Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

က်မတို႕ကုန္တိုက္ေရာက္တုန္းက ရွင္က ဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္ ဝယ္လာတယ္။ “အလယ္လြန္ ေက်ာက္တံုးမ်ား” အဖြဲဆိုထားတဲ့ အေခြထင္ပါရဲ့။ အေပၚ အက်ႌ အျဖဴေတြ ကိုယ္စီဝတ္လို႕ ေနာက္ ကိတ္မုန္႔လိုဟာႀကီးကိုလည္း ကိုင္ထားတဲ့ ကာဗာနဲ႕။ ရွင္က က်မမွာရွိတဲ့ အေခြေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားပံုမေပၚပါဘူး။ “အားဗားအဖြဲ႕”၊ “ယြန္းကစ္းစဒီ” ရယ္ ေနာက္ က်မမုန္႕ဖိုးနဲ႕ ရုပ္သံေၾကျငာလိုင္းကမွာ ဝယ္ထားတဲ့ ဒစ္စကို သီခ်င္းစု အေခြေတြရယ္။ ေနာက္ ရွင္က က်မအခန္းထဲက ဓာတ္ျပားစက္မွာလည္းဖြင့္ဖို႔ စိတ္ကူးဟန္မတူဘူး။ ရွင္က်မအေဖရဲ့ ေအာ္လံပါတဲ့ ဓာတ္စက္ေသတၱာကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ အေဖကသူ႕အသံဖမ္းစက္၊ ဓာတ္စက္ေတြကို သိပ္ႀကီးကို အေရးထားတာ။ က်မေရာ အေမေရာလံုးဝ မထိရ မကုိင္ရပဲ။ ဒီစက္က အေဖ့ဘဝမွာ တစ္ခုတည္းေသာ ဇိမ္ခံ အပို ပစၥည္းပဲ။ စေနေန႔ မနက္တိုင္းလည္း အိႏိၵယ အဆိုေတာ္ေတြရဲ့ သီခ်င္းေတြ မဖြင့္ခင္မွာ ကိုယ္တိုင္ အဝတ္နဲ႕ က်က်နန ေနရာမက်န္ သုတ္တတ္ေသးတာ။

 

“ဒါႀကီးကို သြားမကိုင္ေလနဲ႔ အကို”

 

 

ရွင္ က်မကို လွည့္ၾကည့္တယ္။ ဓာတ္စက္ အဖံုးကိုလည္း ဖြင့္ထားျပီး ဓာတ္ျပားကိုလည္းခြင္မွာ တင္ၿပီးသား။ ရွင္က ဓာတ္စက္ရဲ့ အပ္သြားကို လက္ေခ်ာင္းေလးနဲ႕ ပင့္ကိုင္ထားတယ္။

 

“ကိုယ္ ဓာတ္စက္မဖြင့္တတ္ဘူးလို႔ မင္းထင္လို႕လား” ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို မရြံ႕မရဲရွိဟန္မတူဘဲ ရွင္ျပန္ေမးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွင္ စက္ရဲ့ အပ္သြားကို ခ်လိုက္တယ္။