Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

အေၾကာင္းစံုလည္း သိလိုက္ေရာ ရွင္ က်မမ်က္ႏွာကို ကိုင္ရိုက္လိုက္သလို က်မ စၿပီး ငိုေတာ့တာပဲ။ အစေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚကို မ်က္ရည္ ခပ္ျဖည္းျဖည္းပဲ က်တယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ က်မ ရႈိက္ရႈိက္ျပီး ငိုေတာ့တာပဲ။ က်မ ႏွာေတြလည္းမႊန္၊ မ်က္လံုးေတြလည္း နီရဲလို႔ ရွင့္ေရွ႕မွာ အရုပ္ဆိုးခဲ့ရၿပီ။ က်မ မတ္တပ္ ရပ္လိုက္ၿပီး ပါးကို လက္ဝါးနဲ႔ ပြတ္လို႔ မ်က္ရည္ေတြ သုတ္လိုက္တယ္။ ဒီလို သနားစရာေကာင္းတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ရွင္ မျမင္ေစ့ခ်င္ဘူး။ ရွင္ က်မကို အရင္ ဘယ္တုန္းကမွ ဓာတ္ပံု မရိုက္ခဲ့ဘူးေပမယ့္ ခုေန ရွင္ကင္မရာကို မ,တဲ့ၿပီး ဓာတ္ပံု ရုိက္ယူလိုက္မွာကို စိုးရိမ္ေနတယ္။

 

ဟုတ္ပါတယ္ ။ ရွင္ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ ဘာမွလည္း မေျပာပါဘူး။ ရွင္ေျပာခဲ့တာေတြက လံုေလာက္ေနၿပီေလ။ ရွင္ ကေတာ့ အီမာ ဆိုင္မြန္ရဲ့ ဂူကို ငံု႕ၾကည့္ရင္း အရင္အတိုင္း ရပ္လွ်က္ပဲ။ က်မ အငိုလည္း တိတ္ေရာ ရွင္ အိမ္ဘက္ကို ျပန္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ရွင္ ေဖာက္ထားတဲ့လမ္းေလးအတိုင္း က်မ ရွင့္ေနာက္က ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မႏွစ္သိမ့္မိၾကဘဲ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတယ္။ ရွင္က ကားလမ္းက ႏွင္းေတြကို သြားရွင္းေပးတယ္။ က်မကေတာ့ ေရေႏြးနဲ႔ ေရခ်ိဳးဖို႕ဆိုၿပီး အိမ္ထဲ ျပန္ဝင္လာတယ္။

 

က်မ မ်က္ႏွာ နီမို႔လာတာဟာ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ပဲရယ္လို႔ က်မ အေမေရာ ရွင့္အေမပါ ထင္ၾကတယ္ေလ။  ရွင္ကေတာ့ ထင္မွာေပါ့။ က်မငိုတာ ရွင့္ေၾကာင့္ ဒါမွမဟုတ္ ရွင့္ အေမေၾကာင့္ရယ္လို႔။ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက က်မ ေတာ္ေတာ္ ငယ္ပါေသးတယ္။ သနားတာေတြ၊ ကရုဏာ သက္တာေတြကို ခံစားတတ္ဖို႔ အေတာ့္ကို ငယ္ပါေသးတယ္။ က်မ သိပ္ေၾကာက္သြားတာက ေသခါနီး မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ က်မတို႕ အိမ္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုပဲ။ က်မ ပထမဆံုး ဘရာစီယာကို ဝတ္တုန္းက ရွင့္အေမေရာ က်မပါ အေပၚအဝတ္မပါဘဲ ယွက္ရပ္ေနတာကို သတိရမိတယ္။ က်မ သူ႕ေဝဒနာကို အနီးကပ္ဆံုး ျမင္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ နားလည္ေတာ့ စိတ္ဖိစီးေနတယ္။ ရွင္က်မကို အခုေျပာတာေၾကာင့္ေရာ၊ အရင္တုန္းက မေျပာခဲ့တာေၾကာင့္ေရာ ေပါင္းၿပီး စိတ္ဆိုးတယ္။ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုး ပိေစတယ္ က်မကို ေစာ္ကားရာလည္းေရာက္တယ္။ ဒါေတြ အားလံုးေပါင္းၿပီး က်မ ရွင့္ကို အရမ္းမုန္းသြားတယ္။