕ကို ပူဆာ လ်င္ လိုခ်င္သမွ် အကုန္ရပါသည္။

                                          ေမေမသာ မုိးေကာင္းကင္ၾကီးျဖစ္သြားလ်င္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လည္းၾကယ္ေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။

                                          ေမေမႏွင္႕ ဘယ္ေတာ႕မွ မခြဲခ်င္ပါ။ေမေမရင္ခြင္ထဲမွာ ေနရလ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာမဆိုမေၾကာက္ေတာ႕ပါ။ေမေမကလည္းကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ဘယ္ေတာ႕မွ ခြဲမည္မဟုတ္ပါ။

 

                                                                                                                                                                      တင္မိုး