Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

၄။ ကမာအိမ္

ဒုကၡ ပင္လယ္ ၾကမ္းျပင္ေအာက္မွာ ကမာအိမ္ကေလးကို ခ်ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္သည့္ အခန္းႏွင့္ တူေသာ ကမာအိမ္။ ေဝးလံေခါင္ဖ်ားေသာ အရပ္ေဒသတစ္ခုမွ ကမာအိမ္။ ထို ကမာအိမ္ ေထာင္ေခ်ာက္ အတြင္းထဲရွိ ကမာေကာင္ ကေလးကား ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ နာက်င္မႈ အထပ္ထပ္ ဖံုးေနေသာ ပုလဲမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ေလးလံေသာ ေလထု ဖိအားေၾကာင့္သာ မဟုတ္လွ်င္ ပုလဲကေလးေတြကို ဖန္တီးႏိုင္ဖို႔ဆိုသည္မွာ မေသခ်ာပါ။ ရင္ထဲက အဆိုင္အခဲကို ႀကိတ္ေခ်ဖို႔ ႏွလံုးသားမွ ထုတ္လုပ္ေသာအရာကား အႏုပညာျဖစ္သည္။ ေသာက လႈိင္းေရမ်ားမွာ ကမာေကာင္ေလးကို ျဖတ္စီးလ်က္။ ကမာေကာင္၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ရင္စီးခံရံုမွလြဲ၍ အျခားမရွိ။

 

၅။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္

ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကက္တူေရြး တစ္ေကာင္လို ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲ ထည့္၍ ကာလ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ေမြးျမဴထားၾကဦးမည္ ဆိုတာ မည္သူမွ် မေျပာႏိုင္။ အေတာင္ပံေတြ ရွည္လာတိုင္း အညွပ္ခံရသည္။ ဒဏ္ရာေတြ ရွည္ရွည္လာတာ က်ေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္ၾကပါမည္နည္း။ အလြမ္းေတြက ငရုပ္သီးလို စပ္ခ်င္သေလာက္ စပ္ေစဦးေတာ့။ထို အလြမ္း စပ္စပ္သည္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ အစာ။ အစပ္ဆံုး အလြမ္းမ်ားကို ေန႔စဥ္ မွီဝဲ ေနရေလသည္။ “စာနာပါတယ္” ဆိုသည့္ စကားကို တတ္ေအာင္သင္ယူရတာ ဘာမွ မခက္။ တကယ္ စာနာဖို႔က်ေတာ့ ဆိုင္ရာ ဘဝ ေတြကို အစားဝင္ၾကည့္ႏိုင္မွ ျဖစ္မည္။ ဤ ေလွာင္ခ်ိဳင့္သည္ကား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေတာင္ပံ ျဖန႔္သာရံုေလာက္ေတာင္မွ ေနရာ အက်ယ္အဝန္း မရွိခဲ့ပါ။ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ရႈေျမာ္ခင္း ဘဝ ျမင္ကြင္း အားလံုးကို ဆင္ဆာ ျဖတ္ထားေသာ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ကေလး။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ကေလးသည္ သံု႔ပန္း ငွက္၏ ေတးကို နားဆင္ ခံစားတတ္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္ပါေပ။