Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

“ဘာလို႕မသြားရတာတဲ့လဲ”

“မႏွစ္ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ သည္ေတာထဲမွာေပ်ာက္သြားဖူးတယ္ .. အခုထိလည္း ရွာလို႕မေတြ႕ေသးဘူး”

ေကာင္ေလးနာမည္က ကယ္ဗင္မက္ဝိုက္တဲ့။ က်မထက္ေတာ့ ႏွစ္တန္းငယ္တယ္ ။ အဲဒီတုန္းက တစ္ပတ္ေလာက္ ရဟတ္ယာဥ္ေတြ၊ ေခြးေဟာင္သံေတြ စတဲ့ သဲလြန္စရွာၾကတာေတြ ရွိေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္းဘာမွ ေျပာသံမၾကားရေတာ့ဘူး ။

ရွင္ကေတာ့ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ မဆီမဆိုင္ ေကာက္ေမးတယ္။

“သည္က စာတိုက္ပုံးတိုင္းမွာ ဘာလို႕ ဖဲျပားအဝါေတြ ခ်ည္ထားရတာလဲ”

“အီရန္က ဓားစာခံေတြ အတြက္ေပါ့”

“ကိုယ္ေလာင္းရဲပါတယ္၊ ဒီကိစၥမတိုင္ခင္ကဆို အေမရိကန္ေတြ အီရန္ဆိုတဲ့ နာမည္ေတာင္ၾကားဖူးမွာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ” ။ ရွင့္စကားက က်မပတ္ဝန္းက်င္ကသူေတြရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရယ္၊ ေနာက္ ဗဟုသုတ ေခါင္းပါးမႈဟာ က်မအေပၚမွာပဲ တာဝန္ ရွိသလိုလို ရြဲ႕ေျပာေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။

“ဟို ညာဘက္မွာျမင္ေနရတာ ဘာလဲ”

“ဒန္းေလးပါ ”

သည္စကားေလးကေတာ့ ရွင့္ကို ရယ္ေမာသြားေစတယ္။ ရွင္က်မဘက္ကို ျပံဳးရင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္တယ္။ က်မထင္ထားသလို ၾကင္နာေႏြးေထြးတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

“ကိုယ္ ဒီက ေအးျမမႈကို သိပ္လြမ္းတယ္”

“ေအးျမမႈတဲ့လား”

ရွင့္အတြက္ ဒီ္က အရာရာဟာ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ပါလားလို႔ က်မ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္သတိေပးမိတယ္။