Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index


(၁၀)

ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္း၌ တိုးပြားႏွင့္ က်ားႀကီးတို႔၏ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ၊ ႀကိဳး၀ိုင္းျပင္ပ၌ အေမအိုႏွင့္ လက္ေ၀ွ႔သမားအိုႀကီးတို႔၏ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ၊ ေပါင္းလက္ေ၀ွ႔ပြဲ ႏွစ္ပြဲ အသီးသီး က်င္းပေလ၏။ ေရႊပြဲလာ ပရိသတ္တို႔ကား တၿပိဳင္တည္း က်င္းပသည့္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲႏွစ္ပြဲကို တ၀ႀကီး ရႈစားၾကရသည္။

ဒုတိယအခ်ီ လႊတ္သည္ႏွင့္ တၿပိဳက္နက္ တိုးပြားသည္ ဘယ္ညာလက္သီးတို႔ကို မိုးသီးမိုးေပါက္မ်ားအလား တရစပ္ လႊတ္၏။ က်ားႀကီးကလည္း ေရွာင္၏။ တိမ္း၏။ ရံဖန္ရံခန္တြင္ တိုးပြား၏ ဟာကြက္ကို ရွာၿပီး ခ်က္ေကာင္းသိပ္သည္။ လူခ်င္းပူးကပ္မိလွ်င္ တိုးပြားသည္ က်ားႀကီး၏ လည္ကုပ္ကို တံေတာင္ဆစ္ေကြးတြင္ ပူးညွပ္ခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး၊ ေအာက္ႏွိမ့္ဆြဲခ်ကာ ရင္ညြန္႔၊ ရင္အံု၊ မ်က္ခြက္၊ ေမးေစ့၊ လည္ေစ့၊ ဗိုက္အရႈိက္တို႔ကို ဒူးျဖင့္ ပင့္၍ ပင့္၍ တိုက္သည္။ က်ားႀကီးကလည္း တိုးပြား၏ ေျမာက္တက္လာေသာ ဒူးအစံုကို တံေတာင္ျဖင့္ တြတ္သည္။ ေပါင္ေၾကာသားတို႔ကို ေထာင္းသည္။

ထိုအခိုက္အတန္႔အတြင္း၌ ႀကိဳး၀ိုင္းျပင္ပရွိ လက္ေ၀ွ႔၀ိုင္းသည္ မ်ားစြာေသာ ပရိသတ္တို႔၏ ၾသဘာေပးျခင္းကို ခံယူေနေလ၏။ အမယ္အိုသည္ သားေဇာေၾကာင့္ အိမ္ဦးနတ္ေစာသားထူး၏ ဆံပင္ကိုဆြဲသည္။ ေစာသာထူးက မေရွာင္။ အဆြဲခံသည္။ အမယ္အိုသည္ ေစာသာထူး၏ ဆံပင္ကို ဆြဲကာမွ်ႏွင့္ မေက်နပ္ေသး။ မ်က္စိကို ႏႈိက္သည္။ ေစာသာထူးသည္ အမယ္အို၏ လက္အစံုကို ညင္သာစြာ ခ်ဳပ္ကိုင္လုိက္သည္။ ထိုအခါ အမယ္အိုသည္ ဟင္ ေယာက်္ားရင့္မာႀကီး ျဖစ္ရက္နဲ႔ ငါ့လက္ကို ခ်ဳပ္ထားတယ္။ လႊတ္ အခုလႊတ္။ ငါ့ အသားကို မထိနဲ႔ ဟု ဟစ္၏။ ေစာသာထူးလည္း မည္သို႔မွ် မဆိုႏိုင္။ အမယ္အို၏ စကားကို နာခံၿပီးလွ်င္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေသာလက္တို႔ကို လႊတ္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ကိုယ္ကို ေနာက္သို႔ ယို႔ၿပီး ၿငိမ္သက္စြာ ေနေလ၏။ သို႔ရာတြင္ သားေဇာကပ္ေနသည့္ က်ားရဲမကဲ့သို႔ ေဒါသမာန္ဟုန္ ျပင္းထန္ေနသည့္ အမယ္အိုသည္ ထပ္မံ သတ္ပုတ္အံ့ေသာငွာ အိမ္ဦးနတ္ႀကီး၏ အပါးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာျပန္သည္။ 

ပရိသတ္တို႔ကား ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းမွ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို မရႈစားႏိုင္ဘဲ ႀကိဳး၀ိုင္းျပင္ပမွ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကိုသာ အထူး အားေပးၾကကုန္၏။ ပရိသတ္မဆိုထားဘိ။ ႀကိဳး၀ိုင္းဒိုင္လုပ္သူ ဦးဂဠဳန္ႏွင့္ ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္တို႔ပင္လွ်င္ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းမွ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို ေတာ္စြေလ်ာ္စြလုပ္ၿပီးလွ်င္ ေစာသာထူးႏွင့္ အမယ္အိုတို႔၏ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို ျပံဳးၿဖီးၿဖီး မ်က္ႏွာထားျဖင့္ အားေပးၾကေလ၏။ 

ေစာသာထူးသည္ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ရႈေနၾကေသာ လူအုပ္ေၾကာင့္ ရွက္ရြံ႕မိသလိုလို ျဖစ္လာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အနားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ အမယ္အိုကို ၎င္း၏ သန္မာလွစြာေသာ လက္ေမာင္းႀကီးျဖင့္ ညင္သာစြာ ေထြးေပြ႕ခ်ဳပ္ေႏွာင္လိုက္္ေလ၏။ ပရိသတ္အားလံုး အထူးပင္ ပြဲက်သြားေလ၏။

အမယ္အိုႀကီးသည္ ၎အား ရစ္ပတ္ထားသည့္ ေစာသာထူး၏ လက္ေမာင္းအစံုကို ပယ္ရွားရန္ ျပဳေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ေစာသာထူးဟူသည့္ လက္ေ၀ွ႕ေက်ာ္သည္ အၾကင္အမယ္အို၏ ၾကံလွီေသာခႏၶာကိုယ္ကို သန္မာလွစြာေသာ လက္တို႔ျဖင့္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ယံုမွ်သာမက၊ အစန္းရယ္ .. အစန္းကလည္းကြာ ဟူေသာ တိုးတိုးဖြဖြ ေရရြတ္သံတို႔ျဖင့္ပါ အမယ္အိုႀကီး၏ စိတ္ႏွလံုးကိုလည္း ရစ္ပတ္ဖြဲ႔ေႏွာင္လုိက္သည္။ အမယ္အို မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ေစာသာထူး၏ ရင္အုပ္က်ယ္ႀကီးအတြင္းတြင္ ေနရထိုင္ရခက္ဟန္၊ အသက္ရႈရက်ပ္လာဟန္ တူသည္။ အမယ္အို ရႈံးေခ်ၿပီေလာ။ ထို႔သို႔ မဟုတ္ရပါ။ ေမတၱာရွိန္ေၾကာင့္ အမယ္အို မာန္ကို ေျဖေလွ်ာ့ျခင္းသာ ျဖစ္၏။ အမယ္အိုကား ရွက္၍ မဆံုးေတာ့ၿပီ။ သို႔ျဖစ္၍ ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီးလွ်င္ လႊတ္ .. အခု လႊတ္ ဟူေသာ စကားကို တဖန္တလဲလဲ ေရရြတ္ၿပီးလွ်င္ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ႀကီး၏ ရင္အုပ္က်ယ္ႀကီးကို ေသးငယ္လွစြာေသာ လက္သီးဆုပ္တို႔ျဖင့္ တရစပ္ ထုႏွက္ေလသည္။ ပရိသတ္ႀကီးသည္ တရႊီရႊီ တေျဖာင္းေျဖာင္းေသာ ၾသဘာသံတို႔ျဖင့္ အမယ္အိုႏွင့္ ေစာသာထူးတို႔ကို ေကာင္းခ်ီးေပးလိုက္ၾက၏။

ထို႔ေနာက္ ပရိသတ္ႀကီးသည္ မတိုင္ပင္ရပါပဲ ေစာသာထူး ေစာသာထူး ဟု သံၿပိဳင္ဟစ္ေႂကြးၿပီး ေစာသာထူး၏ ေအာင္ပြဲကို ေကာင္းခ်ီးေပး၏။ ေစာသာထူးက စပ္ျဖဲျဖဲလုပ္ကာ ေနေလ၏။ အမယ္အိုကား ရွက္လြန္းလွေသာေၾကာင့္ ေစာသာထူး၏ ရင္ခြင္အတြင္း မ်က္ႏွာအပ္ကာ ေနေလသတည္း။

ကၽြႏ္ုပ္ ကေလးအရြယ္တြင္ သထံုၿမိဳ႔ ေရႊစာရံဘုရားပြဲ၌ ေစာသာထူး ေအာင္လံခ်ိဳးစဥ္က ေစာသာထူး ဟူေသာ အမည္ကို ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ ေႂကြးေၾကာ္ အားေပးခဲ့ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ အရသာကား မ်ားစြာ ျခားနားလွသည္။ ယခု ေအာ္ဟစ္အားေပးရသည္မွာ ခံတြင္းအရသာ ပိုမိုရွိလွပါေပသည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။

(၁၁)

ထို႔သို႔ ပရိသတ္ႀကီး ေရာက္ရက္ခတ္ေနၾကခိုက္တြင္ ဒုတိယအခ်ီ ၿပီးဆံုးေလ၏။ ေစာသာထူးတို႔ လင္မယား၏ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို အားေပးေနရေသာေၾကာင့္ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းမွ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္တို႔ မည္သို႔ မည္ပံု ထိုးသတ္ၾကသည္ကို ေကာင္းစြာ မသိလိုက္ေခ်။ တိုးပြားသည္ လြန္စြာေမာဟိုက္ေသာေၾကာင့္ ႀကိဳး၀ိုင္းအနီေထာင့္တြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်ၿပီး အနားယူေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူ၏ ရင္အုပ္မွာလည္း ဖာဖိုႀကီးပမာႏွယ္ ျမင့္ခ်ည္၊ သက္ခ်ည္ ျဖစ္ေနေလကို ျမင္ရ၏။ ထိုမွ်သာမက မ်က္ခံုးစပ္တြင္လည္း က်ားႀကီး၏ လက္ရာ ဇမ္ၺဴသေျပသီးႀကီး ေနရာယူထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

က်ားႀကီးမွာလည္း တိုးပြားနည္းတူပင္။ ေမာဟိုက္လြန္းလွသျဖင့္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ကာ အသက္၀ေအာင္ ရႈေနေလ၏။ အသက္ရႈသံသည္ ေက်ာက္မီးေသြးစက္ေခါင္း ရထားအိုေဟာင္းႀကီး၏ ျမည္သံအလား။ က်ားႀကီးသည္ တိုးပြား ဒူးပ်ံေကၽြးသည္ကို ၀လင္ေအာင္ စားသံုးခဲ့ဟန္တူသည္။ သူငယ္ေဖာ္မ်ားသည္ ေရခဲကပ္သူကပ္။ ယပ္ခတ္သူခတ္ျဖင့္ အေတာ္ပင္ အလုပ္မ်ားသြား ၾကေလ၏။

ထိုအခ်င္းအရာကို ျမင္ေသာ္ ေစာသာထူးသည္ ပယ္မယား အမယ္အိုကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ဆြဲ၍ သားငယ္ထံပါးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာေလသည္။ အမယ္အိုသည္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တို႔ျဖင့္ ဖူးေယာင္ေနေသာ သားငယ္၏ မ်က္ႏွာကို ညိႈးငယ္စြာျဖင့္ ၾကည့္ရႈသည္။ အမယ္အို၏ မ်က္၀န္းအတြင္းမွ မ်က္ရည္ပူတို႔သည္ ျပည့္လွ်ံလာၿပီး ေျမျပင္သို႔ သက္ဆင္းေလ၏။ သို႔ေသာ္ အမယ္အိုသည္ မ်က္ရည္စတို႔ကို အက်ႌလက္အနာစျဖင့္ ကပ်ာကသီသုတ္သည္။ အမယ္အိုသည္ လက္ေ၀ွ႔သမားမယားပီပီ ဤသို႔ေသာ အခ်က္တြင္ မည္သို႔မည္ပံု ျပဳစုေဆာင္ရြက္ရမည္ကို ေကာင္းစြာသိသည္။

အမယ္အိုသည္ ခါး၀တ္ထဘီကို ေျဖေလ်ာ့ၿပီး ထဘီအထက္ဆင္ကို ဆြဲဆုတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အထက္ဆင္စကို ႀကိဳးက်စ္ေနသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။ လက္စသတ္ေတာ့ ထဘီအထက္ဆင္ကို သားငယ္အတြက္ လက္ဖြဲ႕လုပ္ေပးမလိ႔ုပါကလား။ (စကားခ်ပ္ ျမန္မာ့ရိုးရာ လက္ေ၀ွ႔သမားတို႔သည္ မီးေနသည္၊ ကိုယ္မသန္႔သည့္ မိန္းမငယ္ စသူတို႔ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လွ်င္ အနာတရ ျပင္းစြာ ျဖစ္တတ္သည္ဟု အစြဲရွိၿပီး ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းသို႔ေသာ္လည္းေကာင္၊ ဆိုင္း၀ိုင္းအတြင္းသို႔ေသာ္လည္းေကာင္း အ၀င္ခံေလ့မရွိေခ်။ သို႔ေသာ္ မာတာမိခင္၏ ခါး၀တ္အထက္ဆင္ကိုမူ နားတြင္ ပန္ဆင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လက္တြင္ဖြဲ႔ခ်ည္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ေဆာင္ေလ့ေဆာင္ထရွိသည္။ ယခုအခါတြင္မူ ထိုအေလ့မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေလၿပီ။)

ေစာသာထူးသည္ သားငယ္ကို ေရေအးျဖင့္ ဦးေခါင္းထက္မွ တသြင္သြင္ သြန္းဖ်န္းေပး၏။ ထို႔သို႔ သားငယ္ကို ျပဳစုေပးေနရင္းမွပင္ တိုးပြားရွိရာ ႀကိဳး၀ိုင္းေထာင္သို႔ၾကည့္ရင္း မင္း လက္သံေတာ္ေတာ္ေျပာင္တာပဲကြ။ ဘယ္သူ႕သားတုန္း။ သက္လံုေကာင္းေအာင္ ေလ့က်င့္ထားႏိုင္မွ လက္ေ၀ွ႔သမားေကာင္း ျဖစ္မယ္ကြ ဟု စကားလက္ေဆာင္ပါးသည္။ တိုးပြားက ဟုတ္ကဲ့ အဘ ကၽြန္ေတာ္က ပ်ဥ္းမစခန္းက ဖိုးၾကည္ရဲ႕ သားပါဟု စကားတံု႔ျပန္ၿပီး ေစာသာေဂး၏ ၾသ၀ါဒကို ခံယူသည္။ ေစာသာထူးက ေၾသာ္ မင္းက ဖိုးၾကည္ သားကိုး။ ေအးကြယ္ မင့္ဖေအကို သတိရေၾကာင္း ေျပာလိုက္ပါကြာ။ မင္းဖေအက ေျခခတ္ အင္မတန္သန္တဲ့ေကာင္ကြ ဟု တရင္းတႏွီး ဆိုျပန္သည္။ လြန္စြာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းသည့္ ျမင္ကြင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပရိသတ္ႀကီးသည္ ယင္းတို႔အား တခဲနက္ ေကာင္းခ်ီၾသဘာ ေပးလိုက္ၾက၏။ ကင္မြန္းစခန္း ေတာင္ေျခမွ ၾသဘာသံသည္ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္တန္းတစ္ခြင္လံုးသို႔ ပဲ့တင္ ထပ္သြားေလ၏။

(၁၂)

ၾကားပြဲတို႔၏ ထံုးစံအရ သံုးခ်ီမွ်သာ က်င္းပၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ သံုးခ်ီသံုးလားအတြင္း အႏိုင္အရႈံးေပၚသည္မွာ လြန္စြာရွား၏။ သေရပြဲအျဖစ္ျဖင့္ အဆံုးသတ္ရသည္မွာ ၾကားပြြဲတို႔၏ အစဥ္အလာလိုလိုပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္တို႔သည္ ၾကားပြဲမ်ားတြင္ နာမည္ရေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း ထိုးသတ္ျခင္းေၾကာင့္ ၾကားပြဲတို႔သည္ ပြဲႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ၾကည့္ေကာင္းေလသည္။

တတိယအခ်ီ စတင္ေလၿပီ။ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္ႏွစ္ဦးသည္ ဒိုင္လႊတ္လွ်င္ လႊတ္ခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး သည္းႀကီးမည္းႀကီး ထိုးသတ္ၾကေလ၏။ ပူးတံု႔ ခြာတံု႔ ျပဳကာ ထိုးသတ္ၾကသည္။ က်ားႀကီးက ေျခတစ္ဖက္ကို ေျမွာက္ၿပီး က်ားခုန္ ခုန္အုပ္ကာ တိုးပြားကို ဘယ္ညာေပါက္လက္သီးမ်ားျဖင့္ တရစပ္ ထိုးခ်၏။ တိုးပြားကလည္း က်ေရာက္လာေသာ လက္သီးမိုးေပါက္မ်ားကို တံေတာင္ လက္ဖ်ံစသည္တုိ႔ျဖင့္ ပယ္ရွားသည္။ လူခ်င္းပူးကပ္ ဖမ္းခ်ဳပ္ၿပီး ကိုင္ေပါက္ရန္ ႀကိဳးပမ္း၏။ က်ားႀကီးက အခ်ဳပ္မခံ။ တိုးပြား၏ လက္အတြင္းမွာ ငါးရွဥ့္အလား လူးလြန္႔ရုန္းထြက္လာၿပီးလွ်င္ တိုးပြား၏ ေက်ာက္ကုန္းကို တံေတာင္ျဖင့္ ေထာင္း၏။ တိုးပြားသည္ ကၽြဲေပါက္အလား သန္စြမ္းၿပီး ခံႏိုင္ရည္ ရွိသူျဖစ္၍ က်ားႀကီး တံေတာင္ျဖင့္ ေထာင္းသည္ကို မမႈေခ်။ က်ားႀကီးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး ဖြပ္ခ်၊ လွဲခ်ရန္ ကိုသာ ထပ္မဲအားထုတ္၏။ ႏွစ္ဦးလံုး လံုးလားေထြးလား ျဖစ္သြားၾက၏။ ပရိသတ္တို႔ ဟင္ခနဲ ဟာခနဲ ျဖစ္သြားၾကသည္။ ဒိုင္လူႀကီးမ်ားက လူခြဲေပးလိုက္သည္။

ဆိုင္း၀ိုင္းမွ ဗိန္းေဗာင္းသံသည္ လက္ေ၀ွ႔သတ္ေနသူတို႔ကို အားတက္ေစယံုမွ်သာမက အားေပးေနၾကသူတို႔၏ စိတ္ကုိလည္း တက္ႂကြေစသည္။ အေျပာေကာင္းေသာ လက္ေ၀ွ႔ပြဲေၾကညာသူက ရင္ဆိုင္အေတြ႔မွာ ဖင္ထိုင္ေမ့ေအာင္ ထိုးသတ္ၾကမယ့္သူႏွစ္ဦးပါခင္ဗ်။ တိုးပြားရဲ႕ ထိုးအားကေတာ့ မိုးႀကိဳးသြားအလားျပင္းထန္ၿပီး၊ လွ်ပ္စီးအလား ျမန္ဆန္လွပါတယ္။ မ်က္ခြက္လက္သီးထိခတ္မိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ မီးျခစ္ေက်ာက္ကေလး ဘယ္လို အေရာင္လက္လာတယ္ဆိုတာကိုသာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လိုက္ပါခင္ဗ်။ ဒီလိုပဲ က်ားႀကီးကလည္း ထိုးနည္းထိုးကြက္ေတြကို ေက်ညက္ခဲ့သူ ျဖစ္ေတာ့ တိုးပြားရဲ႕ မိုးသီးမိုးေပါက္အလား က်ဆင္းလာတဲ့ လက္သီးခ်က္ေတြဟာ ပိန္းၾကာဖက္မွာ ေရမတင္သလို႔ ကြယ္ေပ်ာက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်။ တစ္ခါတစ္ခါ က်ားႀကီး တအားတီးလိုက္ရင္ တိုးပြားရဲ႕ ထိုးအားေတြ ယုတ္ေလ်ာ့သြားရပါတယ္။  ဒီပြဲမွာေတာ့ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ႏွစ္ဦးဟာ ရင္ႏွစ္ျခမ္း ဗ်န္းဗ်န္းကြဲပါေစ။ ကပ္နဲ႔ ထမ္းၿပီး ရုံုျပင္ထုတ္ရပါေစ။ အႏိုင္အရႈံးေပၚေအာင္ ရင္ဆိုင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးသတ္ၾကပါမယ္လို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီး ထိုးသတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်။ အသည္းမာသူေတြ ႏႊဲၾကမွာမို႔  ကဲ ရြာစားရယ္ .. မတိမ္းမေစာင္း ဗိန္းေဗာင္း တိုက္လိုက္စမ္း ဟူ၍ ဆိုသည္။ အေၾကာင္းအရာတို႔ မွန္ကန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားယြင္းသည္ျဖစ္ေစ ကာရန္နေဘညွပ္ၿပီး ပရိသတ္ သေဘာေခြ႕ရေလေအာင္ ေၾကညာတတ္သူပင္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ပရိသတ္ အထူးပင္ ပြဲက်ေလေတာ့သည္။ 

လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္ႏွစ္ဦးသည္ ဒိုင္လူႀကီးမ်ာ လႊတ္လိုက္ေသာ္ ပူးတံု႔ ခြာတံု႔ျပဳကာ ထိုးသတ္ၾကျပန္သည္။ က်ားႀကီးသည္ တိုးပြားအား ခုန္အုပ္လိုက္သည္။ ဤသည္မွာ က်ားႀကီး၏ ႀကီးစြာေသာ အမွားပင္ ျဖစ္သည္။ တိုးပြားသည္ ကၽြဲေပါက္ပမာ သန္စြမ္းၿပီး၊ ခ်ဳပ္ကိုင္ေပါက္ျခင္း၌ က်င္လည္သူ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ က်ားႀကီး၏ နည္းပရိယာယ္သည္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသြားေတာ့ေလ၏။ ကၽြဲေပါက္၏ ပင့္ဒူးႏွင့္ က်ားႀကီး၏ အရႈိက္ ထိခတ္သံ အုန္းခနဲ ၾကားလိုက္ရ၏။ ေက်ာေျမ မက်ေသးမီတြင္ ထပ္မံထိုးႏွက္လိုက္ျပန္ေသာ တိုးပြား၏ ပင့္လက္သီးသည္ က်ားႀကီး၏ မ်က္ႏွာကို ျပင္းစြာ ထိခတ္ေလ၏။ က်ားႀကီး အထိနာေလၿပီ။ သံုးခ်ီၾကားပြဲသာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အနားေတာင္းခြင့္ မရွိေခ်။ ဆက္လက္မယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္ပါက ရႈံးမည္သာ ျဖစ္သည္။ က်ားႀကီးသည္ လဲရာမွ အားယူ၍ ထၿပီးလွ်င္ ႏႈတ္ခမ္းမွ က်ဆင္းလာသည့္ ေသြးတို႔ကို လက္ခံုျဖင့္သုတ္၍ ျပန္လည္ထိုးသတ္ရန္ ေနရာယူ၏။ ျဖစ္ပါ့ဦးမလား ဟု ဦးဂဠဳန္က စိုးရိမ္တႀကီး ေမး၏။ က်ားႀကီးသည္ စကားပင္ မဆိုႏိုင္ေသာ္ျငား ေခါင္းၿငိမ့္ျပၿပီး ဆက္လက္ ထိုးသတ္ပါမည့္ အေၾကာင္းကို အသိေပး၏။

(၁၃)

ေစာသာထူးႏွင့္ အမယ္အိုသည္ ၎င္းတို႔သား၏ ျဖစ္အင္ကို ျမင္ေသာ္ ရင္တုန္ ပန္းတုန္ ျဖစ္သြားၾကေလ၏။ အမယ္အိုသည္ ရႈိက္၍  ရႈိက္၍ ငိုသည္။ ေစာသာထူးသည္ မယား၏ လက္ကိုဆြဲရင္း ႀကိဳး၀ိုင္းအနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ လာေလ၏။ သားငယ္၏ ထိုးသတ္နည္း ေနရာမက်သည္ကို ေထာက္ျပေပးလိုေသာ္လည္း ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္း ထိုးသတ္ေနသူမ်ားအား ေဘးမွ မေထာက္ျပရ ဟူသည့္ ႀကိဳး၀ိုင္းစည္းမ်ဥ္းေၾကာင့္ ႀကိဳး၀ိုင္းခံုအနီးတြင္ အသာရပ္၍ ၾကည့္ေနရေလ၏။ ေစာသာထူး၏ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္တြင္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ႏြဲခဲ့ဖူးေသာ္လည္း စိုးစဥ္းမွ် ရင္မတုန္ခဲ့ဖူးေခ်။ သို႔ရာတြင္ ယခု သားငယ္ထိုးသတ္ေနသည့္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲေၾကာင့္ ေစာသာထူး ေဆာက္တည္ရာ မရေတာ့ေခ်။ သံုးမိနစ္တာ ကာလသည္ ရွည္ၾကာသည့္ အခ်ိန္ကာလ မဟုတ္ေသာ္လည္း ေစာသာထူးအတြက္မူ အလင္းေပါင္း သံုးသန္းထက္ပင္ ပို၍ ၾကာရွည္သည္ဟု ထင္ရေလ၏။

ဒိုင္လူႀကီးမ်ား လႊတ္လိုက္ေသာ္ တိုးပြားသည္ ယိုင္တိုင္တိုင္ျဖစ္ေနသည့္ က်ားႀကီးအား ရုတ္ျခည္ပူးကပ္ၿပီး ဘယ္ညာလက္သီးတြဲတို႔ျဖင့္ တရစပ္ ထိုးႏွက္သည္။ က်ားႀကီးသည္ တိုးပြား၏ လက္သီးမိုးကို ကာကြယ္ရန္ ႀကိဳးစား၏။ သို႔ေသာ္ မဟန္ေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္း လွည့္ပတ္ ေရွာင္တိမ္းၿပီး ခ်က္ေကာင္းကို ထိုးသတ္ႏိုင္ရန္ အခါကို ေစာင့္လင့္သည္။ တိုးပြားသည္ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္လာဟန္ တူသည္။ ညာေျခကို ရုတ္ျခည္းေျမွာက္ၿပီးလွ်င္ က်ားႀကီး၏ နံတိုကို ျပင္းစြာ ကန္ေက်ာက္လိုက္သည္။ က်ားႀကီးသည္ တိုးပြား၏ ညာေျခေျမာက္တက္လာသည္ကို ျမင္သည္။ ထိုညာေျခကို ကာရန္ ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က် သြားေလၿပီ။ တိုးပြား၏ ညာေျခသည္ က်ားႀကီး၏ နံေစာင္းကို တည့္မတ္စြာ ထိခတ္မိသည္။ ဗိုင္းခနဲဟူေသာ အသံႏွင့္ အတူ က်ားႀကီး ေမွာက္လ်က္ လဲက်သြားသည္။ ပရိသတ္အားလံုး ၾကက္ေသေသ သြားၾကသည္။

ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္၏ အမွတ္စဥ္ေရသံ တိပ္ ႏွိပ္ သံုး ေလး ငါး ေျခာက္ ခြန္နိပ္ သို႔ေရာက္လွ်င္ က်ားႀကီးသည္ လဲက်ေနရာမွ လူးလဲၿပီး ထ၏။ ထေသာ္လည္း ယိုင္တိယိုင္တိုင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ႀကိဳးတန္းကို ဆြဲကိုင္ထားရသည္။ ေကာင္ေလး မင္းနားသင့္ၿပီ ဟု ဦးဂဠဳန္က ဆို၏။ က်ားႀကီးသည္ ေခါင္းကိုရမ္း၍ လက္တစ္ဖက္ေျမွာက္ျပကာ ဆက္လက္ထိုးသတ္မည္ဟု အခ်က္ျပလိုက္သည္။ ပရိသတ္အားလံုး အံ့အားသင့္သြားၾကသည္။ ဇြဲေကာင္းလွသည့္ က်ားႀကီးကို ပရိသတ္ႀကီးက ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ၾသဘာေပးလိုက္ၾက၏။

(၁၄)

သံုးမိနစ္ျပည့္ရန္ တစ္မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္လိုေသးသည္။ အခ်ိန္ကား ကုန္လြန္ခဲလွသည္။

က်ားႀကီးအတြက္ ဤပြဲသည္ ပြဲဦးထြက္ပင္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အရႈံးခံ၍ မျဖစ္။ ပြဲဦးထြက္ မေကာင္းခဲ့ေသာ္ ဟူေသာ အေတြးသည္ ႏုနယ္လွစြာေသာ အၾကင္လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္၏ ရင္ကို ဗေလာင္ဆူေစသည္။ ထို႔ေၾကာင္ပင္ က်ားႀကီးသည္ မဟန္ေတာ့ေသာ္လည္း အားကိုခဲ၍ ဆက္လက္ႏႊဲရန္ လံု႔လျပဳ၏။

ဒိုင္မ်ားလႊတ္လိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳက္နက္ တိုးပြားသည္ က်ားႀကီးကို ဆင့္၍ ဆင့္၍ ထိုးႏွက္သည္။ ဘယ္ေျခ ညာေျခတို႔ျဖင့္ ဗိုင္းဗိုင္းလဲရေလေအာင္ ကန္ေက်ာက္သည္။ က်ားႀကီးသည္ ေရွာင္းရင္ တိမ္းရင္း ေျဖာင့္လက္သီးတစ္လံုးျဖင့္ ဇြတ္တိုး၀င္လာသည့္ တိုးပြား၏ေမးေစ့ကို ေထာက္လိုက္၏။ ပရိသတ္အားလံုး ေဟးခနဲ ေအာ္ဟစ္အားေပး ၾကေလ၏။ အသားစီးရေနရမွ ဤသို႔ ထိုးႏွက္ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ တိုးပြားသည္ မ႔ႊန္ထူသြားေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တိုးပြားသည္ သူ၏ မဟာဗ်ဴဟာျဖစ္သည့္ ခ်ဳပ္ကိုင္ဖြပ္ခ်နည္းကို အသံုးျပဳၿပီး အႏိုင္ပိုင္းရန္ အားထုတ္ေလ၏။ က်ားႀကီးကလည္း အခ်ဳပ္မခံ။ တိုးပြား အနားကပ္လာသည္ႏွင့္ ေရွာင္တိမ္းေလ၏။ တိုးပြား မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗ်ဴဟာေျပာင္းၿပီး ထိုးသတ္ကြက္ရွာသည္။ ပူးကပ္ခ်ဳပ္ကိုင္ကာ သတ္ပုတ္သည့္ ဗ်ဴဟာကိုသံုးေနရာမွ အေ၀းမွ အသာစီးျဖင့္ ခ်က္ေကာင္းတြယ္သည့္ တိုက္စစ္ကို ေျပာင္းသည္။ တိုးပြားသည္ က်ားႀကီး၏ ဒူးေခါက္ခြက္တို႔ကို ေျချဖင့္ တဖန္တလဲလဲ ေက်ာက္၏။ အလဲသိပ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစား၏။ က်ားႀကီး၏ ေျခလွမ္းတို႔ ေလးလံစျပဳၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တိုးပြား၏ ေျခကန္ခ်က္မ်ားကို မကာကြယ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ထိုအခိုက္အတြင္းတြင္ တိုးပြားသည္ က်ားႀကီး၏ မ်က္ႏွာဆီသို႔ လက္သီးမိုးကို ရြာေစ၏။ ထိခ်က္မွန္၊ ျပင္းအားထန္သည္ေၾကာင့္ က်ားႀကီး၏ မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုး စုတ္ျပတ္ကြဲၿပဲဖူးေယာင္လာၿပီး မ်က္စိပိတ္ေတာ့ မတတ္ပင္။ ေတာ္ေတာ့ က်ားႀကီး၊ ေတာ္လိုက္ၾကပါေတာ့ ဟု ပရိသတ္ႀကီးက တခဲနက္ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုၾကသည္။

က်ားႀကီးသည္ ေသခါမွ မာန္ေလ်ာ့မည္ဟူေသာ ဇြဲျဖင့္ လက္က်န္အင္အားကို ေဆာင္ၿပီး တန္ျပန္ထိုးသတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ ပရိသတ္အားလံုး တုန္လႈပ္သြားၾကသည္။ ၾကားပြဲပင္ဆိုေသာ္ျငား ဤမွ်ေလာက္ဇြဲေကာင္းသူတို႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကသည့္ ၾကားပြဲမ်ိဳး ေတြ႕ရျခင္း အေတာ္ပင္ရွားေလ၏။ သံုးမိနစ္ျပည့္ရန္ စကၠန္႔ေလးဆယ္ေက်ာ္ က်န္ေသးသည္။ ထိုစကၠန္႔ေလးဆယ္ကို က်ားႀကီး ၾကံ႕ၾကံ႕ခံႏိုင္ပါမည္ေလာ။

ထိုအခိုက္တြင္ တိုးပြားသည္ ဘယ္ညာလက္သီးတြဲတို႔ျဖင့္ တရစပ္ထိုးသတ္ရာမွ ၿပိဳင္ပြဲ အဆံုးသတ္ရန္ ညာေျခကိုေျမွာက္လိုက္သည္။ ေျခကန္ခ်က္သည္ က်ားႀကီး၏ နံေဘးကို တည့္မတ္စြာ က်ေရာက္လာသည္။ က်ားႀကီး ခ်ာခနဲ ယိုင္ထြက္သြားေလ၏။ သို႔ေသာ္ လဲမက်သြားေစရန္ ႀကိဳးစားၿပီးလွ်င္ ေနာက္သို႔ တိမ္းေလ၏။ တိုးပြားကလည္း ဘယ္ညာ၀ိုက္လက္သီး၊ ပင့္လက္သီးတို႔ျဖင့္ က်ားႀကီးအား ထပ္မံထိုးသတ္ျပန္သည္။ က်ားႀကီး အေရးမလွေတာ့ၿပီ။ ဖြဲအိတ္ သဲအိတ္ႀကီး ပမာႏွယ္ တိုးပြား၏ ျပင္းထန္လ်င္ျမန္လွသည့္ လက္သီးခ်က္တို႔ကို ခံရင္းျဖင့္သာ ႀကိဳး၀ိုင္း အတြင္းလွည့္ပတ္ ေရွာင္တိမ္း ေနရေလေတာ့သည္။ တိုးပြားသည္ ခ်က္ေကာင္ေနရာျဖစ္ေသာ ေမးရိုးကို ဘယ္ညာပင့္လက္သီးတို႔ျဖင့္ ထပ္ခ်ည္တလဲလဲ ထိုးသတ္ေလ၏။ က်ားႀကီးသည္ မရႈမလွ ခံေနရေသာ္လည္း ရံဖန္ရံခါတြင္ ခ်က္ေကာင္းကိုရွာ၍ တိုးပြားကို တန္ျပန္တိုက္စစ္ဆင္သည္။ ထိခ်က္မွန္သည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အားမပါလွေသာေၾကာင့္ မ်ားစြာ အရာမေရာက္ေခ်။

ပြဲကို ရပ္လိုက္ေတာ့ ဟု ပရိသတ္တို႔က ဆူပူေအာ္ဟစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္တို႔ကား ပြဲကို ရပ္လိုၾကဟန္ မတူေခ်။ ဒိုင္လူႀကီးမ်ားပင္လွ်င္ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနၾကဟန္ တူသည္။ ေစာသာထူးႏွင့္ အမယ္အိုတို႔သည္ ႀကိဳး၀ိုင္းအစပ္နားတြင္ ထိုင္ခ်ည္ထခ်ည္ႏွင့္ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနေလ၏။

လက္ေ၀ွ႔သမားႏွစ္ဦးလံုးလည္း ေဟာဟဲဆိုက္ေနၾကေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ ရွိသမွ် အားလက္က်န္ကို ျခစ္ျခဳတ္ၿပီး ဆက္လက္ ထိုးသတ္ၾက၏။

(၁၅)

ထိုအခိုက္တြင္ ပု၀ါတစ္စသည္ ႀကိဳး၀ိုင္းအလယ္သို႔ စ်ာန္ေလွ်ာက်သည့္ ရေသ့အလား က်ဆင္းလာေလ၏။  ပရိသတ္အားလံုး ဟာခနဲ ျဖစ္သြားၾကသည္။ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းသို႔ ပု၀ါပစ္တင္လိုက္ျခင္းသည္ အရႈံးေပးပါၿပီ။ ပြဲကို ရပ္လိုက္ပါေတာ့ ဟု ဆိုျခင္းပင္ မဟုတ္ေလာ။

ပရိသတ္အားလံုး အုန္းအုန္းႂကြက္ႂကြက္ ျဖစ္သြားၾကသည္။ ပြဲကၿပီးေတာ့မွာ ဆယ္စကန္႔ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ ကိုယ္တိုင္ လက္ေ၀ွ႔သမားလုပ္ၿပီး ဒီေလာက္ေတာင္မွ အကဲမခတ္တတ္ဘူးလား။ ကေလးေတြ သူ႔ဖာသာ ဆက္ထိုးေနရင္ သေရပြဲက်မွာက်ိန္းေသတယ္။ ဒါကို ပု၀ါပစ္တင္ရတယ္လို႔။ ကြာ အေရးမပါလိုက္တာ ဟု ဆူပူျမည္တြန္ၾကသည္။

ႀကိဳး၀ိုင္းဒိုင္မ်ားသည္ ဆူဆူပူပူလုပ္ေနၾကသည့္ ပရိသတ္ကို ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုရင္း လက္ေ၀ွ႔ပြဲ အႏိုင္အရႈံးကို ေၾကညာေပးလိုက္ေလ၏။ အႏိုင္ရသူ တိုးပြားသည္လည္း အထိနာ ထားေသာေၾကာင့္ လက္ေ၀ွ႔ေရးကိုေသာ္မွ ေကာင္းစြာမျပႏိုင္။ လက္ခေမာင္း တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေတာ္စြေလ်ာ္စြ ခတ္ၿပီးလွ်င္ စင္ေပၚမွ ငိုက္စုိက္ ငိုက္စိုက္ျဖင့္ ဆင္းသြားေလ၏။

အမယ္အိုႀကီးသည္ ရႈံးနိမ့္သူသားငယ္ကို လက္ကမ္းေပး၏။ သားရယ္ မင့္မ်က္ႏွာႏုႏုကေလးမွာ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းေအာင္ ျဖစ္ရၿပီေပါ့ ဟု တစ္ခြန္းဆိုသည္။ အိမ္ေရာက္မွ အေမ က်ပ္ပူထိုးေပးပါမယ္ဟု ေျဖသိမ့္သည္။ ေစာသာထူးသည္ အမယ္အိုႀကီး၏ ေနာက္နားတြင္ အျပစ္ရွိသူတစ္ဦးကဲ့သို႔ ခပ္ယို႔ယို႔ ရပ္ေနေလ၏။ ၎င္း၏ အၾကည့္တို႔သည္ သားငယ္အား ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ိဳးေနသည့္ အလား။ က်ားႀကီး၏ အေပါင္းအေဖာ္ သူငယ္တစ္သိုက္သည္လည္း ညိႈးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ လူလားခတ္ကာ ဗ်ာမ်ားေနၾကေလ၏။ 

က်ားႀကီးသည္ စည္း၀ိုင္းႀကိဳးတန္းေအာက္မွ ေခါင္းငံု႔လွ်ိဳထြက္လာၿပီးလွ်င္ အမယ္အိုႀကီး ကမ္းလင့္ေသာလက္ကို ဆုပ္ကိုင္အားျပဳၿပီး စင္ေအာက္သို႔ ဆင္းသည္။ ထိခ်က္ဒဏ္ရာ ျပင္းထန္ေသာေၾကာင့္ ေကာင္းစြာ မရပ္ႏိုင္။ ယိုင္တိုင္တိုင္ ျဖစ္ေနေလ၏။ ေစာသာထူးက အေနာက္နားမွာ ကဗ်ာကသီေျပးထြက္လာၿပီးလွ်င္ သားငယ္၏ အတ္ၱေဘာႀကီးကို ညင္သာစြာ ေပြ႔ခ်ီလိုက္၏။ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္သည္ ဖခင္လက္ေ၀ွ႔သမားႀကီးကို စိန္းစိန္းၾကည့္သည္။ စကားႂကြယ္လွသည့္ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္က ေနာက္ပြဲေတြက်ရင္ အေဖ အခုလိုမ်ိဳး မလုပ္နဲ႔ေနာ္ ဟု တစ္ခြန္းဆိုလိုက္သည္။ လက္ေ၀ွ႔သမားေဟာင္း အဖအိုသည္ သားငယ္ကို ျပံဳး၍ ၾကည့္သည္။ ဤသည္ကို အမယ္အိုႀကီးေတြ႔လွ်င္ သားအဖႏွစ္ဦးလံုးကို ခ်စ္စႏိုးၾကည့္ကာ မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္ေလ၏။ ေျပာမရတဲ့ လူေတြ ဟု ေရရြတ္လိုက္ျပန္သည္။ အေၾကာင္းမူကား သားငယ္ဆိုလိုက္သည့္ ေနာက္ပြဲေတြက်ရင္ အေဖ အခုလိုမ်ိဳး မလုပ္နဲ႔ ဟူေသာ စကားသည္ ေနာက္ေနာင္တြင္ လက္ေ၀ွ႔ ထပ္မံ ထိုးသတ္ဦးမည္။ ထိုအခါတြင္ မိမိ စိတ္တိုင္းက် ထိုးသတ္ခြင့္ကို ေပးရမည္ဟု အက်ပ္ကိုင္ထားသည့္ အနက္အဓိပ္ၸာယ္ေဆာင္ေနသည္ကို အမယ္အို သိေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
 
 
ေနလင္းေအာင္