ဝတၳဳတို

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
             
                                                    
                                                              
                                                                က်မကို" ဟင္းခ်က္ေကာင္းလိုက္တာ" ၊" ဟင္းခ်က္တာ စားလို႕ေကာင္းလိုက္တာ"၊  " စားေကာင္းေအာင္ ခ်က္တတ္တယ္" စသျဖင့္ ေျပာၾကလွ်င္ က်မ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ ၿပံဳးလို႕သာ ေနလိုက္ပါသည္။ က်မကို ဘယ္အရြယ္ထဲက ထမင္းဟင္း ခ်က္တတ္သလဲ ေမးလွ်င္ေတာ့ ေျဖဖို႕ အနည္းငယ္ တံု႕ဆိုင္း သြားတတ္ေလသည္။

" ခ်က္တတ္ ျပဳတ္တတ္တာကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းကပါပဲ
"
အဲဒီလို မယုတ္မလြန္ ေျဖျဖစ္တာမ်ားသည္။

အဲဒီလို ေျဖျဖစ္တာ၊ ေျဖဖို႕ တံု႕ဆိုင္းသြားတတ္တာက ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ သိ၍ပဲ ျဖစ္ေလသည္။ က်မမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟင္းေသခ်ာ ခ်က္တတ္တာ သိပ္မၾကာမီကမွလို႕ ခံယူထားလို႕လည္း ျဖစ္ေလသည္။ ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္  လြန္ခဲ့သည့္ (၆)နွစ္ခန္႕အစိုးရဝန္ထမ္းဘဝက ထြက္လာၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ေရာက္မွဆိုေတာ့ မၾကာေသးမီကမွ လို႕ ေျပာလွ်င္ ရႏိုင္ေလသည္။

တကယ္တန္းက  သံုးတန္းေျဖအျပီး ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ထမင္းအိုး စျပီး တည္တတ္ေလသည္။ ထမင္းခ်က္တာက ဘာမွ အပန္းမႀကီး။
 ယခု ေခတ္လို ခလုတ္ကေလးႏွိပ္လိုက္၊ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ထမင္းက်က္ျပီး သူ႕အလိုအေလွ်ာက္ ခလုပ္တက္သြားတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါ။
 မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ အဖြားနဲ႕အေမတို႕ ခ်က္ေနတာ ၾကည့္ျပီး အျမင္နဲ႕ခ်က္တတ္ရာက လက္ေတြ႕မွာ မခဲယဥ္းေတာ့တာကို ဆိုလိုတာပါ။
ဒီႀကားထဲ ထမင္းအိုး မႏိုင္ေသးခင္ အရြယ္ကတည္းက ထမင္းအိုးတည္ထားတုန္း အေမက တျခား အလုပ္လုပ္ေနတာမ်ိဳး ႀကံဳရပါက

" ထမင္းအိုး သြားေမႊလိုက္အုန္း၊ ဆူျပီလား၊ ပြက္ျပီလား ၾကည့္ေခ်အုန္း"

စသျဖင့္ ၾကည့္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ က်မတို႕ ငယ္စဥ္က ထမင္းကို ငွဲ႕ခ်က္ၾကတာမ်ားသည္။
  ငွဲ႕ထားတဲ့ ထမင္းရည္ကို ဆားခပ္ျပီး ေသာက္ၾကေလသည္။ က်မ ထမင္းအိုး စတည္ေတာ့ ေရနံဆီမီးဖို နဲ႕ ခ်က္တာ ဆိုတာကို မွတ္မိေနပါေသးသည္။
ေနာက္ပိုင္း အေမ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္တာနဲ႕ ငရုပ္သီးေထာင္းေပးရသည္။
 အဲဒီေနာက္ အေမက ဒါေလးထဲ့လိုက္ ဟိုဟာထဲ့ ျပီးရင္ အဖံုးအုပ္၊ ေရနဲနဲ ထပ္ထဲ့ ဆိုတာမ်ိဳး၊ မက်ည္းရည္ ထဲ့ ၊ နံနံပင္၊ ငရုပ္သီးစိမ္းေလး အုပ္လိုက္ ၊ ႏူးၿပီလားၾကည့္ ခ်လိုက္ေတာ့ စသျဖင့္
 ေျပာရင္း ခ်က္ရင္းက ဟင္းခ်က္တတ္လာေတာ့သည္။

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

                 

 

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ႀကြက္တစ္ေကာင္ ေရာက္ေနတာ (၃)လ ရွိၿပီ။ ဒီအေတာအတြင္း အဲဒီ ၾကြက္က အျပင္ကို ထြက္တာ ဝင္တာ မရွိပဲ ေနာက္ထပ္ အေပါင္းအေဖာ္ေတြ ဘယ္လို ရလာသည္မသိ။ မီးဖိုေခ်ာင္မီးကို ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ ဟိုေျပးဒီေျပး ေနသည့္ အေကာင္ႏွစ္ေကာင္ ထပ္ေတြ႕ေလသည္။

 

ဒီၾကြက္ေတြကို ဘယ္လိုရွင္းရပါ့ ဆိုတဲ့ အေတြးက သူတို႕ကို ျမင္ရတိုင္း ေပၚလာေနသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူတို႕အသက္မေသပဲ အိမ္အျပင္ကို ထုတ္ႏိုင္သည့္ ဂါထာ ရွိပါက ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ပဲ ရြတ္ရရ၊ ဘယ္ႏွစ္ရက္ပဲ ရြတ္ရရြတ္ရ ရြတ္လိုက္ခ်င္သည္။

           *******************************

တကယ္ေတာ့ က်မအိမ္က ၾကြက္တစ္ေကာင္မေျပာနဲ႕ ယင္ေကာင္ေတာင္ ဝင္ဖို႕ မလြယ္တဲ့ အေနအထား။ မီးဖိုေခ်ာင္က အုတ္နံရံ အလုံပိတ္၊ မီးခိုးေခါင္းတိုင္က တစ္ဆင့္ မီးခိုးလႊတ္ထုတ္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ကေန အိမ္ေရွ႕ဘက္ ျပန္လွည့္ဝင္ပါက ထမင္းစားခန္း၊ အဲဒီေနာက္ ဧည့္ခန္း၊ တစ္ခန္းနဲ႕တစ္ခန္း သံတံခါးေတြ အဖြင့္အပိတ္ရွိသည့္အျပင္ ျခင္လံုဇကာ အျပည့္ တပ္ထားေလသည္။ ထိုတံခါးေတြက လူတစ္ေယာက္ အဝင္အထြက္လုပ္ၿပီးတိုင္း အဖြင့္အပိတ္ အၿမဲလုပ္သည္။ အဓိကက ျခင္ဝင္လာမွာ စိုး၍ပင္။

         ျဖစ္ပံုက အဲဒီ လြန္ခဲ့တဲ့(၃)လက စေလသည္။

 က်မတို႕ အိမ္ရဲ့ လွ်ပ္စစ္မီတာေဘာက္စ္က အိမ္ေရွ႕က ဓါတ္တိုင္မွာ တပ္ထားတာ ျဖစ္သည္။ ဓါတ္တိုင္မွာ တပ္ထားတာက အေပၚေအာက္ ႏွစ္လံုးျဖစ္ေလသည္။ အဲဒီ မီတာေဘာက္စ္ ေရွာ့ျဖစ္ၿပီး မီးမေလာင္ခင္က ကိုယ့္မီတာေဘာက္စ္က ဘယ္အလံုးမွန္း မသိ။ မွတ္လည္း မထား။ မီတာလာဖတ္သည့္ လူက သူ႕စက္ကေလးနဲ႕ ထိုးၿပီး ေဘာင္ခ်ာကို စာတိုက္ပံုးထဲ ထဲ့သြားရင္ ယူလိုက္သည္သာ။ 

အိမ္ခ်င္းကပ္ရက္ကျမန္မာေတြပဲျဖစ္သည့္အျပင္ ႏွစ္အိမ္စလံုးရဲ့ အိမ္ရွင္က တစ္ဦးတည္းဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႕မီတာေဘာက္စ္ရယ္လို႕ မွတ္မထားျဖစ္ေတာ့၊

တစ္လံုးကသူတို႕ဟာဆို က်န္တစ္လံုးက ကိုယ့္အိမ္က။ ဒီလိုပဲ ေနေနတာၾကာၿပီ။

အဲဒီ မီတာေဘာက္စ္က ညဆယ္နာရီေလာက္ ဝါယာေရွာ့နဲ႕မီးေတြ ထေတာက္ေတာ့ မိန္းခ်ၿပီး တစ္အိမ္လံုး အျပင္ကို ထြက္ေျပးရေလသည္။

 ဟိုဘက္အိမ္ကလည္း ထြက္ေျပးၾကသည္။ ႏွစ္အိမ္လံုး မီးေတြေမွာင္ေနသည္။

ရပ္ကြက္လူႀကီးက လွ်ပ္စစ္႒ာနကို ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားေပးရာ ဆယ္မိနစ္အတြင္း ေရာက္လာၿပီး ျပင္ေပးသြားေတာ့မွ ကိုယ့္အိမ္က မီတာေဘာက္စ္မွန္းသိေတာ့သည္။

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive

 

(၁)

 

သူ လဲေလ်ာင္းေနသည့္ အခန္းငယ္သည္ ပကတိ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနေလ၏။ အသံဗလံဟူ၍ သူ႔ အသက္ရႈသံ ခပ္ျပင္းျပင္းမွ အပ အပ္က်သံပင္ မၾကားရ။ ဤဆိတ္ၿငိမ္မႈသည္ သူ႔စိတ္ကို တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေစ၏။ သူ႔ႏွလံုးအိမ္ကို ညႈိးႏြမ္းအားငယ္ေစ၏။ သူ႔အေတြးေရျပင္ကို ေဘာင္ဘင္ခတ္ေစ၏။

 

ထိုအခိုက္တြင္ ေႏြဦးကာလ၌ တိုက္ခတ္ေလ့ရွိေသာ ေလေပြရူးကဲ့သို႔ ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္ေနသည့္ အေတြးစိုင္ အရႈပ္အေထြး တစ္ခုသည္ သူ႔ ထံပါးသို႔ ရုတ္ျခည္း ခ်ဥ္းကပ္လာေလ၏။ “ဖြင့္ေျပာလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား” ဟု သူ စဥ္းစားမိသည္။ မဟာသမုဒၵရာ ေအာက္ေျခရွိ အသူတစ္ရာ နက္ေသာ ေခ်ာက္နက္ႀကီးထက္ပင္ သာ၍ နက္ရႈိင္းသည့္ သူ၏ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ျမတ္ႏိုးရသူအား သိေစခ်င္သည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

 

စင္စစ္ အခ်စ္ဟူသည္မွာ သူ႔အဖို႔ ဆန္းၾကယ္ေသာ အရာ တစ္ခု မဟုတ္။ အခ်စ္ဟု ဆိုျခင္းထက္ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ မိန္းမသားဟု ဆိုလွ်င္ ပို၍ မွန္ေပလိမ့္မည္။ သူ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္တြင္ “ခ်စ္ျခင္းတရား” ဟု သူ ကိုယ္တိုင္ ထင္ျမင္ယူဆခဲ့ေသာ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္တို႔ မနည္းလွေတာ့။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးျခင္းတို႔ အတိၿပီးသည့္ ေန႔ရက္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ဖူးသလို၊ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းျခင္းတို႔ ဖံုးလႊမ္းသည့္ ညေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးၿပီ ျဖစ္သည္။ အေကာင္း၊ အဆိုးတို႔ကို အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လွ်င္မူ အေမွာင္ညဘက္တြင္ အေလးသာေနသည္ကို သူ ေတြးမိပါသည္။

 

(၂)

 

သူ႔ ဘ၀တြင္ ပထမဆံုး ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ျပန္ေျပာင္း ေတြးမိျပန္သည္။ သူ႔ ငယ္ခ်စ္ဦးမွာ သူ႔ အေဒၚေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ၏ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္၏။ ထိုအေၾကာင္းကို ျပန္လည္ေတြးလိုက္လွ်င္ သူ ကေလး ျပန္ျဖစ္သြားေလ၏။ ထိုစဥ္က သူ႔ အသက္မွာ ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။

 

တစ္ခုေသာ ေႏြဦးကာလ ေကာလိပ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္၀ယ္ သူ႕ အေဒၚ၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုသည္ သူတို႔ မိသားစု ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ သူ႔ အေဒၚ၏ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္သည္ သူတို႔ မိသားစု ပိုင္ဆိုင္သည့္ လိေမၼာ္ျခံတြင္ အေျခစိုက္ၿပီး ေပ်ာ္ပြဲဆင္ယင္ၾက၏။ သူတို႔ အိမ္ကေလးကို ရစ္ေခြၿပီး တၿငိမ့္ၿငိမ့္ တသိမ့္သိမ့္ စီးဆင္းေနေသာ ဒု႒၀တီျမစ္တြင္ ေရကစားရင္း ျမဴးတူးၾက၏။  

 

User Rating: 5 / 5

Star ActiveStar ActiveStar ActiveStar ActiveStar Active

 

 

ပီလီဆိုတာ နာမည္အရင္းမဟုတ္၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕နာမည္အရင္းကို ဘယ္သူမွ မမွတ္မိေတာ့။ သူ႕ဖာသာပင္ မနည္းျပန္စဥ္းစားရမည္ထင္သည္။ ရုတ္တရက္ဆို သူ႕နာမည္အရင္းကို ေခၚလိုက္ပါက ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ပင္ ၾကည့္ေနေပအုန္းမည္။ ဒီနာမည္ကလည္း ေက်ာင္းမွာ အတန္းပိုင္ဆရာမက လူစစ္လို႕ နာမည္ေခၚစဥ္သာ ထူးရတာဆိုေတာ့ သူ႕နာမည္အရင္းကို သူေမ့တာ မဆန္းလွေပ။ ပီလီဆိုတဲ့ နာမည္ကို သူေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံထားလို႕လည္း ျဖစ္မည္။

     က်မတို႕ အိမ္ေရွ႕ေျမကြက္လပ္က ေဘာလံုးကြင္းတစ္ကြင္းစာ နီးပါးရွိမည္။ အက်ယ္အဝန္း ဘယ္ေလာက္ဆိုတာေတာ့  ေသေသခ်ာခ်ာမသိပါ။ ဒါမ်ိဳးက ငယ္ငယ္တုန္းက အင္မတန္ႀကီးသည္၊ က်ယ္သည္ ထင္ရေသာ အရာမ်ားသည္ အခုလို အသက္ကေလးရလာၿပီး ႏွစ္အတန္ၾကာမွာ ျပန္ၾကည့့္္တဲ့ အခါ သိပ္မႀကီးေတာ့တာ သိပ္မက်ယ္ေတာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္သည္။  က်မတို႕ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေယာက်ၤားေလးေတြ ေဘာလံုးကန္ေနရင္ မိန္းကေလးေတြက ကြင္းအစပ္မွာ ဖန္ခုန္၊ ႀကိဳးခုန္၊ ဩဇာသီးေတာက္ စသျဖင့္ ကစားလို႕ရတာေတာ့ မွတ္မိသည္။ ထုပ္ဆီးတိုးလို႕ေတာ့မရ၊ မိန္းကေလးေတြ ထုပ္ဆီးတိုးေနပါက ေယာက်ၤားေလးေတြ ေဘာလံုးကန္လို႕မရ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အေပးအယူေတာ့ရွိသည္။ နင္တို႕ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ထုပ္ဆီးတိုး၊ ငါတို႕ဘယ္အခ်ိန္ေဘလံုးကန္မယ္။ စသျဖင့္၊ ဆိုလိုတာက အိမ္ေရွ႕က ေဘာလံုးကြင္းသည္ အဲဒီေလာက္ အက်ယ္ ရွိသည္လို႕ ေျပာခ်င္တာျဖစ္သည္။ ပီလီ့အေၾကာင္း ေျပာရာက ေဘာလံုးကြင္းဆီ ေရာက္သြားတာက ေဘာလံုးကြင္းက အစျပဳတာပဲ သိေစလို၍ ျဖစ္သည္။ အဲဒီ ေဘာလံုးကြင္းမွာ ေဘာလံုးကန္ၾကတဲ့ ေယာက်ၤားေလးေတြကို ရပ္ကြက္ထဲက အကိုႀကီးတစ္ေယာက္က သူသိသမွ် တတ္သမွ် ေဘာလံုးနည္းပညာေတြ မွ်ေဝရင္း သူတို႕ေတြ အေပ်ာ္တမ္းကန္ရာက စနစ္တက် ေလ့က်င့္သည့္ အဆင့္ကို ေရာက္ေလေတာ့သည္။ က်မတို႕ မိန္းကေလးေတြကို ေခ်ာ့ေမာ့ကာ တျခားေနရာမွာ သြားကစားဖို႕နဲ႕ ဇယ္ေတာက္တမ္းသာ ကစားဖို႕ စည္းရံုးထားေလသည္။ သူတို႕ စည္းရံုးသည္က အလြယ္ေလးပင္၊ ထိုေခတ္ထိုအခါက ပိုက္ဆံနဲ႕ေတာင္ ေပးဝယ္ရသည့္ ဩဇာေစ့ေတြကို မိန္းကေလးေတြကို အလကားေဝေပးျခင္းပင္။ မိန္းကေလးေတြက ဇယ္ေတာက္ေနပါက သူတို႕မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဘာလံုးကန္ခြင့္ရၾကေပသည္။ ထိုေခတ္ ထိုအခ်ိန္က ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲမွာ မိဘအရြယ္ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္သူကို မဆိုထားႏွင့္ ကိုယ့္ထက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ႀကီးသည့္ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ထားသည့္ ထိုအကိုႀကီးအရြယ္ အမႀကီးအရြယ္ေတြဆိုပါက ေလးစားရသည္။ သူတို႕ ေျပာတာ နားေထာင္ရသည္။ မွတ္မိေသးသည္၊ က်မတို႕ ၃တန္းအရြယ္( အသက္အားျဖင့္ ရွစ္ႏွစ္အရြယ္) က သူငယ္ခ်င္းအေဖာ္တစ္ေယာက္နဲ႕ လမ္းမႀကီးထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္မွာ အိမ္က ခိုင္းလို႕ ေဆးလိပ္သြားဝယ္တာ လမ္းထဲက အကိုႀကီးေတြနဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ဘာလာလုပ္တာလဲ ေမးသည္။ ေဆးလိပ္ဝယ္တာဆိုေတာ့ လက္ထဲ ေဆးလိပ္ပါမပါႀကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းေကာင္းျပန္ၾက ဆိုကာ လမ္းသြယ္ထဲ ဝင္သြားသည္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးမွ သူတို႕သြားစရာရွိတာ ဆက္သြားသည္။ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကသည့္အျပင္ က်မတို႕ကလဲ ကိုယ့္အကိုရင္းေတြလို ေၾကာက္ရသည္။ ေျပာစကား နားေထာင္ရသည္။ ဘာမွမဆိုင္ပဲ ေမးရလား ေျပာရလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ မရွိၾက။

User Rating: 5 / 5

Star ActiveStar ActiveStar ActiveStar ActiveStar Active

                              
ထလ

ခရီးထြက္ျခင္းကို သူ ၀ါသနာထံုသေလာ သူ ကုိယ္တိုင္ မသိ။ သိေအာင္လည္း တစ္ခါမွ် မဆင္ျခင္ခဲ့ဘူး။ ဆင္ျခင္ရန္လည္း အခ်ိန္မေပးႏိုင္။ စင္စစ္ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ဆိုသည္မွာ ဆင္ျခင္စဥ္းစားရန္ ၀န္ေလးသည္ကို အေၾကာင္းျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

 

ေျခေထာက္တြင္  ေဗြေပါက္သူ သူ႔အဖို႔ ခရီး မၾကာခဏ ထြက္ရသည့္ အလုပ္ဌာနတြင္ သက္ဆိုးရွည္ခြင့္ရသည္မွာ ႀကီးစြာေသာ ဆုလာဘ္ ျဖစ္၏။ ခရီးစရိတ္ မကုန္ဘဲ ေဒသႏၱရ၊ ဘာသႏၱရ ဗဟုသုတတို႔ကို ၾကားသိခြင့္ ရသည့္ အျပင္ ေဒသထြက္ ထန္းရည္၊ ဓနိရည္၊ ဆန္အရက္၊ ေျပာင္းအရက္ အစရွိသည့္ အရက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ယုန္၊ လိပ္၊ ဖြတ္၊ ပုတတ္၊ ေၾကာင္သား၊ ေမ်ာက္ေခ်းခါး စေသာ အျမည္း အစံုအလင္ႏွင့္ ျမည့္ခြင့္ရျခင္းေၾကာင့္ ခရီးထြက္ရျခင္းကို သိၾကားမင္း၏ စည္းစိမ္ႏွင့္ပင္ မလဲႏိုင္ဟု သူ ေတြးမိေတာ့သည္။

 

သူ႔ခရီးစဥ္မွာ စံုလင္လွသည္။ ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဖက္ဖ်ားမွာ ေတာင္ဖက္ဖ်ားအထိ၊ ျမန္မာျပည္ အေနာက္ဘက္စြန္းမွ အေရွ႕ဘက္စြန္းအထိ နယ္စြန္နယ္ဖ်ား ေဒသမ်ားကို လွည့္လည္ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ႏြားလွည္ျဖင့္ ခရီးသြားရင္း အညာေႏြြကို အန္တုဖူးသလို၊ တစ္ခါတစ္ရံတြင္မူ လမ္းၾကမ္းသြား ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ထဲတြင္ ေလေအးစက္၏ ႏူးညံ့ေအးျမေသာ အထိအေတြ႔ကို ခံစားရင္း ရွမ္းရိုးမေတာင္တန္း၏ အလွအပကို သူ ခံစားဖူးသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ အေကြ႔အေကာက္ မ်ားျပားေသာ ေခ်ာင္းႀကိဳေျမာင္းၾကားတြင္ ဘဲေက်ာင္းေလွကို ကုိယ္တိုင္ ေလွာ္ခတ္ရင္း လုပ္ငန္းရွိရာ ေက်းရြာမ်ားသို႔ သြားဖူးသလို၊ တစ္ခါတစ္ရံတြင္မူ မြန္ျပည္နယ္ ကရင္ျပည္နယ္တို႔ရွိ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမ်ားေပၚတြင္ ဆိုင္ကယ္စီး လမ္းသရဲဂိုဏ္းသားမ်ား အလား ဆိုင္ကယ္လီဗာကို တျဗဳန္းျဗဳန္း တျဗင္းျဗင္း ျမည္ေအာင္ ပုတ္ကာ ဒုန္းစိုင္း စီးနင္းဖူးသည္။ ထိုသို႔ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ ေရာက္ေလရာရာ လွည့္လည္ သြားလာရင္း ေဒသခံမ်ား၏ လူမႈစီးပြားေရး ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားကို သူစိမ္းသူရံစာတို႔ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ မရေသာ ရႈေဒါင့္မွ ေလ့လာခြင့္ ရသည္မွာ အင္မတိ အင္မတန္ ကံေကာင္းလွပါေပ၏ဟု သူ တစ္ခါတစ္ေလ ေတြးဖူးသည္။