Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

သရုပ္ေဖၚပန္းခ်ီ မင္းေက်ာ္ခိုင္

 

 

ဒီလိုဗ်ာ။  ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္ဟာ လိေမၼာ္သီးကို သတိရေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္ သတိရ ေနသလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ လိေမၼာ္သီးပဲ ရွိေနတာေတာ့ သိတယ္။ သြားလည္း ဒီစိတ္၊ စားလည္း ဒီစိတ္ဆိုသလိုမ်ိဳး သြားလည္း ဒီလိေမၼာ္သီး၊ စားလည္း ဒီလိေမၼာ္သီး ျဖစ္ေနတာ။

 


လိေမၼာ္သီးကို သတိရတဲ့ ျပႆနာက ဘယ္ကစလဲဆိုေတာ့ လိေမၼာ္သီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ျပီး ကတည္းက ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာတာ။ လိေမၼာ္သီးက လိေမၼာ္သီးကို ေျပာတာ။ အင္း။ ဟုတ္တယ္။ လိေမၼာ္သီးနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ခဲ့တာ။ အဲဒီကေန ဒီေန႔လို႕ အလြမ္းဇာတ္ျဖစ္လာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။  သတိရတယ္ဆိုတာက လြမ္းျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာ ေျပာတာပါ။ ရမ္းသမ္း ပန္းသမ္း ေျပာတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။


သတိရတယ္ဆိုတာ လြမ္းျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ။ ဒါအမွန္ပဲ။ လြမ္းျခင္းဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္လြမ္းတဲ့ အလြမ္းက ျခင္းထဲ ထည့္ထားတဲ့ အလြမ္းကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အိုင္ခ်င္းတို႕လို၊ တ်ာခ်င္းတို႕လိုမ်ိဳး လြမ္းခ်င္းလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အေမေစ်းက ျပန္လာရင္ ေစ်းျခင္းထဲမွာ လိေမၼာ္သီးေတြ ပါလာတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးက အဲ့ဒီလိေမၼာ္သီးေတြနဲ႕လည္း မတူပါဘူး။ အခုေနမ်ား ကၽြန္ေတာ္ လိေမၼာ္သီးကို
သတိရေနတာဆိုတာအေမသိရင္ေစ်းကေန၀ယ္လာဦးမလားမသိဘူး။

လြမ္းတာဆိုလို႕ တခ်ိဳ႕လူေတြ လြမ္းတာ သိပ္ရယ္စရာ ေကာင္းတယ္။ လူေတြသိေအာင္ လြမ္းျပရတာမ်ိဳးတို႕ဗ်ာ။ စတန္႔ထြင္လြမ္းျပတာမ်ိဳး။ အလြမ္းဖက္ရွင္၊ ဘာညာဆိုတာမ်ိဳး ေတြကလည္း ရွိတတ္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္မ်ားဆို ပြဲေတာ္ေတြဘာေတြ လုပ္ျပီး လြမ္းၾက ဦးမလားမသိဘူး။ လြမ္းတာပဲဗ်ာ။ လြမ္းတာပဲေပါ့။ ဘာမွ အပိုေတြ လုပ္ေနစရာမလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိေမၼာ္သီးကို ရိုးရိုးေလးပဲ လြမ္းတာ။  ရိုးရိုးေလးပဲသတိရတာ။

ကၽြန္ေတာ္က လိေမၼာ္သီးကို သတိရတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လြမ္းတယ္ေပါ့။ လြမ္းလိုက္တာ လိေမၼာ္သီးေရလို႕ ေနာက္က်ေတာ့ ေျပာင္းေျပာမယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို သတိရေနတယ္။


ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာတာဟုတ္တယ္။ လိေမၼာ္သီးေတြက အမ်ားၾကီး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးက စ္လံုးတည္း။ တစ္ေန႕က် ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးေလး ေပ်ာက္သြားတယ္။ စသိခါစေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ စိုးရိမ္သြားတယ္။ တစ္လံုးတည္း ရွိတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း တ,သသ လုပ္ရတာေပါ့။ လက္ထဲမွာ လိေမၼာ္သီးေလး ကိုင္ရင္း လူျမင္ေအာင္ ျပတာမ်ိဳးေတြ၊ ဘာေတြေတာ့ အရင္တုန္းကလည္း
မရွိပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိေမၼာ္သီးေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာဟာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္းရဲ႕

ျပႆနာျဖစ္လာတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေန႔လိုျဖစ္လာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အစကေျပာထားသလို သြားလည္း ဒီလိေမၼာ္သီး၊ စားလည္း ဒီလိေမၼာ္သီးလိုမ်ိဳး ျဖစ္လာတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးပဲ ျမင္ေယာင္ေနတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ေတာင္ လိေမၼာ္သီးပဲ အိပ္မက္ေနတာဆိုေတာ့ ညဘက္ေတြ၊ ဘာေတြမ်ား ထေယာင္မိ သလား ေတာင ္မသိဘူး။ ဒါေတာ့ အိမ္က လူေတြပဲသိမွာ။ အဲတာေၾကာင့္လားမသိဘူး။ ဟိုတစ္ေန႔က အိမ္ျပန္ေတာ့ အေမက ေျပာတယ္။ နင့္ အတြက္ လိေမၼာ္သီးခ်န္ထားတယ္တဲ့။


ၾကားစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာလဲေပါ့။ ေနာက္မွ မစားေတာ့ဘူးဆိုျပီး ျငင္းလိုက္တယ္။ အေမလည္း ကၽြန္ေတာ္ကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ေအး..။ အဲတာဆို ငါစားလိုက္မယ္ ဆိုျပီး  ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားလိုက္ေလလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ၽြန္ေတာ္စာဖတ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ထိုင္ခံုဘက္မွာ အေမက လိေမၼာ္သီးထိုင္စားေနတယ္။ လိေမၼာ္သီးအခြံက ထြက္လာတဲ့

 အနံ႔ကလည္း တေထာင္းေထာင္းထေနတယ္။  အဲ့ဒီညက ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ဆိုး မက္ေတာ့တာပါပဲ။  

 

ေနာက္တစ္ခုက ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာ ျဖစ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ညေနဘက္ဆို ေကာ္ဖီဆိုင္ သြားေလ့ရွိတယ္။ ထိုင္ေနက် ဆိုင္ဆိုေတာ့ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးေနတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက အစ္ကို ပံုမွန္ပဲလားလို႕ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္က လိေမၼာ္သီးလို႕ ထြက္သြားလားမသိပါဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေရေႏြးတစ္အိုးနဲ႕ ေရခဲတံုးေလးေတြ ထင္တားတဲ့ လိေမၼာ္သီးစိတ္တစ္ပန္းကန္လာခ်ေပးတယ္။ ငါမွာတာ ဒါမဟုတ္ပါဘူးဆိုေတာ့ အစ္ကိုပဲ လိေမၼာ္သီးဆိုတဲ့။ ဟာ... မဟုတ္ပါဘူး ဆိုေတာ့။ ဟုတ္တယ္ အစ္ကိုတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္နားၾကားမမွားဘူးတဲ့။ ေကာ္ဖီမွာတာကို လိေမၼာ္သီးလာခ်တာ။


ျပႆနာရွာလိုက္ရင္ စားပြဲထိုးပဲ ဒုကၡေရာက္မွာ။ လႊတ္ပစ္ရေအာင္လည္း ႏွေျမာစရာဆိုေတာ့ စားရေတာ့တာေပါ့။ အိမ္ျပန္သယ္သြားရင္လည္း သူ၀ယ္ေပးတာက် မစားဘူးဆိုျပီး အေမကျပႆနာရွာမယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္ပဲ သိတယ္ေလ။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရးေႏြးေသာက္လိုက္၊ ေရခဲတင္ထားတဲ့ လိေမၼာ္သီးစိတ္ေတြ စားလိုက္နဲ႕ ေအာင့္သက္သက္ ေနလိုက္ရတယ္။ ေဘးနား၀န္းက်င္ကလူေတြ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၾကာင္ေနျပီလို႕႔ ထင္မွာပဲ။ သိပ္ေတာ့ ဂရုစိုက္စရာမရွိပါဘူး။


ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးျပႆနာတခ်ိဳ႕ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ျမိဳ႕ျပင္မွာေနတဲ့ ေကာင္ဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ထဲေရာက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို ေတြ႕မလားဆိုျပီး လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ မေတြ႕ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္ စိတ္လိုရာ အဆင္ေျပေအာင္ေပါ့။ ပုစြန္ေတာင္ေစ်းတို႕၊ ေရေက်ာ္ေစ်းတို႕၊ ဘိုကေလးေစ်းတို႕၊  ၃၈ လမ္းေစ်းတို႕၊ ပန္းဆိုးတန္းတို႔၊ ဆူးေလတို႕၊ တရုတ္တန္းတို႕၊ေျမနီကုန္းတို႕၊ လွည္းတန္းတို႕၊ အင္းလ်ားလမ္းထဲက သစ္သီးတန္းတို႕ ဘက္ေတြ ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးေလးမ်ားေတြ႕မလားဆိုျပီး
လိုက္,လိုက္ ၾကည့္ဖူးတယ္။ ဘယ္ေတြ႕မလဲ။ အထမ္းသမားေတြနဲ႕ သစ္သီးေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ ကားအၾကီးၾကီးေတြေပၚက ဆင္းလာတဲ့ လူေကာင္ၾကီးၾကီးေတြ၊ မိန္းမငယ္ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ မိန္းမ ၀၀ၾကီးေတြပဲ ေတြ႕ရတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးေတာ့ မေတြ႕မိပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးကို သတိတရရွိမႈဟာ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ရွိေနမယ္ဆိုတာ ေျပာျပဖို႕ ခက္ခဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိပါဘူး။ ဒီၾကားထဲကပဲ မေန႔တစ္ေန႔  တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုေဆြရဲ႕ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးကို ျပန္လည္ ဖတ္ရႈမိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးနဲ႕ ကိုေဆြ႕ရဲ႕လိေမၼာ္သီး
ကြားျခားခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေပမယ့္ လိေမၼာ္သီးကို စြဲလန္းမႈကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို သတိရေနတယ္ဆိုတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ ဒီထက္ပိုလာႏိုင္စရာရွိသလားဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးျဖစ္သြားျပီးလားလို႕ေတာင္ ထင္မိပါတယ္။


ဘယ္အခ်ိန္က လိေမၼာ္သီးေပၚတဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏိုင္ ဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ မေျပာတတ္ဘူး။  လိေမၼာ္သီးက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေပၚတာလဲဟင္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း အတိအက်ေျပာတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လိေမၼာ္သီးမွာ လိေမၼာ္ေရာင္ရွိတာေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ မသိလည္း ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။



အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားခဲ့သလို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကို စာေရးဆရာအစံုကလည္း ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႕ ေရးထားခဲ့ျပီးပါျပီ။ သူတို႕ဇာတ္လမ္းေတြက ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေရာက္သြားရင္ လြမ္းတာေတြ၊ သတိရတာေတြ အလိုလိုေပ်ာက္သြားျပီး အေပ်ာ္နဲ႕ ဇာတ္သိမ္းသြားၾကေရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းက် ေပ်ာ္ရမယ္ထင္တာမို႕ အခုလို ေရးထားၾကည့္တာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနပါတယ္။

အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ေစဇန္းရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးေတြ႕မလားလို႕ လိုက္ရွာေနတယ္။

 

 

ေတာေက်ာင္းဆရာ