User Rating: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

 

မိုးေတြတအုန္းအုန္းရြာေနေတာ့ ကိုယ္ဟာ အိပ္ယာထဲမွာ ဇိမ္က်ေနတုန္းပဲ။ ၁ ႏွစ္မွ ႏွစ္ခါ သံုးခါ

အႏိုင္ႏိုင္ဆိုသလို ေစာင္ျခံဳရေလာက္တဲ့ အခန္းအပူခ်ိန္မ်ိဳး၊ ကိုယ့္အခန္းေလးထဲ ေနလို႕ ထိုင္လို႕

(ခုဆို)အိပ္ေနလို႕ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ရွားရွားပါးပါး အေျခအေနမ်ိဳးပါ။ ညတုန္းက အင္တာနက္

လိုင္းလည္း သိပ္မေကာင္း၊ လူကလည္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ေစာေစာ အိပ္ခ်င္တာနဲ႕ အိပ္ယာ

၀င္ခဲ့တာမို႕ ခု မနက္ ၅ နာရီသာသာမွာ ဆက္အိပ္လို႕မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ အိပ္ယာက လူးလဲ

ထ ျပီး အလြန္ျငီးေငြ႕စြာနဲ႕ပဲ ေစာေစာထ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ အစီအစဥ္ေတြကို ၀တၱရားေက်

ရံု ေဆာင္ရြက္ျပီး ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္နဲ႕ ၀ရံတာမွာ ထိုင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဟင္းရည္ပူပူေလး ေလာင္း

ဆမ္းထားတဲ့ နံနံပင္ ႏိုင္းခ်င္းနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ပန္းကန္ကို စိတ္ထဲကပဲ အာရံုခံရင္း မုန္႕ကၽြတ္

ေလး ငါးခ်ပ္ကို ျမက္ေျခာက္၀ါးသလို ၀ါးေနရေတာ့တယ္။

 

မိုးေတြတအုန္းအုန္းရြာေနေတာ့ ကိုယ္ဟာ အိပ္ယာထဲမွာ ဇိမ္က်ေနတုန္းပဲ။ ၁ ႏွစ္မွ ႏွစ္ခါ သံုးခါ

အႏိုင္ႏိုင္ဆိုသလို ေစာင္ျခံဳရေလာက္တဲ့ အခန္းအပူခ်ိန္မ်ိဳး၊ ကိုယ့္အခန္းေလးထဲ ေနလို႕ ထိုင္လို႕

(ခုဆို)အိပ္ေနလို႕ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ရွားရွားပါးပါး အေျခအေနမ်ိဳးပါ။ ညတုန္းက အင္တာနက္

လိုင္းလည္း သိပ္မေကာင္း၊ လူကလည္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ေစာေစာ အိပ္ခ်င္တာနဲ႕ အိပ္ယာ

၀င္ခဲ့တာမို႕ ခု မနက္ ၅ နာရီသာသာမွာ ဆက္အိပ္လို႕မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ အိပ္ယာက လူးလဲ

ထ ျပီး အလြန္ျငီးေငြ႕စြာနဲ႕ပဲ ေစာေစာထ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ အစီအစဥ္ေတြကို ၀တၱရားေက်

ရံု ေဆာင္ရြက္ျပီး ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္နဲ႕ ၀ရံတာမွာ ထိုင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဟင္းရည္ပူပူေလး ေလာင္း

ဆမ္းထားတဲ့ နံနံပင္ ႏိုင္းခ်င္းနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး တစ္ပန္းကန္ကို စိတ္ထဲကပဲ အာရံုခံရင္း မုန္႕ကၽြတ္

ေလး ငါးခ်ပ္ကို ျမက္ေျခာက္၀ါးသလို ၀ါးေနရေတာ့တယ္။

 

 

အာရံု ဆိုလို႕ ညက အိပ္မက္ဆီ စိတ္ကေရာက္သြားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကုိယ့္ စကားေျပတပုဒ္

ထဲ အာရံု ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္း ပါတယ္တဲ့။ တကယ္တမ္း

မွာ ၀ါက် တစ္ေၾကာင္းထက္လည္း ပိုခ်င္ပိုမယ္ေပ့ါေလ။ ကိုယ္မွတ္မိတာေတာ့ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္း

ထဲမွာ အာရံု ဆိုတဲ့ စကားလံုးပါတယ္ေပ့ါ။ အဲဒါကို အမည္မမွတ္မိ အျပင္မွာ လူခ်င္းလည္း မသိတဲ့

ကိုယ့္ ဖဘ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ကြန္မင့္ေရးတယ္။ ပို႕စ္ရဲ႕ အပိုဒ္ေရ ဘယ္ေလာက္မွာ အာရံု

လို႕ ေဖာ္ျပထားျပီး စာသာဆံုးသြားတယ္ အာရံုအေၾကာင္းလဲ ေျပာမသြားဘူး၊ ဘယ္မလဲ အာရံု တဲ့။

အဲဒီလို သေဘာမ်ိဳးေပ့ါေလ။ စြဲသြားတာက ဘယ္မလဲ အာရံု ဆိုတဲ့ စာသားေလးပါ။ ကိုယ့္အာရံုထဲ

ဘယ္တုန္းက ဘယ္လို ခိုကပ္ေနလို႕ ဒါက အိပ္မက္ထဲ ထည့္မက္ရတာလဲ၊ စဥ္းစားစရာပဲ။ စဥ္းစား

တယ္ဆိုတာ ေတြးတာလား၊ အေတြးနဲ႕စဥ္းစားျခင္း အတူတူပဲလား။ စဥ္းစားေတြးေခၚ ဆိုျပီး လံုးကပ္

အသံုးရွိတယ္ ဆိုေတာ့ အုပ္စုတူေတာ့ျဖစ္မယ္။ ဗမာစာကလည္း ေကာင္းေကာင္းမတတ္၊ ေရးေတာ့

ကဗ်ာ။ အင္း ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေနပါျပီ။

 

ခု စာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အလင္းေရာင္က ေကာင္းေကာင္းရေနျပီ။ ေကာင္းကင္မွာ ခဲသားႏုေရာင္

မိုးသားေတြနဲ႕တစပ္လံုးျပည့္ေနေပမယ့္ မိုးကေတာ့ ဖ်ိဳးဖ်ိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ေလာက္ပဲ က်ေနေတာ့

တယ္။ ၾကားေနက် စာကေလးေတြ တြတ္ထိုးသံက ကိုယ့္၀ရံတာ Sun Shade အမိုးခံုးေလးေပၚထိ

ခါတိုင္းလို က်ဴးေက်ာ္မလာေတာ့ပဲ တဖက္က ၾကက္ေတာင္ရံုၾကီးရဲ႕ေအာက္က Car Parking ထဲက

ေနပဲ ခပ္သဲ့သဲ့ ထြက္ေပၚလို႕၊ နယ္ေက်ာ္လာပံုရတဲ့ သာလိကာတစ္ေကာင္ကသာ ကိုယ့္၀ရံတာထက္

တထပ္စာပိုျမင့္တဲ့ၾကက္ေတာင္ရံုရဲ႕ ေရတံေလ်ာက္ျပန္႕က်ယ္ၾကီးေအာက္မွာ ကိကိကာကာအာေနရဲ႕။

ဒါေတြဟာ အာရံုေတြေပ့ါ လို႕ ဖ်တ္ကနဲ ေတြးမိသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ အာရံု’ ဆိုတာကို တိတိပပ သိလား

လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စစ္ေတာ့ ရုတ္တရက္မေျပာႏိုင္ဘူး။ သိေတာ့ သိတယ္။ သိေနတယ္။ စာထဲ

ဖတ္လဲဖတ္ေနရ ကိုယ္တိုင္လဲ စာထဲ ကဗ်ာထဲ ထည့္ေရးေနတာပဲ။ ေဟာ ေျပာဆိုေတာ့ မေျပာတတ္

ေတာ့ဘူး။ ဒီေန႕မွ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အင္တာနက္ မဖြင့္ေသးဘူး စာတပုဒ္ေရးျပီးမွ ဖြင့္မယ္လို႕ ကိုယ့္ဟာ

ကိုယ္ ဥပေဒ စ ထုတ္တဲ့ေန႕မို႕၊ ခြက်ေနတယ္။ ဒါနဲ႕ စာအုပ္စင္ဆီ ေျပးၾကည့္ေတာ့၊ အရွင္အာစိဏၰရဲ႕

မဇၥ်ိမပဋိပဋာ၊ အျမိဳက္က်င့္ထံုး၀ိပႆနာ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို အလြယ္တကူေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႕ လွန္ေလွာ

ျပီးရွာေတာ့ စာမ်က္ႏွာ ၇၂ မွာေတြ႕ရတာက[“အာရံုဟူေသာပါဠိသက္ေ၀ါဟာရကိုသိစရာ၊အသိခံ

ဟူ၍ သံုးစြဲႏိုင္၏] လို႕ ေတြ႕ရတယ္။ တဆက္ထဲမွာ စိတ္ကို ဆက္ဖြင့္ဆိုတာက [“စိတ္ ဟူေသာ ပါဠိ

သက္ေ၀ါဟာရကိုမူ အသိ ဟူ၍ ျမန္မာ ပီပီျပင္ျပင္သံုးစြဲႏိုင္ပါသည္] လို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ေနာက္မွာ

ေတာ္ေတာ္ အသံုးတည့္တဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္တစ္ခုကိုပါ ဆက္ဖတ္မိသြားတယ္။

            စိတ္ႏွင့္အာရံု ၀ါ- အသိႏွင့္သိစရာအသိခံတို႕သည္ ဘယ္ေတာ့ကမွ ကင္းကြာေနရိုးမရွိပါ။

            တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုခုေသာ သိစရာ အသိခံအာရံုကို အသိစိတ္က သိ သိေနသည္၊ အာရံု

`          ျပဳ ေနသည္သာျဖစ္၏။

 

ခုတစ္ေလာမွာ ေဇယ်ာလင္းရဲ႕ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေသာ ေခတ္ျပိဳင္ျမန္မာကဗ်ာ အလားအလာမ်ား ဆိုတဲ့

စာအုပ္ကို ဖတ္ေနမိတယ္။ အေမရိကန္ခရီးစဥ္တုန္းကလည္း ယူသြားတယ္။ အားရင္ ၾကံဳရာ စာမ်က္

ႏွာ လွန္ဖတ္ေနတာပါပဲ။ ၾကံဳရာစာမ်က္ႏွာလို႕ ေျပာရတာက စာအုပ္ရကာစက တအုပ္လုံးလိုလို အစီ

အစဥ္လိုက္အတိုင္း ဖတ္ျပီးပါျပီ။ တခ်ိဳ႕ဆို ပံုႏွိပ္မျဖစ္ခင္ကတည္းက ဖတ္ျပီးသား။ ခုက ျပန္ျပန္ေႏႊးတဲ့

အေနနဲ႕ဖတ္တာမို႕ က်ပမ္းလွန္လုိက္ျပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ဆြဲတဲ့ေနရာ (အာရံုက် လို႕လဲ သံုးၾကတယ္)

ကို ေရြးဖတ္လိုက္တာပါ။ ဒီေတာ့ သူ႕ဒီ စာထဲတင္မက ေရွ႕ေရွ႕က စာအုပ္ေတြမွာလည္း ‘သိမွဳဆိုတဲ့

စကားလံုးကို အေတာ္ သံုးတယ္။ ‘သိမွဳ ဆိုတာ ကိုယ့္နားထဲ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိမ္းပါတယ္။ သိမွဳ’

ဆိုတာ အသိလား။ သိတာ မွန္သမွ် သိမွဳ’ လား။ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတခုလို ဆည္းပူးသင္ယူ

ေလ့လာျပီး သိတဲ့ ပညာသိ ကိုမွ သိမွဳ’ လား။ ေနာက္တစ္ခုက သူ ေရေရလည္လည္ဖ်ဥ္တဲ့အထဲမွာ

ငါ နဲ႕ ငါကိုျဖဳတ္ေရး ဆိုတာလဲ ေရွ႕တန္းက အေရးတၾကီးပါေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ ဗုဒၶဓမၼ

ေတြထဲက ဆြဲထုတ္ယူ ကိုးကားတာေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေတြနဲ႕ပတ္သက္ျပီး မၾကာခဏ ေရး

ခ်င္သားခ်င္ ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္စိတ္ေတြ ေ၀့အီ တက္လာတတ္ေပမယ့္ ခဏပါပဲ။ စိတ္နဲ႕ ေရးၾကည့္၊ ေျပာ

ၾကည့္တာနဲ႕တင္ ကိုယ့္ေရးပံု၊ ေျပာပံုက စြံမွာ မဟုတ္တာ သိေနတာနဲ႕ ေကာက္ရိုးမီးျဖစ္ျဖစ္သြားစျမဲ

ပါ။ စကားျပန္ဆက္ရရင္သိမွဳ’ ဆိုတာ ကိုယ္တို႕သံုးေနက် ‘အသိကိုပဲ ေျပာတာလား။ သိသလိုလိုနဲ႕

ေနလာတာ ခုမွ ၀ိုးတ၀ါးအသိ’ နဲ႕စခန္းသြားေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ‘သိ’ ရေတာ့တယ္။

 

ထားပါေတာ့ေလ။ ခုေရးေနတာ သိမွဳ ကိုရွင္းလင္းတင္ျပဖို႕လည္းမဟုတ္ဘူး။ ေဇယ်ာလင္း ေဆာင္းပါး

ေတြအေပၚ ေ၀ဖန္သံုးသပ္တဲ့ စာေရးမွာလည္းမဟုတ္လို႕ ဒါေတြ ခဏထားလိုက္အုန္းမယ္။ အာရံုေနာက္

တယ္။ ေဟာ - အာရံုေနာက္တယ္ တဲ့။ ေတာ္ေတာ္တြင္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ဘမ္းစကား တခုပါ။ ခုနက ကိုးကား

ထားတဲ့ စာအရ စိတ္နဲ႕အာရံုဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွကင္းကြာျပီးေနရိုး မရွိဘူး ဆိုေတာ့၊ စိတ္ရွိေနသမွ် ၀ါ-

မေသ ေသးသမွ် အာရံုေတြရွိေန အာရံုေတြကို ခံစားေနမွာပဲ။ (ေဟာ လာျပန္ျပီ ‘ခံစားဆိုတဲ့ စကားလံုး၊

ဒါလဲ ကိုယ့္ဆရာ ေဇယ်ာလင္း အသားကုန္ဖ်ဥ္တဲ့ ကဗ်ာကိစၥတစ္ခုေပ့ါ။) အာရံု ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို

အာရံုက်ရာက ဟိုေတြး ဒီေတြး၊ ဟိုေရး ဒီေရး- ေရးရင္းနဲ႕ အာရံုေနာက္လာတယ္။ ဒီေတာ့ အာရံုၾကည္လင္

ေအာင္ ဘာလုပ္မလဲ။

 

တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ စာရိုက္ေနတဲ့လက္ကို ဆတ္ကနဲ ရပ္လိုက္တယ္။ တစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ မိုးသံက အာရံု

မွာ ထင္ရွားလာတယ္။ ခုနကလဲ ဒီမိုးသံ ရွိေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဟာ ၀ါ - အသိဟာ(သိမွဳ ?)  စာေရးတဲ့

အာရံုထဲ နစ္ေနတာမို႕ မိုးသံကို မၾကား(မသိ) ခဲ့ဘူးေလ။ ဒါနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ ၀ရံတာ ေဘာင္ကို ေက်ာ္ျပီး

ေအာက္ကို ငံု႕ၾကည့္ေတာ့ ၾကက္ေတာင္ရံုေအာက္ Car Parking မွာ ရပ္ထားတဲ့ကားေတြကို တစ္ပိုင္းတစ္စ

ျမင္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ေခါင္းပိုင္း၊ တခ်ိဳ႕လည္း အျမီးပိုင္းေပ့ါေလ။ ပွ်မ္းမွ်ျခင္း ကား ၁ ဒါဇင္ေလာက္ရွိမယ္။

ၾကည့္စမ္း ကိုယ့္ အသိ (သိမွတ္မွဳ) ဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ဆုတ္ယုတ္ညံ့ဖ်င္းသြားခဲ့ျပီပဲ။ ကား ၁ ဒါဇင္ေလာက္

မွာ ၁ စင္းကိုေတာင္မွ ဘာအမ်ိဳးအစားကားလို႕ ကိုယ္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဟိုးတုန္းက (လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀

ေလာက္ေပ့ါေလ) ကားတင္သြင္းတဲ့အလုပ္၊ ကား ၀ယ္ေရာင္း အလုပ္ေတြမွာ ပတ္သက္လုပ္ကိုင္ ၀မ္းေက်ာင္း

ခဲ့စဥ္က ကားတစီးကို အျမီးေတြ႕ေတြ႕ ေခါင္းေတြ႕ေတြ႕ ဒါ ဘာ Brand ဘာ Modle ဘာ Class အစရွိသျဖင့္

ေပ့ါေလ ဒက္ကနဲ ဒက္ကနဲ ေျပာႏိုင္ခဲ့သူက ခုေတာ့ ကား ၁ ဒါဇင္မွာ တစ္စင္းတစ္ေလေတာင္ ဘာကားလို႕

မေျပာႏိုင္ေတာ့တာ။ ကင္းကြာမွဳေပ့ါ။ အေလ့အလာကင္းျပတ္မွဳေပ့ါ။ မေလ့လာဆို ကိုယ္က ဒီေလာကထဲမွာ

မေနေတာ့တာ၊ ဒီအာရံုမရွိေတာ့တာ ၾကာမင့္ဟာကိုး။ အဓိက ကေတာ့ အာရံု မရွိတာေပ့ါေလ။ ဒီေတာ့ အာရံု

ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္အေရးၾကီးပါလား လို႕ ‘အာရံုကို တန္ဖိုးျမွင့္ေတြး ေတြးမိသြားတယ္။

 

မိုးသံ နည္းနည္းပိုစိတ္လာျခင္းနဲ႕အတူ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕စရာ အာရံုဟာ ပိုျပီး အားေကာင္းလာေနတယ္။ ေကာ္ဖီ

ခြက္ကို ေယာင္ျပီး မ, ယူလိုက္မိေပမယ့္၊ ေကာ္ဖီကုန္သြားျပီဆိုတာ စကၠန္႕ပိုင္းအတြင္းမွာ သတိရသြား/သိသြား

ျပီး ငါ့ သိမွဳ ဟာ ဘယ္လိုၾကီးပါလိမ့္လို႕ မအူမလည္ေတြးမိတယ္။ ဒါနဲ႕ေကာ္ဖီခြက္ကို ျပန္ခ်ျပီး အာရံုက်က္စား

စရာ ဟိုဟိုသည္သည္ ရွာၾကည့္ေတာ့ လက္တစ္ကမ္းမွာ ေမွာက္လ်က္သား ‘ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေသာ…စာအုပ္ကို

အခန္႕သင့္ပဲ ေတြ႕တာနဲ႕ ဖတ္လက္စ ေနရာကို ဆက္ဖတ္(ထပ္ဖတ္) ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္ -

 

     ၅။ ေခတ္ျပိဳင္အသိအျမင္အရ မိမိတို႕ ဘာပဲ သိသိ၊ မိမိတို႕ရဲ႕ ၾကိဳတင္သိထားမွဳအားျဖင့္ တည္ေဆာက္

          ထားခ်က္ေတြအရပဲ သိႏိုင္တာျဖစ္ျပီး အဲဒီ တည္ေဆာက္ထားခ်က္ေတြဟာလည္း  သိမွဳ အပိုင္းအစ

          ေတြနဲ႕သာ တည္ေဆာက္ထားၾကရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ မိမိတို႕ ဘာပဲသိသိ၊ အစိတ္အပိုင္းပဲသိရတယ္။

          တစ္ခုလံုး whole ကို သိဖို႕ခဲယဥ္းတယ္။ ျပီးေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ထဲ သိုမွီးျခင္း ဆိုတာဟာလည္း၊ သိစိတ္

          နဲ႕သိုမွီးတာရွိသလို၊ မသိစိတ္ထဲ ၀င္သြားတာလည္း ရွိပါတယ္။ သိစိတ္ consciousness နဲ႕ သိုမွီးရင္း

          အဲဒီကိစၥ  အျဖစ္အပ်က္၊ အခ်က္အလက္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အျခား စိတ္ကိစၥေတြပါ ေရာေႏွာ ပါႏိုင္တဲ့

          အတြက္ မွတ္ဥာဏ္က ျပန္ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္တဲ့အခ်က္ဟာ မူလအတိုင္းမျပည့္စံုႏိုင္သလို မူလ ပံုသ႑ာန္

          အတိုင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာေပ့ါ။ Memory is never pure မွတ္ဥာဏ္(၀ါ) မွတ္သားမွဳဟာ ဘယ္

          ေတာ့မွ မစစ္မွန္၊ မသန္႕စင္ဘူး လို႕ ဆိုပါတယ္။ (ေဇယ်ာလင္း၊ ယင္း စာ-၁၂၇)

 

ခင္ေအာင္ေအး

၈၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၃   ဖရာ့ပရာဒင္န္၊ ဘန္ေကာက္  ၇း၂၇ နာရီ

 သရုပ္ေဖၚပံု အင္စေတာ္ေလးရွင္း သည္ေမာ္နိုင္