Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

Article Index

 

မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ေပါ့။ ရွင္က ကိုးႏွစ္သား၊ က်မက ေျခာက္ႏွစ္သမီး။ က်မ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မွတ္မိေနတာကေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ပြဲက်င္းပဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲ။ အေမကေတာ့ လာသမွ်လူေတြကို မွန္းၿပီး ျပင္ဆင္လို႔။ ရွိသမွ် ပရိေဘာဂေတြကို ေပါလစ္တိုက္၊ ညစာအတြက္ စကၠဴျပားေတြ၊ လက္သုတ္ပုဝါေတြကိုလည္း စားပြဲေပၚမွာ စီခ်လို႔။ က်မတို႔ အိမ္က အခန္းတိုင္းမွာလည္း သိုးသားဟင္းနံ႔၊ ၾကက္သား မဆလာနံ႔ေတြဆို ေမႊးလို႔။

 

ေနာက္ၿပီး အထူး ပြဲလမ္းသဘင္ေတြက်မွ အေမထုတ္ျပီး သံုးတတ္တဲ့ အယ္အဲဒူးရမ့္ ေရေမႊးနံ႕လည္း သင္းေနတယ္။ အေမက ေရေမႊးကို သူအရင္ဆြတ္ၿပီးေနာက္ က်မကို ဆြတ္ေပးေတာ့ အက်ႌမွာ အေရာင္တင္သြားၿပီီး ကြက္က်န္ရစ္တယ္။ ဒီညေနမွာ က်မကေတာ့ ကာလကတၱားက အဖြားပို႔လိုက္တဲ့ ဝတ္စံုအသစ္ကို ဝတ္ရတယ္။

 

ဝတ္စံုက ေျခေထာက္က် အဖ်ားရွဴးသြားေပမယ့္ ခါးဆိုက္က က်မ ႏွစ္ကိုယ္စာ ဝင္ႏိုင္တဲ့ ေဘာင္းဘီျဖဴ ပြပြရယ္၊ စိမ္းျပာေရာင္ ခါးရွည္ သင္တိုင္းရယ္၊ ေနာက္ အနားစြန္းတဝိုက္မွာ ပလတ္စတစ္ ပုလဲတုေတြ စီထားတဲ့ ကတၱီပါ ကိုယ္က်ပ္ အက်ႌရယ္ပါ။ ဒီသံုးထည္ကို က်မေရခ်ိဳးတုန္း အေမတို႔ အိပ္ရာေပၚမွာ ျဖန္႔ခင္းထားျပီး ေရခ်ိဳးျပီးေတာ့ အေမက ေဘာင္းဘီပြပြႀကီးရဲ့ ခါးကသားေရႀကိဳးကို ခ်ံဳ႕ရင္းခ်ံဳ႕ရင္း ကိုယ္နဲ႔ အကိုက္ကို တြယ္ခ်ိတ္နဲ႔ ျပင္ဆင္ေနေတာ့ ေရေတာင္မသုတ္ရလို႔ က်မ လက္ထိပ္ေတြ ပဲႀကီးေရ တြန္႔ကုန္တယ္။

 

ေဘာင္းဘီရဲ႕ အတြင္းဘက္ အနားမွာ စက္ဝန္းတစ္ခုထဲ ပန္းေရာင္ စာလံုးေတြနဲ႔ ကုမၸဏီတံဆိပ္ ကပ္ထားတယ္။ ဒီတုန္းက က်မ စိတ္ဆိုးရတာကိုလည္း မွတ္မိေသးရဲ႕။ ေရေလွ်ာ္လိုက္ေတာ့ ဒီတံဆိပ္က ေဆးေတြ   ေဘာင္းဘီေပၚ က်ကုန္လုိ႔ တျခားဟာ တစ္ခုခု ဝတ္မယ္ေျပာေတာ့ အေမက အက်ႌအရွည္မို႔ ဒီအစြန္းေတြကို ဘယ္သူမွ မျမင္ပါဘူးလို႔ ေျပာၿပီး အတင္း ဝတ္ခိုင္းလို႔ေလ။

 

အဲဒီတုန္းက အေမ့မွာ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ဖိစီးလို႔။ ဟင္းေတြ ေလာက္ေကာ ေလာက္ပါ့မလား၊ စားလို႔ေရာ ေကာင္းပါ့မလား။ စိတ္ပူရတဲ့အထဲ က်မတုိ႔မွာေရာ ေနာက္ မိတ္ေဆြေတြမွာပါ တစ္ေယာက္မွ ကိုယ္ပိုင္ကား မရွိၾကေတာ့ ညေန ႏွင္းေတြဘာေတြ က်ေနမလားေရာကိုပါ စိုးရိမ္ရတယ္။