Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

တရက္ႏွစ္ရက္ေတာ႔ မိငယ္ကို အျပင္ထုတ္ စာကေလးအုပ္ေတြၾကား ခ်ထားရမွာ ကြ်န္ေတာ္ လက္တြန္႔ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ မျဖစ္ပါဘူးေလ။ သူ႔ဘ၀သူ ေၾကာင္းႏိုင္ဘို႔ ဒါဟာ ျဖတ္ေက်ာ္ရမယ္႔ အဆင္႔ဘဲလို႔ အားတင္းျပီး စာအုပ္ေတြ လာရင္ျပန္လႊတ္ေပးတယ္။ ေရခ်ိဳးဘို႔ ခဏထြက္ရတဲ႔ အေပါင္းအသင္း တေယာက္ေယာက္ကိုေတာ႔ က်ီးမဲၾကီး ကပ္လာတဲ႔ အရိပ္အေယာင္ေတြ႕ရင္ ေျခာက္လွန္႔ ေမာင္းထုတ္လိုက္ဘို႕ မွာရတာပ။ ပထမေတာ႔ ကိုယ္က အသံျပဳလိုက္ရင္ မိငယ္ေလးက ျပန္ေျပး၀င္လာတတ္တယ္။ အခန္းကို ျပန္လာတဲ႔အခါ တခါတခါလည္း သံတိုင္ တံခါးေဘာင္မွာ နားတတ္။ တခါတခါလည္း ကိုယ္႔ပခုန္းမွာ နားတတ္။ ဒီအျပဳအမူတခုနဲ႔ဘဲ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္႔ၾကားက တည္ေဆာက္ခဲ႔ၾကတဲ႕ အၾကီးမားဆုံး နားလည္ ယုံၾကည္မွဳေတြကို ဖြဲ႔ဆိုျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေလးတခုနဲ႔ သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ၾကားက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဘြဲ႔ကို အနက္ရွိဳင္းဆုံး ကြ်န္ေတာ္ က်ဴးရင္႔ျပခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႕ မိငယ္ေလးက စာအုပ္ၾကီးနဲ႔အတူ လိုက္ပ်ံသြားတတ္စျပဳပါျပီ။ တခါတခါ စာအုပ္ၾကီးပ်ံရာေနာက္ လိုက္ပ်ံရင္းက သူကိုယ္တုိင္လည္း ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္ေနတယ္ထင္ပါတယ္။ နီးစပ္ရာ တံတုိင္းေပၚမွာ တက်ီကီ်ေအာ္ရင္း စာအုပ္ၾကီးနဲ႔ လိုက္ပ်ံေနရေကာင္းႏိုး အေဖၾကီးရွိတဲ႔ အခန္းထဲ ျပန္၀င္ရေကာင္းႏိုးေပါ႔။

 

 

``လုိက္သြားလုိက္သမီးေရ အေဖၾကီးက အမ်ိဳးအရင္းမဟုတ္ဘူး။ ပ်ံတတ္တဲ႔ အမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး၊ အေဖၾကီး လိုက္ မေစာင္႔ေရွာက္ ႏိုင္ဘူးကြဲ႔။´´ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကလည္း ၀မ္းသာ ၀မ္းနဲပါ။

 

သမီးကို သူ႕ဘ၀တူ စာကေလးေတြနဲ႔ ေရာေႏွာပ်ံသန္းရွင္သန္ေနသြားေစခ်င္တဲ႔ဆႏၵနဲ႔။ မၾကာခင္ မိငယ္ေလးက အေဖၚေတြ ရေတာ႔မယ္၊ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ တကယ္႔ဘ၀ အစစ္ကို ရေတာ႔မယ္ဆိုျပီး ၀မ္းသာတာက တဖက္။ တခ်ိန္ထဲမွာ မိငယ္ေလး ငါ႔ကို ထာ၀ရ စြန္႔ခြါ သြားေတာ႔မယ္ဆိုတာ ကိုသိေန၊ တိတ္တိတ္၀မ္းနဲေနတာက တဖက္ေပါ႕။ ဒါေပမယ႔္ ဒီအခ်ိန္မွာသူရဲ႕ ေလဟုန္စီး မယ္႔၊ ေလဆန္ပ်ံမယ္႔ သန္စြမ္းလာေနတဲ႔ သူ႔အေတာင္ေတြကို ႏွုတ္ထားလိုက္ဘို႔ ျဖတ္ထားလိုက္ဘုိ႔ဆိုတဲ႔ အတၱစိတ္ေတြေတာ႔ ကိုယ္႔မွာမရွိေတာ႔ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ မိငယ္ေလး တေကာင္ ဘ၀မွန္ထဲက အေဖၚစစ္ေတြကို သူရွာေဖြေတြ႕ရိွခဲ႔ပါျပီ။ တညေနမွာေတာ႔ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္ထိ အခန္းကို သူျပန္မလာဘူး။ သူ႔ အိပ္တန္း အစစ္ကို ေတြ႕သြားျပီ ထင္ပါတယ္။ တညလုံး သမီးတေကာင္ အႏၱရာယ္ကင္းရဲ႕လား။ စိတ္ပူေနလို႔၊ ေနာက္တေန႔ မိုးလင္းမွာ စာအုပ္ေတြ ကိုယ္အခန္းေရွ႕ ျမန္ျမန္က်ပါေစ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ မခြဲဖူးေတာ႔ သမီးငယ္ကိုသတိရေနတာ။ စာအုပ္ေတြ ကိုယ္႔အခန္းေရွ႕ က်လာေတာ႔ သမီးကို ရွာၾကည္႔တယ္။ ေတြ႔မွစိတ္ေအးသြားတယ္။ မိငယ္ကို မွတ္မိေနတာေပါ႔။သူက တျခား စာကေလးေတြေလာက္ စကား မမ်ားတတ္ေသးဘူး မဟုတ္လား။ မျငင္းခုန္တတ္ ေသးဘူး၊ တု႔ံေႏွးတုံ႔ေႏွး ျဖစ္တတ္တုန္း၊ လွဳပ္ရွားမွဳေတြက ေႏွးေႏွးေကြးေကြးရွိတုန္း မဟုတ္လား။