Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

(၁၁)

 

ရွင့္တို႕တေတြ ဒီမွာေနလို႕ အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္တာ က်မတစ္ေယာက္ပဲရွိမယ္။  ရႈပ္ေထြးၿပီး သိမ္ေမြ႕ညင္သာတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္မ်ိဳးနဲ႕ ရွင့္ကို က်မ သေဘာက်ေနမိတယ္။ ေနာက္ရိုးသားတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးနဲ႕ ရွင့္ကို တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ အကဲခက္ ေလ့လာေနခဲ့မိတယ္။ ရွင့္မိဘေတြကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ရွင့္အေမကိုေပါ့။ ရွင့္ဆီကမရခဲ့တဲ့ ဂရုျပဳမႈကို သူ႕ဆီကရခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ရွင္တို႕တေတြ ေရာမမွာ ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို ရွင့္အေဖကူးလာတယ္။ က်မကေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြက ေထာင့္စြန္းက တယုတယ ကိုင္ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးေနမိတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြ အားလံုးလိုလိုက ရွင္နဲ႔ ရွင့္အေမပံုေတြခ်ည္းပဲ။ ပီဇာစားရင္း ရိုက္ထားတဲ့ပံု၊ ေနာက္ ေရပန္းခံုေတာ္ေတြမွာ ထိုင္ျပီး ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြရယ္။ အဲ   တာဂ်န္ေက်ာက္တိုင္ နားမွာ ရိုက္ထားတဲ့ ခပ္ဆင္ဆင္ပံု ႏွစ္ပံုပါတယ္။

 

“သမီးစာတမ္းအတြက္ တစ္ပံုယူလိုက္ေလ”  ရွင့္အေဖကကမ္းေပးရင္း ေျပာတယ္.။

 

“သမီးဆရာမက ဒါမွအထင္ႀကီးသြားမွာ”

 

“ဟင္… သမီးမွ ပံုထဲမွာမပါဘဲ”

 

“ကိစၥမရွိပါဘူးကြယ္ …. ဦးေလး ေရာမကို ေရာက္တုန္း သမီးအတြက ္ရိုက္ေပးလာတာလို႕ ေျပာလိုက္ေပါ့”

 

ဓာတ္ပံုထဲမွာ ရွင္ပါတယ္။ ေက်ာက္တိုင္တစ္ဖက္မွာ ရပ္လို႔။ ေခါင္း ေအာက္ငံု႕ထားေတာ့ ဦးထုပ္ၾကက္လွ်ာက ရွင့္မ်က္ႏွာကို ကြယ္ေနတယ္။ သည္ဓာတ္ပံုထဲကေနရာေလးကို ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ၾကဖူးမွပဲ။ အဲဒီထဲမွာ ရွင္လည္း တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကို ရွင္ ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကေလးဟာ လ်ိဳ႕ဝွက္ နက္နဲစြာ က်မကို ဆြဲေဆာင္ေနၿပီး တစ္နည္းအားျဖင့္ အသိအမွတ္ ျပဳခံရတယ္ရယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။