အက္ေဆး

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

အသက်တစ်ချက်နဲ့ တစ်ချက် ရှူရှိုက်ခြင်းအမှုမှာ တူညီမှုတွေနဲ့အတူ ကွဲပြားမှုတွေကို ခံစားသိတတ်လာသလို။ မရေရာမှုတွေထဲမှာ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာတွေကို ကျောက်တူးသမားလို၊ ရေမဆေးရှာနေသူလို၊ မနက်ဖြန်မှာ ဒီနာရီပိုင်းအတွင်းမှာ ဒီစက္ကန့်အပိုင်းအခြားမှာ ငါဟာ ငါမ ဟုတ်တဲ့ ငါတစ်ယောက် သို့မဟုတ် ငါတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ငါတစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်တာဘဲလေ။ ဒီလို အချိုးအဆစ်တွေမှာ လမ်းကွေ့တွေက ကြက်ခြေခတ်ထားတဲ့ ဒါမှမဟုတ်ရင် အနှုတ်ပြထားတဲ့ မကွေ့ရ၊ ပြောင်းပြန်မသွားရ လမ်းတွေလို သတ်မှတ်ချက်တွေထဲမှာ သွားရမယ့် လမ်းတွေက သံဆူးခတ်ထားတဲ့ အတားအဆီးတွေနဲ့။ အသက်ရှူလိုက်ရင်ဘဲ ပေါက်ထွက်တော့မယ့် အဆုတ်တစ်လုံးဟာ ထွက်ပေါက်အဖြစ်နဲ့ ပေါက်ကွဲခြင်းကိုဘဲ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခဲ့ပြန်ပြီလေ။ 
‘သင်သွားလိုရာ သွားနိုင်ပြီ’ ဆိုတဲ့ လွတ်လပ်ခြင်းပေးခံလိုက်ရတဲ့ ဘဝတစ်ခုလို လွတ်လပ်ခြင်းမရှိတဲ့ဘဝထဲမှာ ဘဝတစ်ခုလုံး လောင်မြိုက်လိုက်ကြရပုံ၊ အရောင်အဆင်းဝေဝါးမှုနဲ့ သက်ငြိမ် ပန်းချီကားတစ်ချက်ထဲက တည်ကြည်တဲ့၊ သဘောပေါက်နေတဲ့ ဟန်ပန်တွေကို ဖော်ကျူးထားပုံ၊ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု တူညီနေသယောင် ထင်မှတ်ရလောက်အောင် လက်ရာမြောက် အက္ခရာတွေကို ဥပမာ တစ်ခုအဖြစ် အသက်သွင်းနေပုံ၊ ငိုယိုမြည်တမ်းနေတဲ့ ဆာလောင်နေသူရဲ့ တိုးလျှိုးတောင်းပန်နေတဲ့ဟန်ကို ဇာတ်ပွဲတစ်ပွဲရဲ့ အဖွင့်တေးတစ်ပုဒ်အဖြစ် တင်ဆက်နေတဲ့ပုံ၊ ဒီလိုယစ်မူးစေတဲ့ပုံတွေကို ခံစားတတ်တဲ့ နှလုံးသားတွေနဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုချင်းဆီကို ဖြန့်ကျက်ပေးလိုက်ပေါ့ NEO ….  ။ 
ဆန္ဒတစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြိုင်မောင်းကြတဲ့ နယ်စည်းမခြား ယှဉ်ပြိုင်ပွဲတွေကို ရင်ခုန်ယစ်မူးနေတဲ့ပုံ၊ စာသားမပါ ရုပ်မပါ တိမ်လို လေလို ရေလို မြေလို အမြင်မတူမှုတွေကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ပုံ၊ မေတ္တာတရားကို ရှေ့ထားပြီး ဒေါနဲ့ မောနဲ့ စကားလုံးတွေကို ရှေ့ပြေးကြိုတင်စေလွှတ်လိုက် ရပုံ၊ ဒီလို ပုံတွေ ကားတွေထဲမှာ ဘောင်ခတ်ခြင်းကို ခွင့်ပြုလိုက်ရပုံ၊ အင်အားတွေကို အားကြိုးမာန်တက် ညှစ်ထုတ်လိုက်ရပုံ၊ မောပန်းနွမ်းလျ ခြေပစ်လက်ပစ် အနားယူပစ်လိုက်ရပုံ၊ ဘဝတွေထဲမှာ သဘာဝပုံတွေကို စုတ်တံတစ်ချောင်းနဲ့ ငါရေးဆွဲတတ်ချင်ပုံ၊ ဒီလို အကြောင်းတရား တွေကို တွေးတောဟန်ပြုနေပုံ၊ ငါဟာ ငါတစ်ကောင် ငါတစ်ယောက် ငါတစ်ဦး ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် ချဲလင်းသည် ချဲလင်းသာဖြစ်ပါစေ…..။ 
ခုခံအားကျဆင်းမှုတွေထဲမှာ HIV က ရှေ့မှာ မိန့်မိန့်ကြီးရပ်လို့ ၊ ဦးဏှောက် အတွေးတွေထဲမှာ  ဗိုင်းရပ်စ် အကောင် သန်းပေါင်း များစွာ ခုံခံအားစုပ်ယူနေကြပုံကဦးဆောင်လို့ ဝေခွဲမရပါလား….. လောကကြီးထဲမှာ ငါမမြင်လိုတဲ့ ငါမကြားလိုတဲ့ ငါမသိလိုတဲ့ ပုံတွေထဲမှာ ဆေးသားလှလှလေးတွေက နေသားတကျ ဖြစ်နေရဦးမလား NEO ။ နိုင်ငံကြီးသားပီသအောင် နိုင်င့ံမြေပုံကို ပုံကြီးချဲ့ပြီး နံရံပေါ် ဆွဲချိတ်လိုက်ချင်တယ်။ အမျိုးကောင်းသားပီသအောင် အကောင်းတွေကိုဘဲ အမျိုးအဖြစ် ရွေးချယ် သောက်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။ 
အမုန်းတချို့ကို နဲနဲဘဲ ဖြစ်ဖြစ် လျော့ချပစ်လိုက်ရင်ဘဲ ထုတ်ချင်းဖောက်မယ့် အချစ်တွေကို ပစ်မှတ်တည့်တည့်ကြီး ခုန်အုပ်လိုက်မှာ ပါ ။ အစွဲတွေနဲနဲဘဲဖြစ်ြဖစ် မထားတော့ရင် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ စကားလုံးတွေကို နားတွေထဲ တရစပ်ခုတ်မောင်းဝင်ပစ်လိုက်ကြမှာ။ လေယာဉ်တစ် စင်းထွက်ခွာဖို့ ပြေးလမ်းတွေကို ရှည်ထွက်လာခိုင်းခဲ့ရသလို လေယာဉ်တစ်စင်း ခုန်ဆင်းလာဖို့ ပြေးလမ်းတွေကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့ရင်ဘဲ ……. ဒီလိုမျိုးတွေကို ယစ်မူးနေခဲ့ပြန်ပြီလား NEO…။ 
အသုံးမကျတဲ့ အသုံးမပြုတဲ့ အိုဟောင်းနွမ်းညစ်နေတဲ့ အတွေးထဲမှာ ပျော်လို့ ပြုံးလို့ ၊ မသုံးရသေးတဲ့ အဟောင်းထဲမှာ သတ်မှတ်ချက်ကို မေ့ပစ်လိုက်ချင်တာပေါ့ NEO ရယ်…။ ငါဟာ ကြိုသူမဲ့တဲ့ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အဟောင်းကို အသစ်အဖြစ် အသစ်ကို အဟောင်းအဖြစ် လန်းလန်းဆန်းဆန်း ခြေတက်ပြီး နေမဝင်ခင် အိမ်ပြန်ရောက်ချင်ခဲ့တာ ။ ဒီလို အနေအထားမျိုးကို ရင်ဘတ်နားက အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထိုးထည့် အချစ်တွေကို မျိုးပွားပစ်လိုက်ပေါ့လေ … မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရင်ဘဲ အလင်းတန်းနဲ့အတူ ဝင်လာခဲ့ပေါ့ NEO…..။

ချဲလင်း 
===========================================

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
                                                   

ပါစကယ္ခူးသြယ္ရဲ႕ From the land of Green ghosts ကို ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဆရာသင့္လူရဲ႕ 'အိုဘယ့္အစိမ္းတို႔ေျမ' ကို ဖတ္ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေတြ သတိရတယ္ ။ သူက မႏၲေလးကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔ထားတာကိုး ။ ၈၈တုန္းကဆို က်ေနာ္ ၄ႏွစ္သားေပါ့ ။ က်ေနာ္တို႔အိမ္က ၂၉လမ္း ၊ ၈၂ ၈၃ၾကားမွာ ။ အေရးအခင္းေတြ ျဖစ္ေတာ့ ၈၄လမ္းကို သြားသြားၿပီး ေရခဲထုပ္ ၊ ေကာက္ညႇင္းေပါင္း ၊ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ ေဝတာကို အငမ္းမရ သြားေရာက္ စားေသာက္ခဲ့တာလည္း ျပန္သတိရတယ္ ။ တရက္က အိမ္မွာ အေဖလည္း႐ွိတယ္ ၊ ညေန၃နာရီေလာက္ေပါ့ ၊ မိုးတဖြဲဖြဲမွာ အေမ့ရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႀကီး Drေအာင္ေက်ာ္ဦးနဲ႔ သူ႔ညီ ေအာင္ေက်ာ္ထူးတို႔ ပါတဲ့အဖြဲ႔ အိမ္ေ႐ွ႕ကေန ခြပ္ေဒါင္းအလံတလူလူနဲ႔ ျဖတ္သြားေတာ့ အေမေရာ အေဖေရာ အူယားဖားယား ႏႈတ္ဆက္ၾကတာလည္း အမွတ္ရတယ္ ။ ေနာက္လည္း ၊ အေမနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႀကီးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုေလာက္ေတာ့ပါဘူး ။ အနာဂတ္မွာ အဲ့သည္ ဦးေအာင္ေက်ာ္ထူးရဲ႕သားႏွစ္ေယာ
က္နဲ႔ ညီအကိုေတြလို ခင္မင္လာလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ျဗာဒိတ္မေပးခဲ့ဘူးေပါ့ ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီျမင္ကြင္းဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေမတၱာနဲ႔ သံေယာဇဥ္ကို အေစာဆံုး ပံုေဖာ္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ ထင္ပါ႐ဲ႕ ။ ဂ်င္ကလိဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ပလူပ်ံေနတုန္းမွာပဲ မာ႐ွယ္ေလာဆိုတာရယ္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရယ္က တေဖ်ာေဖ်ာက်ည္ဆံလက္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ၂၉လမ္းတေလွ်ာက္က အိမ္ေတြရဲ႕တံခါးေတြကို မိတ္ဆက္စကားဆိုခဲ့တာလည္း ဝိုးတဝါးမွတ္ဥာဏ္မွာ ပံုေပၚလာတယ္ ။ ေရႊဝါဝင္းစားေသာက္ဆိုင္က ဦးအုန္းက Tape recorderနဲ႔ အသံဖမ္းထားေသးသဗ်ာ ။ ၂၉ ၈၃ေထာင့္ လၻက္ေျခာက္တိုက္က က်ည္သင့္သံတံခါးေတြကို သြားၾကည့္ၾကတာလည္း တရပ္ကြက္လံုးေပါ့ ။ ညမထြက္ရအမိန္႔ရယ္ ၊ ညစဥ္ကင္းလွည့္တဲ့ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘြတ္ဖိနပ္သံေတြၾကားမွာပဲ အေမဟာ ညီမေလးကိုေမြးဖို႔ ဗိုက္နာလာသတဲ့ ။ လမ္းမွာ က်ည္မသင့္ပါေစေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဖတ္ေနတဲ့ အေဒၚေတြရဲ႕အသံကလည္း အမွတ္ရစရာ ။ ဘုရားလား ဘယ္သူလား မ,လို႔ နံနက္ခင္းမွာ အေမဟာ အႏွီးေလးပိုက္ၿပီး ဆိုကၠားနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့မွ အားလံုး သက္ျပင္းခ်ႏိုင္တာ ။ ညိဳတိုတို လံုးတံုးတံုး ကစားစရာတခုရလာလို႔ က်ေနာ္တို႔ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ လက္ဝါးခ်င္း႐ိုက္ၿပီး ၿပံဳးခဲ့ၾကတယ္ ။ အဲဒီကာလမွာ က်ေနာ္တို႔ညီအကို ႏွစ္ေယာက္အတြက္ စြဲလမ္းစရာေတြက ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားက လႊင့္တဲ့ စစ္ခ်ီေတး စစ္သည္ေတးေတြပါပဲ ။ အေဖ အသစ္ဝယ္ထားတဲ့ တပတ္ရစ္ Nissan Sunny ေလးနဲ႔ မိသားစု က်ံဳးတပတ္ ပတ္ၾကေတာ့ ေနာက္ခန္းက က်ေနာ္တို႔ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ 'ဖလ္ေနဝန္းသို႔အညီ ထြန္းလင္းေျပာင္ေပသည္' ဆိုၿပီး ေ႐ွ႕ေခါင္မိုးကို တအံုးအံုး႐ိုက္ရင္း စစ္ေသြးစစ္မာန္ေတြ ၾကြပစ္လိုက္ၾကတာ အေဖ့မွာ ကားကိုရပ္ၿပီး နားရင္းပါးရင္း႐ိုက္ယူရတဲ့အထိပဲ ။ ပါးစပ္နဲ႔ေျပာလို႔မွ နားမေထာင္ပဲကိုး ။ သူ ေသာက္ညင္အကပ္ဆံုး သီခ်င္းေတြကို သူ႔သားသမီးေတြ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ဆိုေနတာက သူ႔ေဒါသရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ။ ငယ္တုန္းက ဘဝေတြ လြမ္းလို႔ ........
 
                                                                                                                                                               မန္းနီတိုး
Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

 

                                                    

မေန ့ညေနက ထမင္းစားအျပီး အျပင္ကို ခဏ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္တယ္ ။ ဗမာျပည္မွာ သၾကၤန္ အတက္ေန ့ဆိုေတာ့ ေရပက္ၾက တီးၾက ဆိုၾက ကၾကနဲ ့ ေပ်ာ္လို ့ဆူလို ့ ရွိၾကလိမ့္မယ္လို ့စိတ္က သတိရေနမိတယ္ ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေနတဲ့ ေ၀လနယ္က ေတာျမိဳ ႕ကေလးကေတာ့ ဗမာျပည္သၾကၤန္ပြဲက သူနဲ ့ဘာမွ မဆိုင္သလို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ကေလးပါဘဲ။ ရာသီဥတုကလည္း ဗမာျပည္က တန္ခူးလဆိုတာ အလြန္ပူတာမိုလား ၊ ဒီမွာေတာ့ ဧျပီ လက ေတာ္ေတာ္ ေအးတာဘဲ၊ ၈ ဒီဂရီ ( C ) ေလာက္ဘဲ ဆိုေတာ့ ကေလာ ေဆာင္း တြင္းေလာက္ေတာ့ ေအးေသးတာဘဲ။ အခ်မ္းလံုေအာင္ ဂ်ာကင္၀တ္ျပီးထြက္ရတယ္ ။

အိမ္ကထြက္လာျပီ း မၾကာခင္ဘဲ ျမိဳ ႕လည္ ပန္းျခံေလးနားေရာက္လာတယ္။ ညေန ရနာရီခြဲေလာက္ ဆိုေတာ့ ေန၀င္လထြက္ ကေလးေပါ့ ။ ေလွ်ာက္သြားရင္းဘဲ ပန္းျခံကြင္း အစပ္က ၀က္သစ္ခ်ပင္ေတြ ထင္းရူး ပင္ေတြရဲ ့အေပၚမွာ လမင္းၾကီး တေျဖးေျဖး ထြက္လာတာကို ျမင္ေနရတယ္ ၊ ေလထုထဲမွာ လည္း ေႏြဦးပန္းရနံ ့ေလးေတြက ခပ္သင္းသင္းေလး ေမႊးလို ့။ ဖံု တို ့ျမဴ တို ့မီးခိုးတို ့မရွိေတာ့ ေလကလည္း သန္ ့လို ့ ။ ေတာျမိဳ ႕ေလး ညေနပိုင္း ဆိုေတာ့ ကားအသြားအလာ တိတ္ဆိတ္လို ့၊ တစ္စီးတေလေလာက္ဘဲ ျဖတ္သြားတာ ရွိတယ္ ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းက ထိုးေနတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံသဲ့သဲ့ ေလးကိုလည္း ၾကားေနရတယ္ ။

 

ညေနစာ စားခ်ိန္မို ့အိမ္တအိမ္က မီးဖိုထဲမွာ သားအမိနဲ ့တူတဲ့အမ်ိဳးသမီး ၂ေယာက္ ညစာခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေနတာ ကိုလည္း လမ္းေပၚကေနလွမ္းျမင္ရတယ္ ။ခါးကုန္းကုန္း အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ကေတာ့ ေခြးေလး ၂ ေကာင္ကို ဆြဲျပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတယ္ ။ က်ေနာ္နဲ ့မသိေပမယ့္ ျပံဳး ျပျပီး Good evening !လို ့ႏွုတ္ဆက္သြားလိုက္ေသးရဲ ့ ။ ကားရွင္းတဲ့ လမ္းေပၚမွာလည္း ၇ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ ကေလး ၂ေယာက္ roller blades ေလးေတြ စီးရင္း စကားတေျပာေျပာနဲ ့ လာေနၾကေလရဲ ့ ။ သူတို ့ကေတာ့ ခ်မ္းပံုမရပါဘူး တီရွပ္ေလးေတြဘဲ ၀တ္ထားၾကတယ္ ။

က်ေနာ္က လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မိုဘိုင္းဖုန္းထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ဗမာသၾကၤန္သီခ်င္းေတြကို တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ နားၾကပ္နဲ ့နားေထာင္ေနမိတယ္ ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာၾကည္လင္ျပာလဲ့ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ ေနာက္ခံမွာ ျဖဴ ေဖြး၀ိုင္းစက္ျပီး
ေတာက္ပေနတဲ့ လမင္းၾကီးကို ၾကည့္ရင္း ရင္မွာမေဖာ္ျပႏိုင္ တဲ့ အလြမ္းေ၀ဒနာတရပ္ ေပၚလာတာကို က်ေနာ္ သတိထားလိုက္မိပါတယ္ ။ ဗမာျပည္ကိုလြမ္းတာလား ၊ သၾကၤန္ကိုလြမ္းတာလား ၊ ခ်စ္သူကို လြမ္းတာလား မခြဲျခားႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ ။ ရင္ထဲမွာ နင့္ျပီး နာက်င္လာပါတယ္ ။ အားလံုးကို လြမ္းတာပါဘဲ ။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ ့ "တေပါင္းမိုး" ကဗ်ာထဲက အခ်ပိုဒ္ကေလးကို သြားသတိရလိုက္မိတယ္ ။ " ရွုရင္းငါ့၀ယ္ ၊ အသြယ္သြယ္သည္ ၊ ဘယ္ဆီလြမ္းမိ ၊ တတ္မသိ " တဲ့ ။ ။

                                                                                                                                                     ေဒါက္တာ လွဘူး

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive


တစ္ေလာက မိတ္ေဆြရုပ္ရွင္၀ါသနာအိုးတစ္ဦး ယူလာေပးေသာ အီတလီရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေလးတစ္ကားကို ၾကည့္လိုက္ရ ပါသည္။ ဇာတ္ကားအမည္မွာ ‘Cinema Paradiso’ ျဖစ္ၿပီး အီတလီလူမ်ဳိး ဒါရိုက္တာ ‘ဂူဆက္စၥပီေတာ္နာတိုရီ’ လက္စြမ္းျပ ရိုက္ကူးထားေသာ နာမည္ေက်ာ္ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကားျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းမွာ ရုပ္ရွင္၀ါသနာအိုး ခ်ာတိတ္ေလး ‘ဆယ္လ္ဗာတို’ ႏွင့္ ရုပ္ရွင္ျပစက္ေမာင္းသူ ‘အယ္လ္ဖရက္ဒို’ တို႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦးၾကားက သံေယာဇဥ္၊ ထိုေခတ္ကာလ(၁၉၄၅ ခုႏွစ္၀န္းက်င္)က ရုပ္ရွင္ရံုမ်ား၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိတ္သတ္မ်ား၏ ဓေလ့စရိုက္မ်ားကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ရိုက္ကူးထားေသာ ဇာတ္ကားေလးျဖစ္၏။ အဆိုပါ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမွ အဓိကသရုပ္ေဆာင္ႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဆယ္လ္ဗာတို ႏွင့္ အယ္လ္ဖရက္ဒိုတို႔ႏွစ္ဦး၏ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္မွာ ပီျပင္လြန္းသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနရသည့္အျဖစ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ကာ မိမိမ်က္စိေရွ႕၌ တကယ္ပင္ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္အလား ထင္မွတ္မိပါသည္။

            ထိုရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားသည္ ၁၉၈၉ခုႏွစ္ ကိန္းရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တြင္၊ အေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားဆုႏွင့္ ေရႊကမာၻလံုးဆုမ်ားအျပင္၊ အျခားဆုေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကိုလည္း ရရွိခဲ့သည္။ ထိုဇာတ္ကား၏ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္းတြင္ ၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားတည္းျပသျဖင့္ တစ္ၿမိဳ႕တြင္ျပသၿပီးေသာဖလင္အေခြကို ေနာက္တစ္ၿမိဳ႕သို႔ ဆယ္လ္ဗာ တိုက စက္ဘီးျဖင့္အလ်င္မီေအာင္ ပို႔ေပးရေသာအခန္းကို ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲတြင္ ဆယ္လ္ဗာတိုအစား ‘ကိုျမင့္သန္း’ ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိၿပီး တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပင္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို မေန႔တစ္ေန႔ကလို တေရးေရး ျမင္ေယာင္လာမိသည္။

            ရုပ္ရွင္ဆိုေသာအရာကို ကၽြန္ေတာ့္အသက္ေလးႏွစ္သား(၁၉၇၄ခုႏွစ္)အရြယ္တြင္ စတင္ထိေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ ထို အခ်ိန္က ယခုေခတ္လို တီဗီြ၊ ဗီဒီယိုျပစက္ဆိုတာ ေတြ႔ဖူးဖို႔ ေ၀းစြ၊ ၾကားပင္မၾကားဖူးေသးပါ။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္ပါက ရံုမွာ သြားၾကည့္ရေသာ ေခတ္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕တြင္ သမၼတ၊ ဂုဏ္၊ ေရွ႕ေဆာင္၊ ေရႊဗဟိုရ္၊ ၿမိတ္သီရိဟူေသာ ရုပ္ရွင္ ရံုငါးရံုရွိသည့္အနက္ ဂုဏ္ရုပ္ရွင္ရံုတစ္ရံုသာ ႏိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမ်ားျပသၿပီး က်န္ေလးရံုမွာ ျမန္မာဇာတ္ကားမ်ား ျပသပါသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ ျမန္မာရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားသစ္မ်ားမဝင္ေသာအခါ သမၼတရံု၌ ႏိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ဇာတ္ကား ျပသေလ့ရွိပါသည္။  

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

                         

အခ်စ္ဆိုသည္မွာကို ေတးေရးဆရာေတြက သီခ်င္းေရးသီၾကသည္။ ကဗ်ာဆရာေတြက နမိတ္ပံု၊ နေဘ ကာရံ တို႕ျဖင့္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ၾကသည္။ စာေရးဆရာတို႕က ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြ အငွားခံစားခ်က္ေတြ ကိုယ္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ေတြ စသျဖင့္ကေန ခံစား ေရးဖြဲ႕ၾကသည္။

အဆိုေတာ္ ထူးအိမ္သင္က ေတာ့ “ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ခံစားခ်က္တို႕ ေမြးဖြားရာ ေနရာ “ လို႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ ဆိုထားေလသည္။  

အခ်စ္ဆိုတာမွာလည္း သမီးရီးစား အခ်စ္၊ လင္မယားအခ်စ္၊ ေမာင္ခ်စ္ ႏွမအခ်စ္၊ မိဘနဲ႕သားသမီး အခ်စ္ ဆိုတာေတြ စံုလို႕ပါပဲ။ သခ်ၤာဂဏန္းနဲ႕ေတာင္ မွတ္သားထားၾကေလသည္။

 

တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာေသးသည္။ ၁၅၀၀ အခ်စ္က ပူေလာင္ၿပီး ၅၂၈ အခ်စ္က ေအးျမသည္တဲ့။

ေမာင္ခ်စ္ ႏွမခ်စ္ႏွင့္ မိဘနဲ႕သားသမီး အခ်စ္က ေအးျမသည ္လို႕ ဆိုလိုသည္။

၁၅၀၀ ေရာ ၅၂၈ နဲ႕ပါ ခ်စ္ဖူးသူ အဖို႕ကေတာ့ ထူးအိမ္သင္ ဆိုထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ……သီခ်င္းထဲကလို                        

“အခ်စ္ဆိုတာ ၾကည္ႏူးၾကတဲ့ အခိုက္ လမင္းတစ္ရာ၊ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ………………… ဝမ္းနည္းတဲ့အခါ ေနမင္းကုေဋကုဋာ “ လို႕ ဆိုရမလိုပါ။

“ေနမင္း” လို႕ ဆိုလိုက္တာနဲ႕တင္ ပူေလာင္ျခင္း ဆိုတာကို ခံစားမိရာမွာ ကုေဋကုဋာ ဆိုေတာ့ ပူတာကို တင္စားလိုက္တာ ေတာ္ေတာ့္ကို ပူရတာပါလား ေပါ့။

 

      တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို စိတ္ကူးမယဥ္ခဲ့ေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႀကံဳရတာပါပဲ။

ငယ္ငယ္တုန္းက အေဒၚတစ္ေယာက္လို ခင္မင္ၿပီး က်မတို႕ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြကို  ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္း အန္တီ တစ္ေယာက္ကေတာ့ က်မကို အပ်ိဳႀကီး လုပ္ရန္သာ တိုက္တြန္းေလသည္။ က်မကလည္း လိုလိုလားလား လက္ခံခဲ့သည္။

အဲဒီ အန္တီရဲ့ ဥပမာေပးက က်မရဲ့ အေမပင္။