Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

ေနာက္တစ္ခုက ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာ ျဖစ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ညေနဘက္ဆို ေကာ္ဖီဆိုင္ သြားေလ့ရွိတယ္။ ထိုင္ေနက် ဆိုင္ဆိုေတာ့ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးေနတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက အစ္ကို ပံုမွန္ပဲလားလို႕ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္က လိေမၼာ္သီးလို႕ ထြက္သြားလားမသိပါဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေရေႏြးတစ္အိုးနဲ႕ ေရခဲတံုးေလးေတြ ထင္တားတဲ့ လိေမၼာ္သီးစိတ္တစ္ပန္းကန္လာခ်ေပးတယ္။ ငါမွာတာ ဒါမဟုတ္ပါဘူးဆိုေတာ့ အစ္ကိုပဲ လိေမၼာ္သီးဆိုတဲ့။ ဟာ... မဟုတ္ပါဘူး ဆိုေတာ့။ ဟုတ္တယ္ အစ္ကိုတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္နားၾကားမမွားဘူးတဲ့။ ေကာ္ဖီမွာတာကို လိေမၼာ္သီးလာခ်တာ။


ျပႆနာရွာလိုက္ရင္ စားပြဲထိုးပဲ ဒုကၡေရာက္မွာ။ လႊတ္ပစ္ရေအာင္လည္း ႏွေျမာစရာဆိုေတာ့ စားရေတာ့တာေပါ့။ အိမ္ျပန္သယ္သြားရင္လည္း သူ၀ယ္ေပးတာက် မစားဘူးဆိုျပီး အေမကျပႆနာရွာမယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္ပဲ သိတယ္ေလ။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရးေႏြးေသာက္လိုက္၊ ေရခဲတင္ထားတဲ့ လိေမၼာ္သီးစိတ္ေတြ စားလိုက္နဲ႕ ေအာင့္သက္သက္ ေနလိုက္ရတယ္။ ေဘးနား၀န္းက်င္ကလူေတြ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၾကာင္ေနျပီလို႕႔ ထင္မွာပဲ။ သိပ္ေတာ့ ဂရုစိုက္စရာမရွိပါဘူး။


ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးျပႆနာတခ်ိဳ႕ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ျမိဳ႕ျပင္မွာေနတဲ့ ေကာင္ဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ထဲေရာက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို ေတြ႕မလားဆိုျပီး လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ မေတြ႕ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္ စိတ္လိုရာ အဆင္ေျပေအာင္ေပါ့။ ပုစြန္ေတာင္ေစ်းတို႕၊ ေရေက်ာ္ေစ်းတို႕၊ ဘိုကေလးေစ်းတို႕၊  ၃၈ လမ္းေစ်းတို႕၊ ပန္းဆိုးတန္းတို႔၊ ဆူးေလတို႕၊ တရုတ္တန္းတို႕၊ေျမနီကုန္းတို႕၊ လွည္းတန္းတို႕၊ အင္းလ်ားလမ္းထဲက သစ္သီးတန္းတို႕ ဘက္ေတြ ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးေလးမ်ားေတြ႕မလားဆိုျပီး
လိုက္,လိုက္ ၾကည့္ဖူးတယ္။ ဘယ္ေတြ႕မလဲ။ အထမ္းသမားေတြနဲ႕ သစ္သီးေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ ကားအၾကီးၾကီးေတြေပၚက ဆင္းလာတဲ့ လူေကာင္ၾကီးၾကီးေတြ၊ မိန္းမငယ္ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ မိန္းမ ၀၀ၾကီးေတြပဲ ေတြ႕ရတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးေတာ့ မေတြ႕မိပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးကို သတိတရရွိမႈဟာ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ရွိေနမယ္ဆိုတာ ေျပာျပဖို႕ ခက္ခဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိပါဘူး။ ဒီၾကားထဲကပဲ မေန႔တစ္ေန႔  တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုေဆြရဲ႕ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးကို ျပန္လည္ ဖတ္ရႈမိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးနဲ႕ ကိုေဆြ႕ရဲ႕လိေမၼာ္သီး
ကြားျခားခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေပမယ့္ လိေမၼာ္သီးကို စြဲလန္းမႈကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို သတိရေနတယ္ဆိုတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ ဒီထက္ပိုလာႏိုင္စရာရွိသလားဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးျဖစ္သြားျပီးလားလို႕ေတာင္ ထင္မိပါတယ္။


ဘယ္အခ်ိန္က လိေမၼာ္သီးေပၚတဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏိုင္ ဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ မေျပာတတ္ဘူး။  လိေမၼာ္သီးက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေပၚတာလဲဟင္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း အတိအက်ေျပာတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လိေမၼာ္သီးမွာ လိေမၼာ္ေရာင္ရွိတာေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ မသိလည္း ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။



အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားခဲ့သလို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကို စာေရးဆရာအစံုကလည္း ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႕ ေရးထားခဲ့ျပီးပါျပီ။ သူတို႕ဇာတ္လမ္းေတြက ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေရာက္သြားရင္ လြမ္းတာေတြ၊ သတိရတာေတြ အလိုလိုေပ်ာက္သြားျပီး အေပ်ာ္နဲ႕ ဇာတ္သိမ္းသြားၾကေရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းက် ေပ်ာ္ရမယ္ထင္တာမို႕ အခုလို ေရးထားၾကည့္တာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ လိေမၼာ္သီးကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနပါတယ္။

အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ေစဇန္းရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လိေမၼာ္သီးေတြ႕မလားလို႕ လိုက္ရွာေနတယ္။

 

 

ေတာေက်ာင္းဆရာ