Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

 

(၇)

 

တစ္ေန႕ေတာ့ ရွင္ က်မရဲ့ စႏၵရားနားမွာ ထိုင္ၿပီး ခုလုတ္ေတြကို လက္ညွိဳးနဲ႕ ေလ်ာက္ႏႈိပ္ေနတာ ေတြ႕တယ္။ က်မကိုျမင္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္္ၿပီး ေနာက္မွီဆိုဖာေပၚကို ျပန္ထိုင္တယ္။

 

“အကို ဒီ္မွာေနရတာ မေပ်ာ္ဘူးလား”

 

“ကိုယ္ … အိႏၵိယမွာေနရတာကို ပိုသေဘာက်တယ္ ”

 

က်မစိတ္ အထင္ေတာ့ အိႏိၵက စိတ္ပ်က္စရာႀကီးပါ။ ညေနဆိုရင္ နံရံအေပၚမွာ တြဲေလာင္းက်ေနတတ္တဲ့ ေတာက္တဲ့ႀကီးေတြ၊ မႈိတ္တုတ္တုတ္သာ လင္းေနတတ္တဲ့ ေအာက္လင္းမီးေရာင္ မွိန္မွိန္ေတြ၊ အသက္တစ္ခါရႈတိုင္း သတိထား ၾကည့္ေနရတဲ့ ပိုးဟပ္ အႀကီးႀကီးေတြ။ ဒါေတြကို က်မသိပ္မုန္းတယ္။ ေနာက္ က်မေရွ႕မွာေတာင္ မေရွာင္ႏိုင္ဘဲ ေျပာတတ္ၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ့ အတင္းအဖ်င္းေတြ၊ က်မအေပၚ တင္တဲ့ အျပစ္ေတြ။ က်မက အေမ့လို လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ မသြယ္ဘူးဆိုတာေတြေရာ၊ ေနာက္ ငယ္ငယ္တုန္းက အသား သိပ္မည္းတယ္ဆိုတာေတြေရာ။ မ်ိဳးစံုပဲ ။

 

“ဘံုေဘဆိုတာ ကာလကတၱားနဲ႕ေတာ့ မတူဘူးေလ” က်မစိတ္ကို ဖတ္မိဟန္နဲ႕ ရွင္ကထပ္ေျပာတယ္ ။

 

“တပ္ခ်္မဟာနဲ႕ နီးလားဟင္”

 

“ဟင့္အင္း” ရွင္ကေတာ့ ခုမွ က်မကို အာရံုထဲမွာ အသိအမွတ္ျပဳမိပံုနဲ႕ ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္တယ္။

 

“မင္း ေျမပံု တစ္ခါမွ မၾကည့္ဖူးဘူးလား”