Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

၆။ ရုပ္ရွင္ရံု

ရံုထဲကို ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ၾကည့္ခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ထြက္ခြင့္ မေပးေသး။ ေလးဘက္ ေလးတန္မွာ ေထာင္ထားသည္က အျဖဴေရာင္ ပိတ္ကားမ်ား။ ပိတ္ကားေပၚမွ အရုပ္ေတြကို စိတ္မ်က္စိျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနရေပ၏။ အတိတ္ရုပ္ရွင္ေတြ တစ္ကားၿပီး တစ္ကား။ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေထြလာလို တပိုင္းတစ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းမပါ။ ဇာတ္ကားတိုင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ဇာတ္လိုက္။ ဒါေပမယ့္ လူႀကိဳက္နည္းသည္ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္၏။ ရုပ္ရွင္ရံုက ျပၿပီးသားေတြလည္း ျပန္ျပသည္။ သရုပ္ေဆာင္က မေကာင္း။ ခ်စ္ခန္း ႀကိဳက္ခန္းက်ေတာ့ မပါသေလာက္။ ျပန္ရိုက္ဖို႔ ေကာင္းေသာ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ျဖစ္သည္။ ျပန္ရိုက္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ရိုက္ကူးထားေသာ ရုပ္ရွင္ကားေခြကို ကိုယ္တိုင္ျပန္ၾကည့္၍ မႀကိဳက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနရသည္။ ရံုဝင္ခ အျဖစ္ ဘဝကို အဖိုးအခ သဖြယ္ေပးထားသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုကေတာ့ အျပင္ထြက္ႏိုင္မည့္ တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ထားဆဲ။

နိဂံုး

မီးခံ ေသတၱာ၊ ဓါးအိမ္၊ ပျခဳပ္၊ ကမာအိမ္၊ ေလွာင္ခ်ိဳင့္၊ ရုပ္ရွင္ရံု။ ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိေသာ အခန္းငယ္ဒ အမည္နာမ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ခ်ေရး ၾကည့္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို အခန္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿမိဳ႔ခ်ထား၏။ ထို အခန္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထုတ္ပိုးထား၏။ ထိုအခန္း ရွိမွန္းေတာင္မွ လေရာင္သည္ မသိခဲ့။ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေတြ အေရာက္အေပါက္ နည္းေသာ ေတာေခါင္ေခါင္ ေတာင္ အၾကိဳ အၾကားက အခန္းေလး ျဖစ္သည္။

အခန္း၏ အထီးက်န္ ဆန္ပံုမွာ ပင္လယ္ထဲမွ ကၽြန္ကေလးႏွင့္ တူေနမလားေတာင္ မသိေတာ့။

အခန္းထဲတြင္ သဲကႏၱာရႀကီး တစ္ခု ထည့္သြင့္ ျဖန္႔ခ်ထား၏။ ကႏၱာရ ရွားေစာင္းပင္ကေလးလို ေပါက္ေရာက္ေနရသူက ကၽြန္ေတာ္ပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ သစ္ရြက္ဆိုလို တစ္ရြက္ တေလမွ ဝတ္ဆင္ထားျခင္း မရွိ။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝက အေရခြံထူသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚမွာ ကဗ်ာ ပါဒ ဆူးမ်ား တပ္ဆင္ထား၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္စည္ထဲမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းေတြ ပြင့္ေနခဲ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို အခုတိုင္ ဘယ္သူမွ မသိၾကေသး။

ျမားအိမ္

၁၀ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၄