User Rating: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

 

(ခုနစ္ပုဒ္)

 

 

ထန္ကူးကစစ္ေျပးႀကီး

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(၁)

 

က်ဳပ္နာမည္လား..တုစ်င္ေမ တဲ႔

နားသယ္အထက္္နား..ဆံျဖဴကြက္က်ားဖြာလန္ၾကဲနဲဲ႔..ဥစၥာမဲ႔လူအို

ဒီေဒသကိုခဏလာခိုဆဲ…ခဲမတတ္ေျခကိုတရြတ္ဆြဲလို႔..ေဆာင္းရက္မို႔

ေအးစက္ညိွဳ႕မိႈင္းတဲ႔ေတာင္ကတံုးမတ္မတ္..တကံုးကံုးတက္လို႔မနားႏိုင္ျပန္

က်န္ေကာင္းက်န္ရာဝက္သစ္ခ်သီး..ေကာက္သင္းေကာက္ခရီးထြက္ကာ

မျငိမ္းႏိုင္ေသးတဲ႔ဘဝဆီမီးအတြက္..က်ဳပ္ဝမ္းက်ဳပ္ေက်ာင္းျပီးေနတယ္္

အလယ္ပိုင္းဇာတိေျမဆီက..စစ္သတင္းနားစြင့္လို႔..ျပန္ခြင့္မသာေသး

နီးမလိုလိုနဲ႔ေဝးျပန္တဲ႔…လြင္ျပင္ေႏြးေႏြးကိုသာ..တမ္းတရင္းေဆြးရတယ္

ဒီလိုနဲ႔ေဆာင္းလယ္ေရာက္..ေသြးမေလွ်ာက္ေတာ့တဲ႔..လက္ေတြထံုက်င္ခဲ

အက္ကြဲတဲ႔ႏႈတ္ခမ္းလႊာဆီက...စိတ္ဒဏ္ရာနဲ႕ကာယိကေဝဒနာကိုသီေၾကြး

စစ္ေျပးလူအိုက်ဳပ္ဘဝရဲ႕….ငိုခ်င္းပထမအပုဒ္ကို...သီခ်င္းလုပ္လို႔ဆိုတုန္း

ဝုန္းကနဲဆို..ေျမာက္ေလျပင္း..ေတာင္ေစာင္းထိပ္က..အရွိန္နဲ႔လွိမ္႔ဆင္းျပီး

ခါးသီးမႈဆားခဲေတြဆုပ္ကာ….က်ဳပ္ရင္ထဲကအနာကို..ထပ္ခါတလဲပက္ၾကဲတယ္…။

 

(၂)

 

အရိုးရွည္ရွည္နဲ႔သစ္ျဖဴသားလက္ကိုင္တပ္တဲ႔တူရြင္း..အဲဒါက်ဳပ္ထမင္းရွင္ေပါ့

ဒီေခတ္ၾကပ္ၾကီးမေတာ့..သူနဲ႔သာတူးကာဆြကာနဲ႔ အားကိုးရာရရွာေပတယ္

သို႔ေပမဲ႔ကြယ္..ဆိုသာဆိုရ..ေတာင္ခါးပန္းႏွင္းျပင္ထုေအာက္ကပိန္းေညွာက္

ေခၽြးေပါက္ေပါက္က်ေအာင္ယက္တာေတာင္..ေခါင္းမာမာနဲ႔ထြက္မလာေပဘူး

မထူးလွမွန္းသိလဲ...ဝတ္ရံုျပဲတိုတိုကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ဆြဲခ်..နွင္းခဲေတြကေတာင္လိုပံု

မလံု႔တလံုေျခေထာက္ေတြ…ပုပ္ေၾကြမလိုညိဳမဲလာ…ေနာက္ဆံုးမွာတူရြင္းဆြဲလို႔

လက္ဗလာပဲအိမ္ျပန္လာခဲ႔ရတယ္…ဒိီေန႔အဖို႔စားစရာရွာလို႔မရခဲ႔ဘူး ကြယ္တို႔ရယ္

ေျပာင္သလင္းခါေနတဲ႔အခန္းက်ဥ္းအလယ္မွာ..ဝမ္းဟာဟာနဲ႔ငိုရွာတဲ႔အိမ္သားတစု

ဒုတိယမၼိငိုခ်င္းကို..က်ဳပ္ရင္ထဲကဆြဲထုတ္လို႔အသက္သြင္း..ဆို႔နင္႔စြာဆိုညည္းမိခ်ိန္

အိမ္နီးပါးခ်င္းမ်ားကိုပါကူးစက္…အငတ္ေဘးရဲ႕ေလာကဓံေတးကို..တူတူဆိုလို႔ ငိုမိၾကတယ္….။

 

(၃)

 

တနယ္တေက်း..အေဝးကညီမ်ားလဲ..သေရာၾကီးခိုင္းတဲ႔ထဲ မေရွာင္ႏိုင္ပဲရွိရွာေပလိမ္႔

ၾကိတ္မွိတ္လို႔ရွင္သန္..အငတ္ဒဏ္ကိုၾကံ့ၾကံ့ခံကာ..ဘယ္တေယာက္မ်ားက်န္ရွာမလဲ

ကြဲခဲ႔တာၾကာ..ၾကာလြန္းလွျပီေလ..ဘဝဇတ္ဆရာထားရာမွာေန ေစရာသြားရတဲ႔အခါ

ညီတို႔ေနရာအလွမ္းကြာေဝးလုိက္ပံုမ်ား…သြားရမဲ႔လမ္းေတြက..မဆံုးေအာင္ရွည္လ်ား

ရန္သူ႔ျမင္းသမားေတြေၾကာင္႔..ဖုန္ေတြမည္းပိတ္ကာေဝဝါးဝါးနဲ႔မို႔..ကမာၻျခားသလိုထင္ရ

တသသနဲ႔က်ဳပ္မွာေလ..ၾကိဳးၾကာနဲ႔ငန္းရိုင္းတို႔..ေနရာေျပာင္းဖို႔..ျဖတ္ပ်ံၾကတုိင္းေမွ်ာ္ေငး

ရပ္ေဝးတေနရာ..ညီတို႔ရြာကို..ေဝဟင္ခရီးေလဟုန္စီးလို႔..သင္တို႔နဲ႔ခရီးၾကဳံလိုက္စမ္းခ်င္လွ..

တတိယတမ္းခ်င္း..လြမ္းရင္းနဲ႔ဆို..အကို႔ညီေတြတေယာက္တကြဲ..ေနရာအႏွ႔ံျပန္႔ၾကဲရွာလို႔

ဘယ္ဆီမ်ားေရာက္..အကိုဒီမွာေသေပ်ာက္ခဲ႔ရင္..အရိုးေတာင္လာေကာက္ႏိုင္ၾကပါ့မလားဟင္..။

 

(၄)

 

လင္ေသရွာတဲ႔က်ဳပ္ႏွမအေထြး..သနားစရာအဖမဲ႔ကေလးတျပံဳတမနဲ႔..ခၽြန္လီမွာေနၾကတယ္

အရိပ္ကြယ္ေလတဲ႔ႏွမငယ္ဆီ.. ရည္ရြယ္ရင္းမေရာက္ျဖစ္တာ..ဆယ္ႏွစ္သာတင္းတင္းျပည္႔ေရာ

တေဝါေဝါစီးလို႔နဂါးလိုေခြ..တို႔ေတြကိုျခားထားတဲ႔ျမစ္မင္း“ေဟြ”က ရွည္လြန္းလွလို႔..အျပစ္မရွာ

အကိုသာလာခ်င္ရင္ အနီးေလး..ေလွကေလးရြက္ဖြင္႔လို႔ေရာက္သင့္ပါရဲ႕..လို႔မ်ားဆိုေနရွာမလား

ျမွားမိုးရြာကာ..ၾကည္႔ေလရာစစ္တံခြန္လႊင့္တဲ့..ညည္းတို႔ေတာင္ပိုင္းကို..အကိုမလာဝံ့ဘူးကြယ္

ခြင့္လႊတ္ေတာ့..ႏွမေရ႕..တို႔ေတြျပန္မွေတြ႕ပါမလားေတြးရင္း…ငိုခ်င္းစတုတၱအပိုဒ္ကိုမ်က္ရည္နဲ႔ဆို

မင္႔အကိုလူေၾကာက္ၾကီးရဲ႕အလြမ္းေတး..ေတာေမ်ာက္တို႔ပူေဆြးသံံနဲ႔ေရာေထြးလို႔ညံတယ္……။

 

(၅)

 

ေလထန္တဲ႔ေတာင္ကုန္းေတြပတ္လည္ဝိုင္းလို႔..ေခ်ာင္းငယ္တို႔လဲတဝုန္းဝုန္းေရလွ်ံၾကတဲ႔ဒီအရပ္မွာ

ထစ္ခ်ဳန္းမိုးေအးေစြရြာတိုင္း…အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႔သစ္ေတာညိွဳ႕မိႈင္းခမ်ာ…ႏူးေပ်ာ္ကာတစက္စက္က်

ေတာင္ေအာက္ကခ်ဳံဝါမ်ား...ေရွးျမိဳ႕ေဟာင္းၾကားခဲဲခဲလႈပ္္လို႔..တိမ္မည္းပုပ္တို႔ကျပိဳမေယာင္ေယာင္

နေဝတိမ္ေတာင္နဲ႔ေျမေခြးအဝါေကာင္ကေျခခ်ဳပ္မိသလိုရပ္ရာ.. အျဖဴကေလးသာခုန္လႊားလို႔ေျပး

အေတြးဝင္မိ.အထီးက်န္ျခင္းအတိနဲဲ႔ဒီေတာင္ၾကားမွာ.ဘာေၾကာင့္မ်ားက်ဳပ္ဘဝဇတ္ျမွဳပ္ဖို႔ျဖစ္လာရ

ညမ်ားဆိုအိပ္ရာကထထိုင္..ေဇာေခၽြးျဖိဳင္ကာေထာင့္တေထာင္႔မွာငိုင္ေငး..အေတြးမ်ားနဲ႔စစ္ခင္းဆဲ

က်ဳပ္လိပ္ျပာလဲလြင့္ရွာလို႔ဟိုအေဝး..သူ႔ခႏၶာျပန္ခြင့္မသာေသးတဲ႔…ရြာေဟာင္းကအိမ္အိုကေလးဆီ

ေရာက္လုျပီထင္ပါ့..ပဥၥမငိုခ်င္းရွည္..ဆိုရင္းေလႏႈတ္ဆက္..က်ဳပ္အတြက္နဲ႔သူ႔ကိုခ်ဳပ္မထားရက္ႏိုင္လို႔

ျပန္မေခၚစို႔နဲ႔ကြယ္..လွည့္လာမယ္မဟုတ္.က်ဳပ္လိပ္ျပာက်ဳပ္သိပါရဲ႕..မဲဇာကိုခ်န္ခဲ႔ကာအိမ္ျပန္ႏွင့္ရွာျပီ.။

 

(၆)

 

ေကာင္းကင္ကိုထိမွီမတတ္..အပင္အိုမတ္မတ္မ်ားရဲ႕..ေငြအကိုင္းအခက္တို႔..လြန္းတင္ယွက္ရာ

ဒကၡိဏအရပ္တေနရာက..စိမ္းလဲ႔ၾကည္သာတဲ႔ေရအိုင္ငယ္ဟာ..နဂါးတေကာင္စံျမန္းရာနန္းေပါ့

ရာသီေျပာင္းလို႔ရြက္ဝါေဟာင္းေတြ..တဖြဲဖြဲေၾကြတဲ႔ၾကားထဲ..နဂါးကေတာ့မလႈပ္မယွက္သာေနျမဲ

အေရွ႕အရပ္ထဲကအဆိပ္ျပင္းတဲ႔ေျမြဆိုးတသင္း..အတင့္ရဲစြာခ်ဥ္းကပ္လို႔လာ..ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ္႔

အံၾသစိတ္နဲ႔ဓါးလြတ္သာဆြဲထုတ္..ခုတ္ဖို႔ရာမစြမ္းႏိုင္ဆဲဲ..ေဝခြဲမရစြာနဲ႔က်ဳပ္ဆိုမိတဲ႔ဆဌမေတးသံ

ေလေႏြးေႏြးထဲလြင့္ပ်ံကာက်န္ေနဆဲ..ေတာင္ၾကားနဲ႔စမ္းေခ်ာင္းမ်ားထံ..ေႏြဦးတဖန္ျပန္လာခဲ႔တယ္..။

 

(၇)

 

ဆိုေတာ့ကြယ္…သေရာၾကီးခိုင္းတဲ႔သံုးႏွစ္လံုးလံုး..ေတာပိုင္းမွာပုန္းခဲ႔ရတဲ႔..က်ဳပ္လိုဒုကၡသည္လူအို

စစ္ေျပးစာဆိုတေယာက္မွာေတာ့..အရြယ္ကေထာက္လို႔လာ…ေက်ာ္ၾကားမႈနဲ႔ေနရာေပ်ာက္ကြယ္ဆဲ

ေရႊျမိဳ႕ ေတာ္ထဲမွာမင္းပ်ိဳမင္းလြင္တို႔သာၾကီးစိုး…ရာထူးဂုဏ္ေတြတိုးကာ…ဓနၾကြယ္သထက္ၾကြယ္လို႔

က်ဳပ္မိတ္ေဆြအေပါင္းပညာရွိေဟာင္းတို႔ခမ်ာ..ခိုရရွာဆဲေတာင္ရိပ္မွာ..အတိတ္ကေရႊထီးအေၾကာင္း

ျပန္ေျပာင္းလို႔တမ္းတစဥ္…ရင္ထဲကဒဏ္ရာအနာရြတ္ေတြေပၚ…ခၽြတ္နင္းကာေက်ာ္သြားၾကတုန္း

သတၱမသီခ်င္းအဆံုးကိုခပ္တိုးတိုးဆိုရင္း..ေဆာလ်င္စြာေနဝင္ျခင္းကိုသာ..ရင္နာနာနဲ႔ေငးမိတယ္….။

 

မႏွင္းပြင့္