Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

 

(၂)

 

ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ ဒီအက်ႌ က်မနဲ႕ မေတာ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ သက္သာရာ ရေစေၾကာင္း ခ်ိဳ႕တဲ့ သူေတြကို ေထာက္ပံ့တဲ့ ဌာနကို ဒီဟာႀကီးလွဴပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရွင့္မိဘေတြ ထားခဲ့တဲ့ မုန္႕ဖုတ္စက္ေတြ၊ အိုးခြက္ေတြကိုလည္း လဲလိုက္ရၿပီ။ ေနာက္ဆံုး က်မတို႕ဆီမွာ ရွင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပစၥည္းပစၥယဆိုလို႔ ေျခရာလက္ရာ မက်န္ေတာ့တဲ့အထိ ဆိုပါေတာ့။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာသည္အထိ က်မတို႕မိသားစုႏွစ္စု အဆက္အသြယ္ မရွိၾကဘူး။

 

ဘာပဲေျပာေျပာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ခင္မင္မႈဆိုတာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ေသြးစည္းၾကသလိုေတာ့ ဘယ္ခိုင္မာမႈရွိပါ့မလဲ။ အေမတို႕က ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ စာေရးဖို႕ စာတိုက္က တံဆိပ္ေခါင္းေတြ အတြဲလိုက္ဝယ္ၿပီး တစ္ပတ္တစ္ခါ မွန္မွန္စာထည့္ၾကတယ္။  ေနာက္က်မကိုလည္း အဘိုး၊ အဘြားေတြကို သတိရေၾကာင္း စာေအာက္မွာ သံုးေၾကာင္းေလာက္ အၿမဲေရးခိုင္းတယ္။

 

က်မ မိဘေတြက ေနာက္ပုိင္း ရွင္တို႕အေၾကာင္း သိပ္မေျပာၾကေတာ့ သူတို႕အေနနဲ႕ကလည္း ရွင္တို႔နဲ႔ ဆံုစရာအေၾကာင္း မရွိေတာ့ဘူးရယ္လို႕ သေဘာထားၾကဟန္ပါပဲ။ ရွင္တို႕ကလည္း ကလကတၱားႏွင့္ အေတာ္ေလးလွမ္းတဲ့ က်မမိဘေတြေတာင္ တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့ ဘံုေဘကို ေ႐ႊ႕သြားၾကတယ္တဲ့ေလ။ ဒီ္လိုနဲ႕က်မတို႕ ရွင္တို႕ဆီက ဘာသတင္းမွမၾကား၊ ေတြ႕လည္း မေတြ႔ျဖစ္ၾကဘဲ ေနလာၾကတာ ၁၉၈၁ - ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္ အထိေပါ့။ ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ မနက္အေစာႀကီးမွာ ရွင့္အေဖ က်မတို႕ဆီကို ဖုန္းဆက္လာတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူး ဆုမြန္ေတာင္းရင္း သူအလုပ္ အသစ္ရတဲ့ မဆက္ခ်ဴးဆက္ကို မိသားစုလိုက္ ေျပာင္းလာေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း သတင္းေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီး ရွင္တုိ႕အိမ္ အသစ္မရမခ်င္း က်မတိုနဲ႔ အတူတူ ေနလို႕ရမလားလို႕လည္း ေတာင္းဆိုတယ္။

 

ဒီေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့ က်မမိဘေတြ ဘာမွ သိပ္မေျပာၾကေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနၿပီရယ္လို႕ တအံ့တၾသ ျဖစ္ၾကပံုပဲ။ “လာစမ္း နဲ႕ ကိုဘရို” ကုမၸဏီမွာ ရွင့္အေဖ ရာထူးကလည္း စြန္႕လႊတ္ဖို႔ မေတာ္ေအာင္ အေတာ္ျမင့္ေနၿပီ။ ရာထူးမ်ား က်လို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ရွင့္အေမက အိႏၵိယရဲ့ အပူဒဏ္ေတြ၊ လူထူထူ ဒဏ္ေတြကို သည္းမခံႏိုင္လို႔မ်ားလား။ ဟိုက ပညာေရးစနစ္ဟာ သူတို႔ “သား” ရွင့္အတြက္ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔မ်ား ထင္လို႔လား။