Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index


ပန္းခ်ီေပၚဦးသက္

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(၁)

ဗိန္းေဗာင္းတိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ကိုယ္တြင္ စြဲကပ္ေနသည့္ လက္ေ၀ွ႔၀ါသနာပိုးသည္ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာ၏။ လက္ေ၀ွ႔မထိုးတတ္လင့္ကစား အရိုးအျခင္မ်ား ေတာင့္တင္းလာ၏။ အေသြးအသားမ်ား ဆူေ၀လာ၏။ အနီ၊ အျပာျခယ္ ႀကိဳး၀ိုင္းေထာင့္တို႔တြင္ ေနရာယူထားသည့္ ရုိးရာလက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တို႔၏ ထီမထင္ေသာ  မ်က္ႏွာတို႔ကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ ယင္းတို႔၏ လက္ပမ္းေပါက္ခတ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္းကို ၾကားေယာင္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လုပ္လက္စအမႈကိစၥတို႔ကို ေခ်ာင္ထိုးထားခဲ့ၿပီး ႀကိဳး၀ိုင္းရွိရာဆီ အေရာက္သြားခဲ့မိသည္မွာ အခါခါပင္ ျဖစ္၏။ 

ဆိုင္းသံ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္၊ ႏွဲသံ စူးစူး၀ါး၀ါး၊ လက္ေ၀ွ႔မွာ ဘုရင္၊ ယွဥ္ခ်င္လွ်င္ ထြက္ခဲ့၊ ပု၀ါမကူ ေရမရႈေၾကး၊ ႀကိဳက္ရာကိုေရြးဟဲ့ ေၾကာက္ရႈံး ကြဲရႈံး သက္လံုရႈံး၊ ေရကုန္ေရခန္း မက်န္၊ တစ္ပြဲတစ္လမ္း အကဲစမ္းရေအာင္ ထြက္ခဲ့စမ္း အစခ်ီသည့္ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တို႔၏ ၾကံဳး၀ါးသံကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း၍ အာေခါင္ျခစ္ကာ ေအာ္ဟစ္အားေပးမိသည္။

(၂)


ကၽြႏ္ုပ္သည္ ရာမညတိုင္းရွိ အေပါင္၊ က်ိဳက္ထိုစသည့္ၿမိဳ႔ရြာတို႔တြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့သူျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကုိယ္တြင္း၌ လက္ေ၀ွ႔ပိုး စြဲကပ္ေနသည္မွာ မဆန္းေခ်။ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာ သထံုခရိုင္ အေပါင္၊ ဇင္းက်ိဳက္၊ ေကာ့ဘိန္း၊ ေကာ့ထင္း အစရွိသည့္ေဒသတို႔သည္ကား လက္ေ၀ွ႔ပြဲမ်ား ထြန္းကားရာ အရပ္ေဒသမ်ား မဟုတ္ေလာ။ ထိုအရပ္ေဒသတို႔တြင္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲမ်ားကို တလင္းသိမ္းခ်ိန္ေရာက္သည့္ႏွင့္ တၿပိဳက္နက္ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပၾကသည္။ ဘုန္းႀကီးပ်ံ၊ ရွင္ျပဳ၊ ဘုရားပြဲ စသည့္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ပြဲေတာ္တို႔တြင္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲမ်ား ထည့္သြင္းက်င္းပသည္မွာ အစဥ္အလာပင္ ျဖစ္၏။

စင္စစ္ ျမန္မာရိုးရာလက္ေ၀ွ႔သည္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးတည္းက ပိုင္ဆိုင္ေသာ ကစားနည္းမဟုတ္ဘဲ၊ တိုင္းရင္းသားတိုင္း ဘံုအျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ရိုးရာအေမြအႏွစ္ လက္နက္မဲ့ကိုယ္ခံပညာရပ္သာလွ်င္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ကိုယ့္ထီး ကိုယ့္နန္း ကိုယ့္ၾကငွန္းႏွင့္ ရွိခဲ့စဥ္က ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔သည္ ထီးသံုးနန္းသံုး ကစားနည္းတစ္ခုအျဖစ္ ေနရာယူႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ ထီးက်ိဳးစည္ေပါက္ခဲ့ရၿပီးေနာက္တြင္ ေမွးမွိန္တိမ္ေကာ ခဲ့ရေလ၏။

ပင္းယေခတ္တြင္ ထင္ရွားခဲ့သည့္ သာသနာပုိင္ ေအာင္စည္းခံု သံဃရာဇာသည္  (ေအာင္စည္းခံု သိခၤရာဇာ ဟုလည္း အဆိုရွိသည္။) ၿပိဳင္ဘက္ကင္းသည့္ ျမန္မာ့ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တစ္ဆူပင္ ျဖစ္၏။ ပင္းယေခတ္တြင္သာမက အင္၀ေခတ္ေရာက္သည္အထိ ေက်ာ္ေစာထင္ရွားခဲ့သည့္ ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ တစ္ဦးပင္ ျဖစ္သည္။

အင္း၀မင္းေခါင္လက္ထက္တြင္ အုန္းေဘာင္ေစာ္ဘြား (သီေပါေစာ္ဘြား) က လက္ေ၀ွ႔အသတ္ေကာင္းေသာ ရွမ္းႀကီးတစ္ေယာက္ကို အင္း၀သို႔ ေခၚလာၿပီးလွ်င္ လက္ေ၀ွ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ ေမာ္ကြန္းတင္ၾကအံ့ဟု ျမန္မာမင္းအား ၀ံ့စားလာသည္။

ထိုစဥ္အခါက စစ္ကိုင္း၊ အင္း၀အရပ္တစ္ခြင္တြင္ အုန္းေဘာင္ေစာ္ဘြား၏ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ရွမ္းႀကီးအား ယွဥ္ၿပိဳင္သတ္၀ံ့သူ မေပၚခဲ့ေခ်။ အ၀သားတို႔ အရွက္ရလုဆဲတြင္ အင္း၀မင္းေခါင္သည္ မွဴးမတ္အေပါင္းတို႔ႏွင့္ စည္းေ၀းၿပီး လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ေဟာင္း ေအာင္စည္းခံု သံဃရာဇာကို စံုစမ္းရွာေဖြေစသည္။ မွဴးမတ္အေပါင္းတို႔က ေအာင္စည္းခံု သံဃရာဇာသည္ အိုမင္းလွၿပီျဖစ္သျဖင့္ အုန္းေဘာင္ေစာ္ဘြား၏ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ရွမ္းႀကီးႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးသတ္ေစရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ၾက၏။ သို႔ေသာ္လည္း အင္း၀မင္းေခါင္းသည္ ေရွ႕ေတာ္သြင္းရန္ကိုသာ မိန္႔ေတာ္မူသည္ ဟူ၏။

ေအာင္စည္းခံုသံဃရာဇာကို မင္းခ်င္းတို႔ ရွာေဖြေတြ႔ၿပီးေသာ္ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္သို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခါ သံဃရာဇာသည္ မင္းပရိသတ္တို႔အလယ္တြင္ ဤသို႔ဆိုေလသည္။ ငါသည္ အထက္မင္းမ်ား လက္ထက္ေတာ္အခါက ပ်ိဳရြယ္စဥ္ျဖစ္၍ လက္ေ၀ွ႔ကို ေက်ာ္ေစာရုံမွ်သာ သတ္သည္။ ယခုကား ငါ၏ အသက္ ၆၉ ႏွစ္ ရွိေလၿပီ။ ဤပြဲတြင္ ၿပိဳင္ဘက္အား ေသေအာင္သတ္မည္ဟု ႀကိမ္း၀ါးလိုက္ေလ၏။

ထိုအခါ မင္းႏွင့္ပရိသတ္တို႔က အသက္ေသေအာင္ ထိုးသတ္ျခင္း မျပဳပါလင့္၊ ေတာ္ရုံတန္ရုံမွ်သာ ထိုးသတ္ပါဟု ေတာင္းပန္ၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ စကားေက်ာင္းေတာ္ ေမာ္ကြန္းစိုက္ရာ မုခ္တံခါးအေရွ႕ ငါးတာျခားသည့္ ကုန္း၌ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ က်င္းပေလသည္။ လက္ေ၀ွ႔ပြဲတြင္ မင္းႏွင့္တကြ မင္းညီမင္းသား ေစာ္ဘြား စံုညီစြာ ရႈစားအားေပးၾကသည္။

သံဃရာဇာႏွင့္ ရွမ္းႀကီးတို႔သည္ လက္ေ၀ွ႔မထိုးသတ္မီတြင္ ကခုန္သီဆိုၾကသည္။ လက္ေ၀ွ႔ပြဲစသည္ႏွင့္ တၿပိဳက္နက္ သံဃရာဇာသည္ ရွမ္းႀကီးအား ခတ္သေယာင္ျပဳၿပီး ေျခာက္ကာလွန္႔ကာ ညာလက္သီးျဖင့္ ျပင္းစြာထိုးႏွက္လိုက္ေလရာ ထိခ်က္ျပင္းေသာေၾကာင့္ ရွမ္းႀကီး၏မ်က္ႏွာသည္ အေနာက္သို႔ လည္ထြက္သြားေလ၏။

အုန္းေပါင္ေစာ္ဘြားက ေသေသာ္ပင္ အျမင္ေကာင္းေသးသည္။ ယခုေသာ္ အျမင္မေကာင္းပါတကားဟု ၀မ္းနည္းပက္လက္ စကားဆိုရရွာသည္။ ထိုအခါ သံဃရာဇာသည္ ရွမ္းႀကီးအား ဘယ္လက္သီးတစ္လံုးျဖင့္ ထပ္မံထိုးသတ္လိုက္ေလရာ ၎င္း၏မ်က္ႏွာမွာ ေရွ႔တြင္ ေနျမဲေနျပန္ေလသည္။

ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေတြ႔ရေသာ မင္းပရိသတ္အေပါင္းက အံ့ဖြယ္သရဲ ရွိလွေပသည္ဟု ဆိုၾကၿပီးလွ်င္ သံဃရာဇာအား ျမင္းႏွစ္ေကာင္၊ ဖ်င္သံုးလိပ္ႏွင့္ ေငြတစ္ပိႆာ ဆုလာဘ္ေပး၍ ခ်ီးျမွင့္ၾကသည္ဟု ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ အဆိုရွိခဲ့ဖူးသည္။

ထိုမွ်သာမကေသး ယခုအခါေပ်ာက္ကြယ္လုနီးပါး ျဖစ္ေနသည့္ ေလးဆယ့္ငါးက်ပ္တန္တြင္ တံဆိပ္ခတ္ႏွိပ္ကာ ေမာ္ကြန္းတင္အပ္သည့္ ေရနံေျမသပိတ္ေခါင္းေဆာင္ သခင္ဖိုးလွႀကီးသည္လည္း လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တစ္ဦးပင္ျဖစ္ၿပီး ပထမကမာ္ၻစစ္အတြင္း မက္ဆိုပိုေတးမီယား စစ္ေျမျပင္၌္ အသားမည္း နီဂရိုးစစ္သားတစ္ဦးကို မတရားအႏိုင္ယူကာ ညွဥ္းဆဲသည့္ မ်က္ႏွာျဖဴတပ္ၾကပ္တစ္ဦးအား ျမန္မာ့ရိုးရာ လက္ေ၀ွ႔အတတ္ပညာကို က်င္လည္စြာ အသံုးျပဳၿပီး ပညာေပးခဲ့ဖူးေသးသည္။

(၃)

အမနာပဆိုသူမ်ားက ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႔သည္ အားကစားနည္းမဟုတ္၊ ၾကမ္းတမ္းသည့္ စီးခ်င္းထိုးပြဲ လူသတ္ပြဲဟု ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မွတ္ခ်က္ ခ်တတ္သည္။ ေယာက်္ားတိုင္းသည္ အတိုင္းအတာအေလ်ာက္ ခြန္အား သတ္ၱိႏွင့္ ျပည့္စံုၾကမည္မွန္ေသာ္လည္း စည္း၀ိုင္းအလယ္တြင္ တစ္ဦးခ်င္းရင္ဆိုင္ၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္ကာ လက္ေ၀ွ႔ထိုးသတ္၀ံ့ေသာ သတ္ၱိသည္ လူတိုင္း မရွိႏိုင္ေပ။ ပမာေဆာင္ရေသာ္ လူႏွစ္ဦး ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားရာတြင္ ေဒါသအေလ်ာက္ ထိုးရဲသတ္ရဲ ရွိၾကေပမည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူႏွစ္ေယာက္အား ေဒါသေျပေပ်ာက္သည့္အခါ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးသတ္ေစပါက မထိုးသတ္၀ံ့ဘဲ ရွိေကာင္း ရွိေပမည္။ ထို႔ထက္ စည္းကမ္းစနစ္က်နစြာျဖင့္ ထိုးသတ္ရေသာ လက္ေ၀ွ႔ပြဲဆိုလွ်င္ ေ၀းစြာပင္ ေရွာင္ရွားၾကေပလိမ့္မည္။ လက္ေ၀ွ႔ထိုးသတ္ျခင္းကား ထိုသို႔ မဟုတ္မူပဲ သတိ္ၱဗ်တ္ၱိကို အေျချပဳၿပီး ေယာက်္ားတို႔၏ စြမ္းရည္ကို ယွဥ္ၿပိဳင္သည့္ အားကစားနည္း တစ္ရပ္သာလွ်င္ ျဖစ္သည္။

(၄)

က်ိဳက္ထိုနယ္၊ ကင္မြန္းစခန္းေက်းရြာသည္ က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ဘုန္းတန္ခိုးအာႏုေဘာ္ကို အမွီျပဳျခင္းေၾကာင့္ လြန္စြာမွ စည္ကားသည့္ ေက်းရြာႀကီးတစ္ရြာျဖစ္၏။ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ၾကသည့္ ဘုရားဖူးမ်ား စခန္းခ် ေနနားရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အထူးပင္ ထင္ရွားသည္။ 

ထိုကင္မြန္းစခန္းေက်းရြာတြင္ ကရင္ရိုးရာႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ျခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားလွသည့္ ကင္မြန္းစခန္း ကရင္ႏွစ္သစ္ကူး အာ၀ါေဒးပြဲမွာ ပဲခူး၊ သထံု၊ က်ိဳက္ထိုနယ္ တစ္၀ိုက္တြင္ အစည္ကားဆံုးေသာ ပြဲေတာ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။

ထိုကရင္ရိုးရာ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္တြင္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို ထည့္သြင္းက်င္းပသည္မွာ အစဥ္အလာပင္ျဖစ္သည္။ ေရး၊ မုတၱမ၊ အစင္၊ ပဲခူး စေသာေဒသမ်ားမွ မြန္၊ ကရင္၊ ပသွ်ဴးလက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္မ်ားသာမက သာစည္၊ တြံေတး၊ ေညာင္တုန္းနယ္ ၾကက္တူေရြးေသာင္ စသည့္ေဒသမ်ားမွ ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔သမားမ်ားပါ လာေရာက္ ဆင္ႏြဲသည့္ လက္ေ၀ွ႕ပြဲပင္ ျဖစ္၏။

(၅)

ဘုရားပြဲေတာ္ကာလျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကင္မြန္းစခန္းရြာတြင္ လူသူစည္းကားလွသည္။ ပြဲခင္းအတြင္း ဗိန္းေဗာင္းသံ ညံေလၿပီ။ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ၾကသည့္ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တို႔သည္ ပြဲခင္းအတြင္း ဟိုသည္ေလွ်ာက္၍ ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးသတ္ဘက္ကို ရွာၾကကုန္၏။ တက္သစ္စ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္တို႔သည္လည္း မိမိတို႔၏အစြမ္းကို ျပသႏိုင္ရန္အတြက္ အသားကုန္ျပင္ဆင္ အားေမြးကာ ေနၾကကုန္၏။

ယေန႔ညတြင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ထိုးသတ္ၾကမည့္ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္မ်ားမွာ ပသွ်ဴးျပန္၀င္းႏိုင္စိန္ဟု အမည္ရသည့္ အစင္ရြာသားလက္ေ၀ွ႔သမားႏွင့္ တြံေတး ေတာႀကီးတန္းရြာသား ေစာသဲသဲတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ႏွစ္ဦးလံုးသည္ ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔ေလာကတြင္ အတန္အသင့္ ထင္ရွားၾကသူမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ပသွ်ဴးျပန္သည္ ေရအျပည့္ျဖည့္ထားသည့္ တိုင္ကီကို ေျချဖင့္ေက်ာက္လွ်င္ တိုင္ကီ ဗိုင္းဗိုင္းလဲသည္ဟု ေျပာစမွတ္တြင္ေအာင္ ေျခခတ္သန္လွသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေစာသဲသဲမွာမူ တက္သစ္စ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တစ္ဦးပင္ ျဖစ္၏။ တက္သစ္စဆိုေသာ္ျငား ရႈံးပြဲမရွိဖူးေသး။ ႏိုင္ပြဲမ်ားသာ ဆက္တိုက္ႏြဲလာခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ေစာသဲသဲ၏ ပတ္တံေတာင္သည္ ထံုးမန္းေရမန္း ႀကိဳက္ရာကိုေဆာင္၊ ထိလွ်င္ကြဲ ဗိုင္းဗိုင္းလဲကာ ေမွာက္ရမည့္ ပတ္တံေတာင္၊ မိုးႀကိဳးသြားအလား ျပင္းထန္လွသည့္ တံေတာင္ပင္ ျဖစ္၏။

(၆)

ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔ပြဲတို႔၏ အစဥ္အလာအရ ပြဲႀကီးမ်ား မက်င္းပမီတြင္ ၾကားပြဲမ်ား ထည့္သြင္း က်င္းပ ရသည္။ ယခုလည္း ၾကားပြဲမ်ား က်င္းပရန္ လူစစ္ေဆးၿပီး အဆိုင္းတြဲေပးေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ၾကားပြဲမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္ဆင္ႏြဲၾကမည့္သူမ်ားမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ရန္ၿငိဳးရန္စေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ၀ါသနာကို အရင္းခံ၍ ထိုးသတ္ၾကမည့္ လက္ေ၀ွ႔၀ါသနာအိုးကေလးမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ လက္ေ၀ွ႕သမိုင္းတြင္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္ သမန္းက်ား၊ ဘႏွစ္ ကဲ့သို႔ေသာ လက္ေ၀ွ႕ေက်ာ္တို႔သည္လည္း ဤကဲ့သို႔ေသာ ၾကားပြဲမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္ဆင္ႏြဲရင္း၊ ပညာဆည္းပူရင္းႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း ေအာင္ျမင္ ထင္ရွားလာၿပီး လက္ေ၀ွ႕သမိုင္းတြင္ မွတ္တိုင္ စိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။ ယခု ၾကားပြဲမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္ထိုးသတ္ၾကသည့္ လူငယ္မ်ားအနက္မွ သမန္းက်ား၊ ဘႏွစ္တို႕ကဲ့သို႔ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေသာမ်ား မေပၚေပါက္ဟု အဘယ္သူဆို၀ံ့အံ့နည္း။

ယေန႔ညတြင္ ႀကိဳး၀ိုင္းဒိုင္ အျဖစ္ တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္မည့္သူမ်ားမွာ ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္ႏွင့္ က်ိဳက္ထိုသားဦးဂဠဳန္တို႔ ျဖစ္သည္။ ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္သည္ သက္လတ္ပိုင္းကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီး သက္ႀကီးပိုင္းသို႔ ခ်ဥ္းၿပီျဖစ္၍ ၎၏ ဆူၿဖိဳးလွသည့္ ၀မ္းဗိုက္သည္ ဖြားျမင္ခါနီး ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိန္းမ၏ ၀မ္းၾကာတိုက္ႏွင့္ အလားသဏၭာန္ တူလွသည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ လ်င္ျမန္ ဖ်တ္လတ္ျခင္းႏွင့္ ကင္းၿပီးေလာဟု ဆိုဖြယ္ရာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္သည္ လက္ေ၀ွ႔ႀကိဳး၀ိုင္း အတြင္းသို႔ ႀကိဳးတန္းမ်ားေအာက္ ေခါင္းလွ်ိဳ၀င္ျခင္း မျပဳဘဲ၊ ႀကိဳးသံုးတန္းလံုးကို ေပါ့ပါးစြာ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားၿပီး ၀င္ေရာက္သြားသည္မွာ လြန္စြာ ၾကည့္ေကာင္းလွသည္။ လက္ေ၀ွ႔ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းသို႔ ဖက္ရြက္ကေလးတစ္ရြက္ က်လာသည့္ႏွယ္။ ဖက္ရြက္ဟု ဆိုေသာ္လည္း မိုးဦးကာလ၌ အထူးရွင္သန္ႀကီးျပင္သည့္ ပိန္းၾကာဖက္ႀကီးသာ ျဖစ္ေခ်သည္။ ဦးဂဠဳန္ကား ကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳလုပ္ရင္း ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔သမားႀကီးပီပီ ပြဲခင္းက်င္းမႈ ေနရာက်နမႈ ရွိမရွိကုိ စစ္ေဆးသည္။ ဆိုင္း၀ိုင္းတြင္ လူစံုတက္စံု ရွိမရွိကို ၾကည့္ရႈသည္။

ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔ပြဲ က်င္းပရာတြင္ ဆိုင္း၀ိုင္းကို ေနရာခ်ထားမႈသည္ လြန္စြာမွပင္ အေရးႀကီးလွသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆိုင္း၀ိုင္းေနရာ အထားမွားလွ်င္ အနာတရျဖစ္တတ္၊ လူေသတတ္သည္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆိုင္း၀ိုင္းကို ေတာင္အရပ္တြင္ ေနရာခ်ထားေလ့ရွိသည္။ ေတာင္အရပ္တြင္ မသင့္ပါမွ အေရွ႕အရပ္တြင္ ေနရာခ်သည္။ အေနာက္အရပ္၊ ေျမာက္အရပ္တို႔တြင္ ေနရာခ်ရိုး ထံုးစံမရွိေခ်။ ထိုမွ်သာမကေသး ႀကိဳး၀ိုင္းဒိုင္တို႔၏ ေနရာယူမႈသည္လည္း ဆိုင္း၀ိုင္း ေနရာခ်ထားမႈနည္းတူ မ်ားစြာ အေရးပါသည္။ ၀ိုင္းဒိုင္တို႔သည္ နဂါးလွည့္ နတ္ေန လြတ္ေအာင္ ေနရာယူရသည္။ နဂါးလွည့္ နတ္ေန မသင့္လွ်င္ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တို႔ အနာတရ ျဖစ္တတ္သည္ဟု အစြဲအလမ္း ရွိေသးသည္။

(၇)

စေတာ္တိုက္သံကို ၾကားရေလၿပီ။

ေရႊပြဲလာ ပရိသတ္ႀကီး ခင္ဗ်ာ .. ကေန႔ညမွာ အသည္းေကာင္းလို႔ ပြဲေတာင္းၾကသူေတြ မနည္းလွပါဘူး။ ပု၀ါမကူ ေရမရႈ စတမ္း၊ ေရကုန္ေရခန္း ထိုးသတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ဒိုင္လူႀကီးမ်ား ထံေမွာက္ လာေရာက္ၿပီး စာရင္းေပးသြင္း ၾကတဲ့သူေပါင္း လက္ေ၀ွ႔၀ါသနာရွင္ေပါင္း အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်။

ဒီေတာ့ ကေန႔ညမွာ မိဘျပည္သူုမ်ားအေနနဲ႔ လက္ေ၀ွ႔၀ါသနာရွင္တို႔ရဲ႕ အံ့မခန္း အစြမ္းအစကို တ၀ႀကီး ရႈစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။ ၾကားပြဲဆိုေပမယ့္ တအားခဲၿပီး ထိုးသတ္ၾကမွာမို႔ အခ်ိန္မျဖဳန္းဘဲ တစ္အိမ္လံုး၊ အခ်ိန္မၾကာေအာင္ ထဘီမခါဘဲ အသည္းေကာင္းသူမ်ားထိုးသတ္မယ့္ပြဲစဥ္ကို လာေရာက္ ခ်ီးျမွင့္ရႈစားၾကဖို႔ တိုက္တြန္းအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ အေပါက္၀ကေန လွည့္ျပန္ရမွာ ထံုးစံပါပဲ ခင္ဗ် ဟူသည့္ု ေၾကညာေဆာ္ၾသသံကို ၾကားလိုက္ရ၏။

ထိုေဆာ္ၾသသံကုိ ၾကားရၿပီးေနာက္ ပရိသတ္တို႔သည္ လက္ေ၀ွ႔ရုံအတြင္းသို႔ တရိပ္ရိပ္တက္လာသည့္ ဒီေရလႈိင္းလံုးႀကီးမ်ားအလား စုရံုးေရာက္ရွိလာၾကသည္။

ႀကိဳး၀ိုင္ဒိုင္တို႔ ဘုရားကန္ေတာ့ခန္းဆင္၊ သမားစဥ္၀ါစဥ္ ေတာင္းပန္၊ ပါးပုတ္တမ္းကစားၿပီးေနာက္ ပြဲစေလ၏။ ဦးစြာ ဒိုင္လူႀကီးမ်ားက ၾကားပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ႏြဲၾကမည့္ တက္သစ္စ လက္ေ၀ွ႕သမားတို႔၏ အမည္မ်ားကို ဖတ္ၾကားသည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကားပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ဆင္ႏြဲမည့္ အဆိုင္းကို ဖိတ္ေခၚလိုက္ေလ၏။ ၾကားပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ႏြဲမည့္ လက္ေ၀ွ႔ပေဂးတို႔ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္းသို႔ ႂကြေရာက္လာေလၿပီ။ ႏွစ္ဦးလံုးမွာ ပုဆိုးဂြင္းသိုင္းျဖဳတ္ခါစ အရြယ္မွ်သာလွ်င္ ျဖစ္၏။

ဦးဂဠဳန္သည္ လက္ေ၀ွ႕ေက်ာ္ႏွပ္ေခ်းေပတလူးတို႔ကို အေရးတယူျပဳကာ ႀကိဳး၀ိုင္း အနီေထာင့္၊ အျပာေထာင့္ ေနရာသတ္မွတ္ေပးသည္။ ဒဏ္ရာေဟာင္းရွိမရွိကို ၾကည့္ရႈသည္။ ယင္းတို႔၏ လက္သည္းမ်ားကုိ စစ္ေဆးသည္။ လက္သည္းရွည္သည္ဟု ထင္လွ်င္ ညွပ္သည္။ ဆံပင္ရွည္ဟု ထင္လွ်င္ ဆံစတို႔ကို ကပ္ေက်းျဖင့္ ကိုက္ျဖတ္သည္။ ႀကိဳး၀ိုင္းစည္းမ်ဥ္းတို႔ကို ေျပာၾကားၿပီးေနာက္ ဦးဂဠဳန္သည္ လက္ေ၀ွ႕သမားငယ္ႏွစ္ဦးတို႔ႏွင့္ ပရိသတ္ကို မိတ္ဆက္ေပးေလ၏။

ႏွစ္ဦးလံုး က်ိဳက္ထိုနယ္သားမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ တစ္ဦးမွာ ပ်ဥ္းမစခန္းရြာမွျဖစ္ၿပီး တိုးပြား ဟု အမည္ရသည္။ က်န္တစ္ဦးမွာမူ ဖကၠလိပ္ေက်းရြာသား ျဖစ္ၿပီး၊ ေမာင္ေက်ာ္မင္း ဟူ၏။ ဦးဂဠဳန္သည္ ေမာင္ေက်ာ္မင္းဟူသည့္ အမည္သည္ ႀကိဳး၀ိုင္းအမည္အျဖစ္ ေခၚတြင္ရန္ မသင့္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ က ခ ဂ ဃ င ဟု အစခ်ီၿပီးလွ်င္ အၾကင္ ေမာင္ေက်ာ္မင္းအား က်ားႀကီးဟု အမည္သညာ ေခၚတြင္ေစသည္။ သို႔ျဖင့္ ေမာင္ေက်ာ္မင္းသည္ လူဘ၀မွ က်ားဘ၀သို႔ အရွင္လတ္လတ္ ဘ၀ေျပာင္းရေတာ့သည္။

ေရႊပြဲလာ ပရိသတ္ႀကီး ခင္ဗ်ာ အခုၾကားပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ထိုးသတ္မယ့္ လက္ေ၀ွ႔၀ါသနာရွင္ ႏွစ္ဦးကေတာ့ ပ်ဥ္းမစခန္းရြာသားကေလး တိုးပြားနဲ႔ ဖကၠလိပ္ေက်းရြာက တက္သစ္စ လက္ေ၀ွ႔သမား က်ားႀကီးတို႔ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ အခုၾကားပြဲမွာ တိုးပြားကပဲ ထိုးအားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အႏိုင္ပိုင္းေလမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဖကၠလိပ္သား က်ားႀကီးကပဲ တအားတီး ေလမလားဆိုတာကို အသည္းတယားယား ရင္တဖိုဖိုနဲ႔ ရႈစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်။ တိုးပြားနဲ႔ က်ားႀကီး .. က်ားႀကီးနဲ႔ တိုးပြား .. အသည္းေကာင္းသူေတြ ထိုးသတ္ၾကမွာမို႔ မ်က္ေတာင္မခတ္စတမ္း အားေပးရႈစားေတာ္မူၾကပါဦး ခင္ဗ်ာ။ အသည္းေကာင္းလို႔ ပြဲေတာင္းတဲ့ တိုးပြားနဲ႔ က်ားႀကီး၊ က်ားႀကီးနဲ႔ တိုးပြား။ အက္ကိုးတင္ထားေသာ ေက်ာက္စက္၏ တန္ခိုးေၾကာင့္ က်ားႀကီးနဲ႔ တိုးပြား ဟူေသာ အဆံုးသတ္ စကားသံသည္ ပြား ပြား ပြား ပြား ပြား ဟု ရိုက္ျခဳန္းျမည္ဟီးၿပီးလွ်င္ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ က်င္းပေနေသာ ကင္မြန္းစခန္းတစ္ရြာလံုးကို လႊမ္းျခံဳလိုက္ေလ၏။

တိိုးပြားႏွင့္ က်ားႀကီး ႏွစ္ဦးလံုးသည္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲႏြဲၾကမည့္သူမ်ားျဖစ္လင့္ကစား ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ အားေပးေနၾကေသာ ပရိသတ္အရွိန္၊ ခမ္းနားလွသည့္ ႀကိဳး၀ိုင္းႀကီးဟူသည့္ အရွိန္၊ မီးေရာင္ရွိန္ စသည့္ အရွိန္တို႔ေၾကာင့္ ေၾကာက္ဒူးတုန္သလိုလို ျဖစ္ေနၾကဟန္တူသည္။ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ လုပ္ကာ ေနၾကသည္။ ဆိုင္း၀ိုင္းမွ ဗိန္းေဗာင္းတိုက္သံသည္ ယင္းတို႔၏ ေၾကာက္စိတ္တို႔ကို ပယ္ရွားလိုက္ေလ၏။ လင္းကြင္းသံသည္ ယင္းတို႔၏ စိတ္ကို တက္ႂကြေစသည္။ ႏွဲသံသည္ အနီအျပာျခယ္သထားသည့္ ႀကိဳး၀ုိင္းအလယ္တြင္ သင္တို႔၏ ေယာက်္ားအစြမ္းကို ျပေလာ့ဟု တိုက္တြန္းေနသည့္ အလား။

ထိုး ဟူသည့္ ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္၏ ဒိုင္လႊတ္သံအဆံုးတြင္ လက္ေ၀ွ႔သမားႏွစ္ဦးလံုး ေခါင္းတခါခါ၊ ေျခဆန္႔ခ်ည္ လက္ဆန္႔ခ်ည္ျပဳၿပီး ထိုးသတ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ က်ားေခ်ာင္းေခ်ာင္းၿပီး ထိုးသတ္ကြက္ ရွာၾကသည္။ က်ားႀကီးသည္ တိုးပြားထက္ ေဒါင္အနည္းငယ္ပို၍ ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္ တိုးပြားသည္ အလံုးအဖန္ ေတာင့္တင္းက်စ္လစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုကြာျခားခ်က္မွာ မေျပာပေလာက္ေပ။ တိုးပြားသည္ ကြ်ဲေပါက္ႏွင့္ အလားသ႑ာန္တူၿပီး၊ က်ားႀကီးမွာမူ က်ားႀကီးဟူေသာ အမည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေအာင္ က်ားက်ားလ်ားလ်ား ရွိလွပါေပသည္။

အျပန္အလွန္ ထိုးကြက္ရွာေနၾကရာမွ တိုးပြားသည္ ဘယ္ေျခကို ရုတ္ျခည္ႂကြၿပီး ခတ္မေယာင္ျပဳ၏။ က်ားႀကီးကလည္း လွ်င္ျမန္စြာ ေနရာေျပာင္း၍ ဘယ္ေျခကို ညာဒူးျဖင့္ ကာရန္     ျပင္၏။ ထိုအခိုက္ တိုးပြားသည္ ဘယ္ေျချဖင့္ မေက်ာက္ေတာ့ဘဲ ညာေျဖာင့္လက္သီးတစ္လံုးကို လွ်င္စြာ လႊတ္၏။ တိုးပြား၏ ညာေျဖာင့္လက္သီးကို က်ားႀကီး မေရွာင္ႏိုင္ျဖစ္ေလရကား လက္သီးႏွင့္ မ်က္ႏွာ မိတ္ဆက္သံ ေျဖာက္ခနဲ ၾကားလိုက္ရသည္။ မ်က္ႏွာႏွင့္ လက္သီး သစၥာႏွံေသာ္ျငား ခ်က္ေကာင္းကို ထိမိဟန္မတူေခ်။ က်ားႀကီးသည္ ကိုယ္ကိုယို႔၍ အေနာက္သို႔ အသာတိမ္း၏။ တိုးပြားသည္ ဘယ္ညာေပါက္လက္သီးမ်ားျဖင့္ တရစပ္ ထိုးသတ္သည္။

က်ားႀကီးကလည္း ပူးကပ္ထိုးသတ္လာေသာ္ တိုးပြားကို လူခ်င္းခြာ၍ ေရွာင္တိမ္းၿပီးလွ်င္၊ မိုးသီးမိုးေပါက္အလား က်ေရာက္လာသည့္ ဘယ္ညာထိုးခ်က္မ်ားကို ကာကြယ္ေလသည္။ လူခ်င္းပူးကပ္ရာမွ ခြာ၍ထြက္ရာတြင္ ၀ိုက္လက္သီး ကၽြဲခတ္ေျခဖ်ားရိုက္နည္းျဖင့္ တန္ျပန္ထိုးသတ္လိုက္သည္။ ခ်က္ေကာင္းကို ထိမိဟန္ တူသည္။ တိုးပြား ခ်ာခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ဆက္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထိုအခိုက္ ဟိုး ဟူသည့္ ဦးဂဠဳန္၏ ဖ်ဥ္သံကိုၾကားရသည္။ လက္ေ၀ွ႔သမားႏွစ္ဦးလံုးကို ျပန္လည္ ရင္ဆိုင္ေစသည္။ လႊတ္မယ္ ထိုး ဟူသည့္ အသံအဆံုး၌ လက္ေ၀ွ႔သမားႏွစ္ဦးသည္ ပူးတံု႔ ခြာတံု႔ျပဳကာ ထိုးသတ္ၾကေလ၏။ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္တို႔သည္ ငယ္ပင္ငယ္ေသာ္ျငားလည္း ေသသပ္က်နစြာ ထိုးသတ္တတ္သည္။ ယင္းတို႔သည္ ျမန္မာ့ရိုးရာ လက္ေ၀ွ႔ထိုးနည္း သတ္ကြက္မ်ားကို ေကာင္းစြာ ေလ့က်င့္ထားသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သိျမင္ႏိုင္သည္။ ဤသို႔ ထိုးသတ္ၾကရင္းႏွင့္ပင္ ပထမအခ်ီ အၿပီးသတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေလ၏။

(၈)

အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ ယင္းတို႔၏ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေၾကာင့္ မ်ားစြာ ဂုဏ္ယူေနၾကဟန္ တူသည္။ ယင္းတို႔၏ ငယ္ေပါင္း ႏွပ္ေခ်းေပတလူး လက္ေ၀ွ႔ပေဂးႀကီးမ်ားကို သံပုရာသီး ေပးသူေပး၏။ ေရခဲကပ္သူ ကပ္၏။ ယိုးဒယားျပည္ျဖစ္ ေမႊးပြတဘက္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ယပ္ခတ္ေပးသူလည္း ရွိ၏။ ထိုအခိုက္ အမယ္အိုႀကီးတစ္ေယာက္သည္ ေရာက္ရက္ခတ္ေနၾကေသာ လူစုၾကားသို႔ တိုး၀င္လာၿပီးလွ်င္ ဖကၠလိပ္္ရြာသားက်ားႀကီးေနရာယူရာ ႀကိဳး၀ိုင္းအျပာေထာင့္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ စပ္စုလိုေသာစိတ္ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ထိုင္ရာမွ ထ၍ ႀကိဳး၀ုိင္းအနားသို႔ အသာကပ္သြားမိသည္။

ထိုအမယ္ႀကီးသည္ ႀကိဳး၀ိုင္းေထာင့္သို႔ ေရာက္လွ်င္ ဟင္ ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း မေအအိုႀကီးကို လိမ္တဲ့ သားမိုက္ ငါ့ကို ေျပာေတာ့ ႀကိဳး၀ိုင္းအနားကို ေယာင္လို႔ေတာင္ မသြားပါဘူးဆို ဟင္ ငါ့မ်က္ရည္က်တာကို နင္ ေတာ္ေတာ္ျမင္ခ်င္ေနလား ဟဲ့ ေက်ာ္မင္း ဟဲ့ ေျဖစမ္း ဟု ဆူပူုႀကိမ္းေမာင္းကာ က်ားႀကီး၏ အရႈိက္ကို စကားလက္သီးျဖင့္ ထိုးႏွက္လိုက္သည္။ ထိုမွ်မကေသး အမယ္အိုႀကီးသည္ နင့္ ဖေအေျခရာကိုနင္းၿပီး ငါ့ မ်က္ရည္က်ေအာင္ လုပ္မလို႔လား ဟု တစ္ခြန္းေတာသည္။ က်ားႀကီးတစ္ျဖစ္လဲ ေက်ာ္မင္းသည္ အေမအိုႀကီး၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ က်ားအျဖစ္မွ ေရြ႕ေလ်ာၿပီး အိမ္ေမြးေၾကာင္ႀကီးပမာ ျဖစ္သြားေလသည္။ ျပင္းစြာထိုးႏွက္လိုက္သည့္ စကားသံတို႔ေၾကာင့္ ေၾကာင္က်ားႀကီး ငိုင္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဆြံ႔အသူအလား စကားတစ္ခြန္းမွ်ပင္ မဆိုႏိုင္။

အမယ္အိုႀကီး၏ ေဒါသသည္ အကူလူ၊ ၀ိုင္းေထာက္ အစရွိသည့္ သူငယ္အေပါင္းအေပၚသို႔ ဆက္လက္ျဖန္႔က်က္ျပန္သည္။ နင္တို႔တေတြကလည္း တစ္က်ိတ္တည္း တစ္ၾကံတည္းပဲ။ ငါ့ မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ထားၾကဘူး။ အေမအိုႀကီးကို မသနားၾကဘူး။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို တားမယ္ ဆီးမယ္ မရွိဘူး။ ေသလမ္းေရာက္ေအာင္ ေျမွာက္ပင့္ေပးၾကတယ္ဟု ျမည္တြန္ေတာက္တီးျပန္သည္။

(၉)

ထိုအခိုက္ ကဲ အစန္းရယ္ ေျပာမေနပါနဲ႔ကြာ။ ကေလးကလည္း ၀ါသနာ တယ္ႀကီးတာကို မင္း အသိသားနဲ႔ဟု ေလျပည္ထိုးသံကို ၾကားလိုက္ရ၏။ အလို ေစာသာထူး။ ေၾသာ္ ေစာသာထူးလည္း အဘိုးအိုေပါက္စ ဘ၀ကို ေရာက္ေခ်ၿပီပဲ။ လက္စသတ္ေတာ့ က်ားႀကီးဆိုတာ ကိုသာထူးရဲ႕ သား ျဖစ္ေနပါကလားကရို႕။

ေစာသာထူးသည္ကား က်ိဳက္ထိုနယ္ ဖကၠလိပ္ေက်းရြာမွ ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ေဟာင္း တစ္ဦးျဖစ္၏။ ပ်ိဳရြယ္စဥ္ကာလက အထူးပင္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ဖူးသူ၊ ေအာက္ခရိုင္တ၀ိုက္တြင္ ေအာင္လံစိုက္ခဲ့သူ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ တစ္ဦးပါေပ။ အလံလုပြဲေပါင္းမ်ားစြာ ဆင္ႏြဲခဲ့သူ ျဖစ္၏။ ေက်ာ္ၾကားစဥ္အခါက သထံု ေရႊစာရံဘုရားပြဲ လက္ေ၀ွ႔ရုံေတာ္ႀကီး၏ ရုံေစာင့္လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္အျဖစ္ ႏွစ္အလီလီ ၾကာေညာင္းသည့္တိုင္ေအာင္ လက္စြမ္းျပႏိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

ရုံေစာင့္ဟူသည္ကား လက္ေ၀ွ႔ရုံကို ေစာင့္ၾကည့္ရသူ မဟုတ္ေခ်။ ရိုးရာလက္ေ၀ွ႔စနစ္တြင္ ထိုဘြဲ႕နာမသည္ လြန္စြာထူးခၽြန္၍ ပထမအလံဆြတ္ခူးရရွိသူတို႔သာ ရရွိႏိုင္ေသာ ဘြဲ႔နာမပင္ ျဖစ္သည္။ ရုံေစာင့္ဘြဲ႔သက္တမ္းသည္ တစ္ႏွစ္ျဖစ္သည္။ ေရွးအခါက ေဒသတစ္ခု၊ ပြဲေတာ္တစ္ရပ္တြင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ထည့္သြင္းၾကသည္။ ထိုလက္ေ၀ွ႔ပြဲတြင္ ပထမ ေအာင္လံကို ဆြတ္ယူႏိုင္သူတို႔အား ရုံေစာင့္ဘြဲ႕ကို ခ်ီးျမင့္သည္။ ရုံေစာင့္ဘြဲ႕ရသူသည္ ေနာက္ႏွစ္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲက်င္းပခ်ိန္တြင္ လက္ေ၀ွ႔ရုံရွိရာသို႔ ေရာက္ေအာင္လာၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္ထုိးသတ္လိုသူတို႔အား ခုခံထိုးသတ္ရသည္။ ေအာင္လံကို ဆက္လက္ ဆြတ္ခူးႏိုင္ပါက ရုံေစာင့္ဘြဲ႕ကို ဆက္လက္ ခံယူႏိုင္ၿပီး၊ ရႈံးနိမ့္လွ်င္ သို႔မဟုတ္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲသို႔ လာေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ ထိုးသတ္ျခင္း မျပဳလွ်င္ ထိုရုံေစာင့္ဘြဲ႕ကို အျခားေသာ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္တို႔အား လြဲေျပာင္းေပးအပ္ရသည္။

ေစာသာထူး ပ်ိဳရြယ္စဥ္က ဆိုခဲ့ဖူးေသာ ေအာက္ခရိုင္တစ္၀ိုက္မွာ ေက်ာက္တိုင္စိုက္မယ့္ ေစာသာထူး၊ ပြဲေတြ႔မေရွာင္၊ ကြမ္းမန္း မစား၊ ထံုးမန္း မမ်ိဳ၊ ေရမန္း မေသာက္၊ ပီးေဆးလည္း မေဆာင္ဘူး၊ ႏိုင္ငံတ၀ွမ္း လက္ေ၀ွ႔စြမ္းျပခဲ့သူမို႔ လူစြမ္းေကာင္းမွန္ရင္ တစ္ပြဲတစ္လမ္း အကဲစမ္းရေအာင္ ကဲ ၀ိုင္းထဲကို ၀င္ခဲ့စမ္း၊ ေအာင္ဘာေလမဲမႏႈိက္ ႀကိဳက္ရာလူတက္ခဲ့ေခ် ေအာင္လံခ်ိဳးၿပီး ခါးထိုးျပန္မယ္ ဟူသည့္ လက္ေ၀ွ႔ႀကိမ္းသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ကေလးတစ္သိုက္၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ အထူးပင္ ေရပန္းစား ခဲ့ဖူးေသးသည္။ ေအာင္လံခ်ိဳးၿပီး ခါးထိုးျပန္မယ္ ဟူေသာ စကားအတိုင္း ေစာသာထူး၏ ႏိုင္ပြဲမ်ားတြင္ ဆြတ္ခူးရရွိသည့္ ေအာင္လံကို တစ္၀က္ခ်ိဳးၿပီး ခါးတြင္ထိုးကာ လက္ေ၀ွ႔ေရးျပေနပံုမ်ားကို ျမင္ေယာင္မိသည္။

ေစာသာထူး၏ လက္ေ၀ွ႔ေရးျပဟန္သည္ လက္ေ၀ွ႔ထိုးသတ္ဟန္ႏွင့္ မတူ၊ ကရင္ဒံုးကဟန္အတိုင္း ကျပကာ လက္ေ၀ွ႔ေရးျပသျခင္း ျဖစ္ၿပီး ယင္းလက္ေ၀ွ႔ေရးျပဟန္ကို မ်ားစြာေသာ ပရိသတ္တို႔ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ေသာ လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ႀကီးသည္ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ၿပီးေနာက္ ႀကိဳး၀ိုင္းကို ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့ေလေတာ့၏။

သို႔ေသာ္ လူမွာ အမ်ိဳး၊ ၾကက္မွာ အရိုး ဟူသည့္ စကားအတိုင္း ေစာသာထူး၏ သားသည္ က်ားႀကီးဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ႀကိဳး၀ိုင္းထက္သို႔ တက္လာေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ မိခင္ျဖစ္သူသည္ သားငယ္ လက္ေ၀ွ႔ယွဥ္ၿပိဳင္သည္ကို ႏွစ္ၿမိဳဟန္ မတူ။ ေစာသာထူးကမူ သားငယ္၏ ၀ါသနာကို တားဆီးလိုပံု မရ။ သို႔ျဖင့္ လက္ေ၀ွ႕သမားငယ္၊ မိခင္ႏွင့္ ဖခင္တို႔ ဗ်ာမ်ားေနၾကခိုက္တြင္ ထား၀ယ္၀င္းႏိုင္၏ အကူလူ ဆင္းမယ္။ ၀ိုင္းေထာက္ ဆင္းမယ္။ ဒုတိယအခ်ီျပန္စမွာမို႔ လက္ေ၀ွ႔သမားမ်ား အသီးသီး ေနရာယူေပးၾကပါ ဟု ေအာင္ျမင္ခံ့ညာစြာ သတိေပးလိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အေတာ္ပင္ ရုန္းရင္းဆံခတ္ ျဖစ္သြားသည္။ မိခင္ျဖစ္သူက လက္ေ၀ွ႔သမား သားငယ္ကို ႀကိဳး၀ိုင္းျပင္မွ ဆြဲထားသည္။ ေစာသာထူးက ခ်စ္ဇနီးကို တားဆီးသည္။ လက္ေ၀ွ႔သမားငယ္သည္ ထိုင္ရာမွ ထ၍ မရဘဲ ကုန္းကုန္းကြကြျဖင့္ အေတာ္ပင္ ေနရာမက် ျဖစ္ေနေလ၏။

အစန္းရယ္ ဒီတစ္ပြဲေတာ့ ထိုးခြင့္ေပးလိုက္ပါကြယ္။ ေနာက္ပြဲေတြ မထိုးရင္ ၿပီးတာပဲ မလား။ အစ္ကို ကေလးကို ၾကည့္ေျပာပါ့မယ္ ဟု အဘိုးအိုေစာသာထူးက တိုးလွ်ိဳးသည္။ ထိုေတာင္းပန္သံကို ၾကားလွ်င္ အၾကင္အစန္း ဟူေသာ အမယ္အိုႀကီးသည္ လင္ေတာ္ေမာင္ကို ႏႈတ္လွံထိုးအံ့ေသာငွာ ေနာက္သို႔လွည့္၏။ ထို႔ေနာက္ ရွင္ လွ်ာအရိုး မရွိတိုင္း ေလွ်ာက္ေျပာ မေနနဲ႔။ ေနာင္လည္း မထိုးရဘူး။ အခုလည္း မထိုးရဘူး။ က်ဳပ္သားေလး အနာတရ ျဖစ္မွာ က်ဳပ္ မၾကည့္ရက္ဘူး။ က်ဳပ္က ၀မ္းနဲ႔ လြယ္ၿပီး ေမြးထားရတာ။ ရွင့္လို ပစ္ပစ္ခါခါ မေျပာႏိုင္ဘူး ဟု ဆိုလိုက္ေလ၏။ ယင္းသို႔ဆိုခိုက္၀ယ္ သားငယ္၏ ခါး၀တ္ကို ဆြဲကိုင္ထားေသာ အမယ္အို၏ လက္သည္ ေျပေလ်ာ့သြားေလ၏။ က်ားႀကီးသည္ ထိုအခ်က္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ အေမရယ္ ဒီတစ္ပြဲတည္းထိုးမွာပါဗ်ာ ေနာက္မထိုးရင္ ၿပီးတာပဲမလား ဟုဆိုၿပီးလွ်င္ အေမအို၏ လက္တြင္းမွ လြတ္ေအာင္ရုန္း၍ ႀကိဳး၀ိုင္းအလယ္တြင္ ေနရာယူလိုက္ေလသတည္း။