Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

 

 ထလ

ၾသဂုတ္လဆန္းပိုင္းတြင္... မနက္စာစားၿပီး က်ေနာ္တို႔အားလုံးကို ေခၚထုတ္ကာ ေစာင္အုပ္ၿပီး ႐ုံးခန္းေ႐ွ႕တြင္ ထိုင္ခိုင္းထားသည္။ နာမည္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေခၚသံၾကား၍ထဟုဆိုကာေခၚသြားသည္။ လူ (၃၀)ေက်ာ္ခန္႔ ေခၚသံၾကားအၿပီးတြင္ က်ေနာ့္နာမည္ေခၚသည္။ ေစာင္အုပ္လ်က္မွ ဆြဲေခၚရာသို႔ အေတာ္ၾကာၾကာလိုက္ပါသြားရသည္။ က်ေနာ့္ေ႐ွ႕မွေျခေထာက္မ်ားကိုလည္းေတြ႔ရသည္။ ေစာင္ဖြင့္လိုက္သည့္အခါ တိုက္ခန္း႐ွည္ႀကီးတခုေ႐ွ႕ေရာက္ေနသည္။ သံတံခါးဖြင့္ေပးၿပီး တိုက္ခန္းထဲသို႔ က်ေနာ္ဝင္လိုက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္ရိွေနသည္။ အခန္းမွာ ၈' ခန္႔က်ယ္ၿပီး ၁၂' ခန္႔႐ွည္သည္။ ယခင္က သမံတလင္းခင္းထားေသာ္လည္း ယခုကြာၿပီး ေျမသားမ်ားေပၚေနသည္။ ႀကြက္တြင္းမ်ားလည္း အမ်ားအျပားေတြ႔ရသည္။တဖက္နံရံတြင္ ၂' x ၆' ခန္႔သစ္သား ပ်ဥ္ခ်ပ္႐ွည္တခုခင္းထားသည္။ နံရံအဂၤေတမ်ား လန္ကာ မဲညစ္ေနသည္။ အခန္းေထာင့္တြင္ အညစ္အေၾကးသြားရန္ ဂန္ဖလားဟုေခၚေသာ စဥ့္အင္တုံ ႏွစ္လုံး႐ိွသည္။ စုတ္ၿပဲေနေသာ ဖ်ာၾကမ္းေဟာင္းတခ်ပ္ကို လိပ္ကာ ေထာင္ထားသည္။ ၎မွာ ညတြင္ခင္းအိပ္ႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ ညစ္ပတ္ေသာအခန္းအေျခအေနကိုၾကည့္၍ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ တိုက္သစ္မွာ ဤအခန္းႏွင့္စာလ်င္ မ်ားစြာသန္႔႐ွင္းသည္ဟုဆိုရေပမည္။ အဝင္သံတံခါးမႀကီးေဘးတြင္ ဆီးသြားရန္ စဥ္႔အိုးႀကီးတလုံးခ်ထားသည္။ မတ္တပ္ရပ္၍ သံတိုင္ၾကားမွဆီးသြားရသည္။ က်င္ႀကီးသြားလိုလ်င္ ဖ်ာစမ်ားကိုခ်ိဳး၍ျဖစ္ေစ၊ မိမိအဝတ္စကိုၿဖဲ၍ျဖစ္ေစသုံးရသည္။

                             အခန္းထဲမွာ ညဆိုလ်င္ (၆၀) ၀ပ္တ္ မီးလုံး႐ိွသည္။ ဤမီးလုံးသည္ က်ေနာ္တို႔အတြက္ မီးျခစ္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ မီးလုံး႐ိွရာသို႔ လူႏွစ္ေယာက္ဆင့္တက္ၿပီး ေရစြပ္ထားေသာ စြပ္က်ယ္စကုိ မီးလုံးတြင္ကပ္ထားရသည္။ ခဏၾကာလ်င္ေညွာ္နံ႔ထြက္၍ စြပ္ၾကယ္စ မီးစြဲလ်င္ လႊတ္ခ်ၿပီး ပါးစပ္ျဖင့္ မီးမေသေအာင္မွဳတ္ကာ ေဆးလိပ္မီးညိွရသည္။ ဤတိုက္တြင္ေကာင္းသည့္အခ်က္မွာ တခန္းႏွင့္တခန္းစကားလွမ္းေျပာ၍ရျခင္းႏွင့္ေရခ်ိဳးထြက္ခ်ိန္တြင္ တခန္းႏွင့္တခန္းေတြ႔ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အခန္းမ်ား၏ေ႐ွ႕တြင္တိုက္ဝင္း အုတ္တံတိုင္း႐ိွၿပီး၊ ႏွစ္ပရိေစၦဒၾကာၿပီျဖစ္သျဖင့္ ညိုပုတ္ပုတ္ျဖစ္ေနသည္။ အလယ္ေခါင္ေလာက္တြင္ အဝင္အထြက္သြပ္ျပားတံခါး႐ိွသည္။ ေထာင့္တေနရာတြင္ သြပ္ျပားကာထားသည့္ အုတ္ေရကန္႐ိွသည္။ ေရကန္သို႔ တခန္းစီေရခ်ိဳးထြက္ခ်ိန္တြင္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ျမင္ရသည္။ ေစာင့္သည့္အျပာဝတ္ အက်ဥ္းသားေကာင္းလ်င္၊ အခန္းမ်ားသို႔ေျပးႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရသည္။ ဤတိုက္မွာ အမွတ္ (၄) တိုက္ျဖစ္ၿပီး အခန္းေပါင္း (၂၅) ခန္း႐ိွကာ က်ေနာ္တို႔ဘက္မွ (၁၀)ခန္းကို ကန္႔ထားၿပီး ၄ (တို)ဟုေခၚသည္။ တဖက္ (၁၅)ခန္းကို ၄ (႐ွည္) ဟုေခၚသည္။ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္တြင္ သစ္သားၾကမ္းခင္း႐ိွသည့္ အမွတ္ (၅) တိုက္႐ိွသည္။ ၅ တိုက္ နံေဘးတြင္ ႀကိဳးစင္႐ိွသည္။ ဤ (၄) တိုက္ (၅) တိုက္တို႔မွာ အဂၤလိပ္ေခတ္က ႀကိဳးတိုက္မ်ားျဖစ္သည္။ ႀကိဳးသမားကို တရက္တခန္းေ႐ႊ႕ကာ ေနာက္ဆုံးညတြင္ ႀကိဳးစင္နံေဘးအခန္း၌ထားသည္ဟုသိရ၏။

                             က်ေနာ့္အခန္းတြင္ ေရေက်ာ္မွ အလုပ္သမားလူငယ္ အုန္းသြင္ ႏွင့္ စန္းျမင့္ ဆိုသည့္ ျမန္မာစာအဓိကျဖင့္ ဘြဲ႕ရထားသူသုံးဘီးသမား႐ိွသည္။ က်ေနာ္တို႔မွာ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ေသခ်မသိသျဖင့္ သိပ္မေျပာၾက။ က်ေနာ္က မႏၱေလးတကၠသိုလ္ သပိတ္ႏွင့္အဖမ္းခံရေၾကာင္း ေျပာျပကာ အုန္းသြင္က Study Group တခုတြင္ပါဝင္ေသာေၾကာင့္အဖမ္းခံသည္ဟုဆို၏။ စန္းျမင့္က တပ္ေျပးတေယာက္ကိုေက်ာင္းသားကဒ္ ငွါးမိ၍ ျပႆနာတက္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟုေျပာျပ၏။ နီယု ႏွင့္ သန္းေဌးမွာ ၄(႐ွည္) တြင္ ႐ိွၿပီး ကိုမုတ္ဆိတ္မွာ ၄ (တို) ဘက္တြင္႐ိွေၾကာင္း သိရသည္။ ေနာင္ က်ေနာ္တို႔အမႈ ႐ုံးထုတ္ေသာအခါ အုန္းသြင္သည္ က်ေနာ္တို႔ အမႈတြဲျဖစ္ေနၿပီး R.I.T ေက်ာင္းသားမ်ား ေတာခိုလိုလ်င္ က်ေနာ္ကလြတ္ေျမာက္ေဒသသို႔ ပို႔ေပးေၾကာင္းတခါမွ်မျမင္ဘူးေသာ က်ေနာ့္ကို အစိုးရသက္ေသအျဖစ္ထြက္ဆိုသည္။ သန္းေဌးႏွင့္ကိုမုတ္ဆိတ္လည္း လြတ္သြားသည္။ ကိုမုတ္ဆိတ္မွာ က်ေနာ့္ကို အေတာ္ခင္သည္။ တိုက္သစ္မွာေနစဥ္က ည ညဆိုလ်င္ က်ေနာ္ေျပာျပေသာ မြန္တီခရစၥတိုၿမိဳ႕စားႀကီးႏွင့္သူရဲေကာင္း (၃)ေယာက္ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ က်ေနာ္စစ္ေၾကာေရးမွ ျပန္လာလ်င္ သားေရပတ္ျဖင့္ ႐ိုက္ခံရေသာ ေက်ာမွဒဏ္ရာမ်ားကို ၾကင္နာစြာ ပ႐ုတ္ဆီလူးေပးေလ့႐ိွသည္။ လက္သည္း ႐ွည္လ်င္ေဇာင္းထက္ေအာင္ေသြးထားသည့္ ဖန္ပုလင္းကြဲျဖင့္ လက္သည္းျဖတ္ရရာ၊ က်ေနာ္က မျဖတ္တတ္သျဖင့္ ကိုမုတ္ဆိတ္က အကိုႀကီးတေယာက္ပမာ ျဖတ္ေပးေလ့႐ိွ၏။ သူ႔တြင္ အိမ္ေထာင္ႏွင့္ခေလး (၂)ဦး႐ိွသည္။

                             သူႏွင့္ကိုတင္ေမာင္ဦး၊ ကိုျမင့္ဦးတို႔ မိွဳင္းရာျပည့္ကိစၥ အုပ္က်င္း အိမ္တအိမ္တြင္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ဝင္ဖမ္းၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ မီးပ်က္ေသာညဆိုလ်င္ တြင္းထဲမွ ႀကြက္မ်ားက က်ေနာ္တို႔ကိုထြက္ကိုက္တတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ႀကြက္ႏိွမ္ႏွင္းေရးလုပ္ရသည္။ ညေနေစာင္းကတည္းက ႀကြက္တြင္းမ်ား အနီးသို႔ တမင္းမ်ားႀကဲပက္ထားၿပီး သံတိုင္ေပါက္ကို ဖ်ာစုတ္ျဖင့္ပိတ္ကာ မီးလုံးကို ႏွစ္ေယာက္ဆင့္ တက္ျဖဳတ္၍ ၿငိမ္းရသည္။ မီးေမွာင္သျဖင့္ ထမင္းလုံးထြက္ဆြဲေသာ ႀကြက္မ်ားကို ဖိနပ္မ်ားျဖင့္ တဖုံးဖုံး႐ိုက္ၾကသည္။ မနက္ၾကလ်င္ ႀကြက္ေသမ်ားကို အျပာမ်ားထံမွ ေဆးလိပ္ႏွင့္လဲၾကသည္။ ႀကြက္၄၊၅ေကာင္မွ ေဆးလိပ္ တလိပ္ ႏွစ္လိပ္သာေပးသည္။ တခါတရံ ပဲဟင္းမွ အေပၚဆီရလ်င္ အပ္ထားၿပီး ႀကြက္႐ိုက္ကာ ဓါးလုပ္ထားေသာ သံျပားစျဖင့္ တုံးတင္ၿပီး ေသာက္ေရေႀကြခြက္ထဲထည့္ ခ်က္ၾကသည္။ ေလာင္စာမွာ ေဆးလိပ္တို ဖ်ာစမ်ား ႏွင့္ ႐ွား႐ွားပါးပါး ပလစ္စတစ္မ်ားျဖင့္ ပြက္ရုံခ်က္စားၾကသည္။ ငံျပာရည္ထည့္၍ အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ျဖင့္ စားေကာင္းလွသည္။

                             ညေနေစာင္း ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္၍ အျပာ မ်ား ျပန္လ်င္ က်ေနာ့္တို႔ လြတ္လပ္ၿပီး သူတို႔သည္ အိတ္ေဆာင္မ်ားသို႔ ျပန္အိပ္ၾကရသည္။ ညပိုင္းဆိုလ်င္ ဝါဒါမ်ားသာ႐ိွၿပီး သူတို႔ကလည္း တိုက္ဝင္းတြင္းသို႔ ဝင္လာေလ့မ႐ိွပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ညဆိုလ်င္ တခန္း ႏွင့္ တခန္း စကားေအာ္ေျပာၾက သတင္းဖလွယ္ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔၏ သတင္းေၾကျငာသူမ်ား ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ သခ်ၤာ အဓိကေက်ာင္းသား ေရာဘတ္စန္းေအာင္ျဖစ္သည္။ သူ႔အခန္းက အလည္ေလာက္မွာ႐ိွသည္။ ၁၉၇၄ ဦးသန္႔ အေရးအခင္းတြင္ ဦးသန္႔႐ုပ္ကလာပ္ကို ၾကက္ေျခနီမ်ားလက္မွ လု၍ သံဃာေတာ္မ်ားထံလႊဲေျပာင္းေပးရာတြင္ ပါဝင္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ထိုအေရးအခင္းတြင္ သူေထာင္မက်ဘဲျပန္လြတ္လာသည္။ ၇၅ ဇြန္ တြင္ အဖမ္းခံရျပန္သည္။ ေထာင္မက်ဘဲ ျပန္လြတ္သည္။ ယခု မွိဳင္းရာျပည့္တြင္လည္း ႀကိုတင္ဖမ္းထားျခင္းခံရသည္။ သူသည္ ယခုအခါ အင္းစိန္ေထာင္တြင္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားတဦးအျဖစ္ ေထာင္ဒဏ္ (၁၄) ႏွစ္က်ခံေနရသည္။

                           မ.ဆ.လ အစိုးရသည္ ႏုနယ္ငယ္ရြယ္ေသာေက်ာင္းသားမ်ားကို ျပင္းထန္ေသာ ႏွစ္႐ွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ား ရက္ရက္စက္စက္ ခ်သည္။

                             ၾသဂုတ္လ လည္ေလာက္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စစ္ခုံရုံးတင္ကာ အသုတ္လိုက္ ေထာင္ခ်သည္။ "ပုံစံေက" ဟုေခၚသည့္ ေ႐ွ႕ ၁" ေနာက္ေျပာင္ ဆံပင္ပုံစံ (ကမာၻ႔ ဖလားပြဲမွ Ronaldo ၏ ဆံပင္ပုံစံ) ညွပ္ၿပီဆိုလ်င္ ေသခ်ာၿပီ ေနာက္ရက္ေထာင္က်ေတာ့မည္။ ေထာင္က်ၿပီး အခ်ိဳ႕လည္း တိုက္ျပန္ေရာက္လာသည္။ အမ်ားစုမွာ အေဆာင္သို႔ေရာက္သြားၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္က အခ်ဳပ္ေဆာင္ႏွစ္ေဆာင္ႏွင့္ အက်ေဆာင္ (၃) ေဆာင္႐ိွသည့္အနက္၊ အက်ေဆာင္ျဖစ္ေသာ အေဆာင္ (၃) တြင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို သီးျခားထားသည္။ ည (၇) နာရီ သံေခ်ာင္းေခါက္လ်င္ ေရာဘတ္က သတင္းေၾကျငာသည္။ ဘယ္သပိတ္မွ ဘယ္သူ ဘယ္ႏွႏွစ္က်သြားၿပီ၊ ဘယ္သူေတြေထာင္က်ၿပီး အေဆာင္ေရာက္သြားၿပီ၊ ေထာင္က်ၿပီး ဘယ္သူက (၅)တိုက္မွာ၊ သူက သတင္းေၾကျငာသည္။ မိွဳင္းရာျပည့္ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကိုမိွဳင္း (တင္ေအးၾကဴ) ဝင္းမင္းေထြး၊ ကိုသန္းလင္း တို႔ေထာင္ (၉)ႏွစ္စီက်သြားသည္။ အမ်ားဆုံးက ေသဒဏ္က်ေသာ ကိုတင္ေမာင္ဦး၊ ကိုျမင့္ဦး က ေထာင္ (၁၄) ႏွစ္၊ သပိတ္မ်ားတြင္ ေခါင္းေဆာင္ (၉) ႏွစ္ အလည္အလတ္ (၇) ႏွစ္၊ ခ်ီတက္လ်င္ (၅) ႏွစ္က်ၾကသည္။ နီယုက ေထာင္ဒဏ္ (၅) ႏွစ္က်သည္။တကယ္ေတာ့ သူသည္ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ၾကပ္ျဖစ္သည္။ ကိုတင္ေမာင္ဦး၊ ထိုင္းမွ သူ႔အိမ္ကို ဝပ္က်င္းအျဖစ္သုံးေလ့႐ိွ၏။ ၁၉၇၅ ဇြန္ သပိတ္တြင္ ကိုတင္ေမာင္ဦး  ျပန္သြားၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက သူ႔ကိုျပန္ေျခရာခံမိကာ ၆ လခန္႔သူ႔ကို ထိန္းသိမ္းထားသည္။ ေနာက္ အေပးအယူလုပ္ကာ ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ ၉၇၆ မိွဳင္းရာျပည့္ မတိုင္မီ ကိုတင္ေမာင္ဦး သူ႔အိမ္လာသည့္အခါ သူကေထာက္လွမ္းေရးသုိ႔ သတင္းေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ သူသည္ ကိုတင္ေမာင္ဦး ကို နစ္နစ္နာနာျဖစ္ေစရန္ေတာ့ ရည္႐ြယ္ပုံမရေပ။ အတင္းအက်ပ္ကိုင္ခံရသည့္အတြက္ မလႊဲမေ႐ွာင္သာလုပ္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ဟန္တူသည္။ တေန႔ ေရခ်ိဳးထြက္ရင္း သူ က်ေနာ့္ကို ေျပးလာ ႏႈတ္ဆက္သည့္အခါ ကြ်န္ေတာ္က ကိုတင္ေမာင္ဦး ကို ဇြန္ (၂၇) ရက္ေန႔က ႀကိဳးေပးလိုက္ၿပီဟုၾကားရေၾကာင္း ေျပာျပသည့္အခါ တမ်က္ႏွာလုံး ေ ေသြးဆုတ္ျဖဴေရာ္သြားၿပီး "မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ ဘယ္နည္းနဲ႔မွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး" ဟု အထိတ္တလန္႔ျငင္းသည္။ က်ေနာ္တို႔ တိုက္တြင္ ကိုတင္ေမာင္ဦး၏ အေဖ ဦးလွေ႐ႊ႐ိွသည္။ အေဖ အေဖ၊ ညီ ညီမ မ်ား အားလုံး အ႐ြယ္မေရာက္ေသးသည့္ ခေလးႏွစ္ဦး အပ အားလုံး အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္က်သည္။

                             တိုက္စည္းကမ္းအရ တခန္းႏွင့္တခန္း စကားမေျပာရ၊ ေလမခၽြန္ရ၊ သီခ်င္းမဆိုရ၊ နံရံမေခါက္ရ အမိန္႔ထုတ္ထားသည္။ မိလ်င္ ေစာင္အုပ္ကာ ဝိုင္း႐ိုက္ခံရသည္။ "အျပာ" ဟုေခၚသည့္ လုံခ်ည္အျပာဝတ္ အက်ဥ္းသားမ်ားက က်ေနာ့္တို႔ ၏ ေဝယ်ာဝစၥလုပ္ေပးရသည္။ သူတို႔သည္ ေထာင္တြင္ အေနၾကာသျဖင့္ "ေထာင္စိတ္" ေပါက္ကာ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္းလုပ္ေလ့႐ိွသည္။ က်ေနာ္တို႔အေပၚတြင္ အခ်ဳပ္ဘဝျဖစ္၍ ေထာင္ပါးမဝေသးေသာေၾကာင့္ အႏိုင့္က်င့္ခ်င္သည္။ တိုက္္တြင္က်သည့္ အျပာမ်ားသည္ အဆိုးဆုံးမွာ ေက်ာင္းဝင္းစိန္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဖ်ာပုံခရိုင္ဘက္မွျဖစ္ၿပီး ဇနီးျဖစ္သူကို ဓါးျဖင့္ခုတ္သတ္မႈျဖင့္ ေထာင္(၇) ႏွစ္က်ေနသူျဖစ္သည္။ စိတ္လည္းသိပ္မမွန္ေပ။ က်ေနာ္တို႔ တခန္းႏွင့္တခန္း စကားေျပာလ်င္ ေခ်ာင္းဖမ္း၍႐ုံးတင္သည္။ သူ႔တာဝန္က က်ေနာ့္တို႔အခန္းမ်ားမွ အညစ္အေၾကးမ်ားကို တံခါးေသာ့ဖြင့္ၿပီး ပုံးမ်ားထဲသြန္ထည့္ေစကာသယ္ရသည္။ က်ေနာ္တို႔အားလုံးက သူ႔ကို မုန္းသျဖင့္ "ဂန္ဖလား" ထြက္သြန္လ်င္ မေတာ္တဆလိုလို၊ မႏိုင္သလိုႏွင့္ သူ႔လက္ေပၚသြန္ခ်သည္။ သူက႐ိုက္သည္။ က်ေနာ္တို႔က အ႐ိုက္အႏွက္ခံၿပီး သူ႔ကို ဒုကၡေပးသည္။ ထမင္းေဝလ်င္ သူမတည့္သူဆိုလ်င္ ဝေအာင္မေပး၊ ထမင္းပို၍သြန္တာေတြ႔လ်င္လည္း ထုတ္႐ိုက္တတ္သည္။ သံပန္းကန္ျပားထဲ ထမ္းထည့္ၿပီး ပန္းကန္ျပားႏွစ္ခ်ပ္ မ်က္ႏွာအပ္ကာ သံတိုင္မ်ားၾကားမွ ထိုးသြင္းေပးသည္။ ထိုထမင္းကို အခြက္ကေလးျဖစ္ေအာင္ ယက္ဖယ္၍ ပဲဟင္းထည့္ရသည္။ ပဲဟင္းကို သံပုံးမ်ားျဖင့္ သယ္လာၿပီး ႏို႔ဆီဘူးကိုလက္ကိုင္တတ္ကာ သံတိုင္မ်ားၾကားမွ ေလာင္းထည့္ေပးသည္။ သူႏွင့္မတည့္လ်င္ အေပၚေရသာ ခပ္ေပးၿပီး သူႏွင့္ေျပလည္လ်င္ ပုံးထဲေမႊကာ အဖတ္ပါေအာင္ထည့္ေပးသည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ ငပိစမ္းမ်ားကိုေရႏွင့္ေဖ်ာ္၍ စြပ္က်ယ္ အက်ီၤျဖင့္ထုတ္ၿပီး ေဒါင့္မွ အေပါက္တြင္ ဖ်ာစမ်ားထိုး၍ခ်ိတ္ၿပီး ငံျပာေရစစ္ၾကသည္။ ငံျပာေရက ငပိထက္ထမင္းစားၿမိန္သည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ က်ေနာ္ ဆံပင္ညွပ္ရက္ေရာက္လာသည္။ က်န္ရစ္သည့္ ရဲေဘာ္မ်ားက အားေပးၾကသည္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ေစာေစာ ေရခ်ိဳးထုတ္သည္။ ထမင္းေကၽြးသည္။ မၾကာမီ႐ုံးထုတ္ေတာ့မည္။ က်ေနာ္က ငပိ၊ ေရႏွင့္အုတ္နီမွံဳ႕တို႔ကို ေဖ်ာ္ၿပီး ဖ်ာစကို အဝတ္ပတ္၍ တိုက္ခန္းနံရံတြင္ "ေအာင္ပြဲဟာတိုက္ရဲသူအတြက္ျဖစ္တယ္" ဟူသည့္ စာတမ္းကိုေရးကာ အခန္းေလးကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။ ေဟာ ေသာ့ခေလာက္ဖြင့္သံ ၊ နာမည္ေခၚသံမ်ားၾကားရၿပီး။

[က်သစ္ဘဝ]

          ေထာင္က်ၿပီး က်ေနာ္တို႔အားလုံး ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားစုေဝးထားရာ (၃) ေဆာင္သို႔ေရာက္သြားသည္။ က်ေနာ္တို႔ အမႈတြဲ (၉) ေယာက္ အနက္ ေဇာ္သန္းစိန္မွအပ  က်န္ (၈) ေယာက္လုံး (၃)ေဆာင္ ေအာက္ (၂) ဟုေခၚသည့္ အခန္း႐ွည္ႀကီးထဲမွာ အတူေနရသည္။ R.I.T ေက်ာင္းသား တင္သိန္းလြင္ (ေနာင္-ဗကပေတာခို)၊ R.I.T ၿငိမ္းဝင္း (ေနာင္- ဗကပ ေတာခို)၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဝင္းထြန္း (ယခုကြယ္လြန္) ၊ တင္ထြဋ္ (ကဗ်ာဆရာပန္းေထြး)၊ တင္ဝင္းေမာင္ (အလုပ္သမား)၊ လွဦး (အလုပ္သမား)၊ ကိုခင္ေမာင္သန္း (လမ္းစဥ္လူငယ္-မႏၱေလးကြယ္လြန္) ႏွင့္ က်ေနာ္ျဖစ္ပါသည္။ အေဆာင္မွာ ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ၿပီး ေအာက္ (၄)ခန္း အေပၚ (၄) ခန္း႐ိွသည္။ အဂၤလိပ္ေခတ္ ႏွစ္ထပ္အုတ္တိုက္နီႀကီးျဖစ္သည္။ ၅' ေပခန္႔ လူသြားလမ္း ခ်န္ထားၿပီး ၊ ၆' x ၂ ' သစ္သားတန္းမ်ား႐ိုက္ၿပီး အခန္းဖြဲ႕ထားသည္။ တခန္းလ်င္ ၂၂' x ၈၀' ခန္႔က်ယ္ဝန္းသည္။ သစ္သားျပားခင္းကာ သံေျခေထာက္တင္ထားသည့္ ကုတင္မ်ား႐ိွသည္။ အိမ္သာမွာအခန္းေထာင့္တြင္႐ိွၿပီး သုံးထပ္သားျပားကာထားသည္။ သံစည္ပိုင္းျပတ္ေပၚတြင္ အသားျပားတင္ထားသျဖင့္ သန္႔႐ွင္း သပ္ယပ္သည္။ ေပ႐ွစ္ဆယ္ခန္႔႐ွည္လ်ားသျဖင့္ လမ္းေကာင္းေကာင္းေလ်ာက္၍ရသည္။ က်ေနာ္တို႔ (၈) ဦးမွာ အတူတူစားၾကသည္။ ေထာင္အေခၚ စားအိုးတြဲမ်ားျဖစ္သည္။ တဖက္ခန္း႐ိွ ဇြန္ (၇၅) သပိတ္ႏွင့္ေထာင္က်ေနသည့္ ကိုခင္ေမာင္လင္းဆိုသည့္ ဘြဲ႔ရ ေက်ာင္းသားက က်ေနာ့္ကို ဆက္သြယ္သည္။ သူသည္ က်ေနာ့္ဇာတိ ေရဦးမွျဖစ္ၿပီး ေနာင္တြင္ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီးျဖစ္လာသည့္ ဦးဘိုနီ၏ တူအရင္းျဖစ္သည္။ (ေနာင္တြင္ ကိုခင္ေမာင္လင္းသည္ B.C.Pသို႔ေတာခိုသြားခဲ့ပါသည္။)

က်ေနာ့္မိဘမ်ားက၊ သူ႔မိဘအိမ္သို႔လာေရာက္ဆက္သြယ္ၿပီး စားစရာမ်ား ေပးထားေၾကာင္း ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ခြင့္ရသည္ႏွင့္လာေတြ႕ၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသျဖင့္ က်ေနာ္ရင္နင့္သြားမိသည္။ မိဘေမတၱာ...။ ထုိစဥ္က က်ေနာ္၏ ဖခင္မွာ ျပည္ နဝင္းဆည္တြင္ အင္ဂ်င္နီယာတဦးအျဖစ္ အမႈထမ္းေနသျဖင့္ ဖခင္ႏွင့္ မိခင္မွာ ျပည္တြင္႐ိွသည္။ ညီေလးက မႏၱေလးေထာင္တြင္႐ိွေနသည္။ အေမ့ခမ်ာ မႏၱေလး႐ိွ ညီေလးကို ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႔ကာ အျပန္တြင္ အင္းစိန္ဝင္၍ က်ေနာ့္ကို ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ရသည္။ အေမသည္ သူ႔ဘဝတေလ်ာက္လုံး ကြယ္လြန္ခါနီးအခ်ိန္ထိ က်ေနာ့္ကို ေထာင္ဝင္စာေတြ႔သြားခဲ့႐ွာသည္။

                             က်ေနာ့္တို႔အခန္းထဲတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ပုန္ကန္မႈျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္တသက္တကၽြန္းက်ေနေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုရဲျမင့္သိန္း ႏွင့္ သူတို႔ အမႈတြဲ ကိုထြန္းၾကင္ ႐ိွသည္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္သည္ ၈၈ အေရးအခင္း အၿပီး ထိုင္းနယ္စပ္သို႔ ေရာက္႐ိွသြားကာ A.B.S.D.F ၏ ေက်ာင္းသား ဥကၠဌျဖစ္လာသည္။ ကိုရဲျမင့္သိန္းမွာ ယခု M.P.P ရဲျမင့္အမည္ျဖင့္ ထင္႐ွားေသာ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါသည္။ ၁၉၇၄ အလုပ္သမားသပိတ္ႀကီးမွ ဂုံနီစက္႐ုံ အလုပ္သမားႀကီး ဦးခ်စ္ထြန္း႐ိွသည္။ သူကေထာင္ဒဏ္ (၁၅) ႏွစ္က်သည္။ ေနာက္အလုပ္သမား တဦးမွာ ေထာင္ထဲတြင္ အာဏာပိုင္မ်ား၏ သတင္းေပးလုပ္ေနသူျဖစ္သည္။ သူက က်ေနာ္တို႔ကို မၾကာခဏ လာ၍ အကဲခတ္သည္။ ပဲခူး႐ိုးမ B.C.P တိုက္တိုင္းေအာင္တပ္ခြဲ (၂)မွ ဖမ္းမိေသာ ရဲေဘာ္ခင္ညိဳဟူသည့္ ကရင္တရုတ္ကျပားတေယာက္႐ိွသည္။ သူက မတရား သင္းပုဒ္မျဖင့္ ေထာင္ (၂) ႏွစ္က်သည္။ ရန္ကုန္ ဝွါက်ဳံး တရုတ္ေက်ာင္းထြက္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားျဖစ္သည့္ ကဗ်ာဆရာ "ေဇၿငိမ့္" ေခၚ ရဲေက်ာ္သူႏွင့္ ပုသိမ္မွ ရဲေဌး ႐ိွသည္။ ရဲေက်ာ္သူ၏ အေဖမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ျဖစ္ၿပီး။ ထို္ေခတ္က နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရးေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈမ်ားတြင္ ထင္႐ွားသည့္ ဦးလွျမတ္စိုးျဖစ္သည္။ 

                             ကၽြန္ေတာ္တို႔၏အေဆာင္မွဴးမွာ ေထာက္လွမ္းေရး အကူတပ္ဖြဲ႔မွ တပ္ၾကပ္ႀကီး လွေရႊျဖစ္သည္။ သူသည္ အလြန္ပါးနပ္ေကာက္က်စ္သည္။ အေဆာင္မွ အခန္းမ်ားထဲတြင္ ဒလံ မ်ားထည့္ထားၿပီး လွဳပ္ရွားမွဳမ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္ တေဆာင္တည္းတြင္ ေရွ႕ေနဦးရဲထြန္း ႏွင့္ ဖ.ဆ.ပ.လ ေခါင္းေဆာင္ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ရိွသည္။ သူတို႔ (၃) ဦးသည္ ဦးသန္႔အေရးအခင္း ႏွင့္ ေထာင္ (၇) ႏွစ္စီက်ေနၾကသည္။

                             ပထမဆုံးေထာင္ဝင္စာေတြ႔ရသည့္အခါ သံဇကာ ႏွစ္ထပ္ကာထားသည့္ အခန္းငယ္တခုအတြင္းေတြ႔ရသည္။ အေဖႏွင့္အေမလာေတြ႔ၾကသည္။ တခန္းလုံး ဟိုဘက္သည္ဘက္ငိုသံမ်ားဖုံးေနသည္။ အေဖက က်ေနာ္ေထာင္(၇) ႏွစ္ က်ေၾကာင္းသိသြားသည့္အခါ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားသည္။ အေမကမူ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းျဖင့္ မင္းမိန္းမနဲ႔ခေလးေနေကာင္းတယ္၊ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ငါတို႔ေစာင့္ေရွာက္ထားတယ္ၾကားလားဟု ေျပာသည္။ အေမက စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္သည္။ က်ေနာ့္သမီးေလးမွာ က်ေနာ္ေပ်ာက္သြားသျဖင့္ လြမ္းဖ်ားဖ်ားရွာေၾကာင္းသိရသျဖင့္ စိတ္မေကာင္း အေမသည္ က်ေနာ့္ကို အင္းစိန္ ႏွင့္ မႏၱေလးေထာင္တိုိ႔တြင္ ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔သြားခဲ့ရွာသည္။ အေမအသက္ႀကီးလာ၍ ရင္သားကင္ဆာျဖစ္သျဖင့္ Radio Therapy နည္းျဖင့္ကုသရေသာေၾကာင့္ ဆံပင္မ်ား ကၽြတ္ကာ ကတုံးတုံးထားရခ်ိန္ထိ က်ေနာ့္ကို ေထာင္ဝင္စာေတြ႔သြားခဲ့ရွာပါသည္။

“ဘယ္သူလာလာ မလာလာ ငါလာေတြ႔မယ္.. ငါ့ရင္နဲ႔လြယ္ၿပီး ေမြးခဲ့တဲ့သားကို .. ငါေသသြားရင္ေတာင္မွ အရိုးထဲက ဝိဥာဥ္အျဖစ္ထလာၿပီး လာေတြ႔လွည့္မယ္”  ဟုေျပာသြားေသာ အေမ့စကားမ်ားမွာ က်ေနာ့္ အေသြးအသား၊ က်ေနာ့္ ဟဒယထဲတြင္ ယခုအခ်ိန္ထိပဲ့တင္ေနပါေသးသည္။

                             အေဆာင္မွာေနသားက်၍ တလ အတြင္း အယူအဆတူသူခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္မိလာသည္။ က်ေနာ္တို႔ အေပၚထပ္တြင္ (၇၅.ဇြန္ အေရးအခင္းမွ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးမ်ားရိွသည္။ သူတို႔သည္လည္း ေမာ္စီတုံး အေတြးအေခၚ လက္ခံသူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ သူတို႔အထဲမွ စံႏု၊ မိုးျမင့္၊ ခင္ေဇာ္လင္း ႏွင့္ ဝင္းေဆြတို႔မွာ ေနာင္တြင္ B.C.P သို႔ေတာခိုသြားခဲ့ၾကပါသည္။ မိုးျမင့္မွာ ေတာခိုရာမွျပန္မိၿပီး .. ၈၈ တြင္ ျပည္သူတိုးတက္ေရးပါတီ၏ အမႈေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည္။ သူတို႔ထံတြင္ ေမာ္လက္ေရြးစင္က်မ္းမ်ားရိွသည္။ သူတို႔က က်ေနာ့္တို႔ အေပၚထပ္မွ ျဖစ္သျဖင့္ ည အားလ်င္ အခင္းပ်ဥ္ကို ခြါထားေသာ အေပါက္မွ က်ေနာ့္တို႔ကို ဆက္သြယ္သည္။ စာအုပ္မ်ားခ်ေပးသည္။ က်ေနာ္တို႔က ေစာင္မ်ားကို ျခင္ေထာင္သဖြယ္ခ်ဳပ္ကာ အခန္းထဲမွ သတင္းေပး မသိေအာင္ ကင္းခ်၍ ေလ့လာၾကရသည္။ B.C.P မွရဲေဘာ္ ခင္ညိဳက က်ေနာ္တို႔သည္ B.C.P ေထာက္ခံေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္သည္ကို သိလာေသာအခါ က်ေနာ့္ကို ေရြးခ်ယ္ဆက္သြယ္ၿပီး၊ ညၾကလ်င္ အိမ္သာ ေစာင့္ရင္း သတင္းေပးအလစ္တြင္ စကားေျပာၾကသည္။ သူက က်ေနာ့္တို႔ကို ေထာင္တြင္း ေနထိုင္နည္းႏွင့္ပါတီဘဝ ျဖတ္သန္းမႈမ်ားကို ေျပာျပသည္။ ပါတီတြင္း လမ္းစဥ္တိုက္ပြဲမ်ား အေပၚ သူ႔အျမင္ကိုလည္း ရိုးသားစြာ ေျပာျပသည္။

                             ေထာင္ဝင္စာမွငွက္ေပ်ာသီးထဲတြင္ ခဲဆံမ်ား၊ ေဘာပင္ Refill မ်ားခိုးသြင္းၿပီး တုတ္တြင္ သားေရပင္စည္း၍သုံးသည္။ အိမ္သာသုံး စကၠဴမ်ားခြင့္ျပဳသျဖင့္ ယင္းေပၚတြင္ ကဗ်ာေတြ စာတမ္းေတြ ေဝဖန္ခ်က္ေတြေရးၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ေလ့လာေရး ဝိုင္းမွာ အခန္းတိုင္းသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားသည္။ က်ေနာ္တို႕က English ေလ့လာမႈကို အေရာင္ျပၿပီး၊ Mao Thought ေလ့လာေရးလုပ္ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ က်ေနာ္တို႔၏ ေလ့လာေရး အစုအေၾကာင္း အာဏါပိုင္မ်ားသိသြားကာ၊ က်ေနာ္၊ က်ေနာ့္ အမႈတြဲမ်ားျဖစ္ေသာ ကိုခင္ေမာင္သန္း (လမ္းစဥ္လူငယ္ေခါင္းေဆာင္) ႏွင့္ R.I.T ေက်ာင္းသား တင္သိန္းလြင္တို႔ တိုက္ပိတ္ခံရသည္။ တိုက္သစ္တြင္ အပိတ္ခံရျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ (၃) ေယာက္တခန္းတည္းေနရသည္။

                             က်ေနာ္တို႔၏ တဖက္ျခမ္းတြင္ R.I.T, G.T.I (အင္းစိန္) ႏွင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ မိွဳင္းရာျပည့္ သပိတ္ျဖင့္ ေထာင္က်ေက်ာင္းသားမ်ားရိွေနၿပီး မၾကာခင္ သူတို႔ႏွင့္အဆက္အသြယ္ရသည္။ အျခား တဖက္ျခမ္းတြင္ P.D.P ပါတီမွ ဦးေထြးျမင့္ ရိွသည္။ ဦးေထြးျမင့္သည္ ဖ.ဆ.ပ.လ ေခါင္းေဆာင္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏ ညီေတာ္စပ္သည္။ သူသည္ ေသဒဏ္ကို အယူခံမဝင္ခဲ့ေသာ္လည္း ၁၉၇၃ အေျခခံ ဥပေဒ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ တကၽြန္း ျပစ္ဒဏ္သို႔ေလ်ာ့ေပါ့ေပးလိုက္သည္။ သူလည္း (၃)ေဆာင္မွေန၍ တိုက္ပိတ္ခံထားရျခင္းျဖစ္သည္။

                             က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ကပ္ရက္အခန္းတြင္ ေဆးတကၠသိုလ္ (၁)မွ ကိုခြန္ဆိုင္းႏွင့္ျမင့္လိႈင္တို႔ရိွသည္။ ျမင့္လိႈင္မွာ မႏၱေလး ေဆးတကၠသိုလ္တြင္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုခြန္ဆိုင္းမွာ ၁၉၈၉ တြင္ B.C.P  U.G  အျဖစ္ အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီး၊ တတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ေရႊဘုိေထာင္မွလြတ္လာျပီး ေနာက္ ျပည္ပသို႕ထြက္ခြါသြားကာ ယခု အဂၤလန္တြင္တြင္ ေနသည္။ ကိုခြန္ဆိုင္း၏ အမည္ရင္းမွာ ကိုမိ်ဳးထြန္းျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္က တပ္မေတာ္အရာရိွတဦးျဖစ္ေသာ သူ႔ဖခင္မွာ ၿမိဳ႕နယ္ေကာင္စီဥကၠဌတဦးျဖစ္ေနေသာ္လည္း သားျဖစ္သူကို ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔ေလ့ရိွသည္။ ကိုခြန္ဆိုင္းေထာင္မွလြတ္ၿပီး မဂၤလာေစ်း တြင္ ‘ေဆးဆိုင္’ဖြင့္ထားသည့္အခါ က်ေနာ္တို႔ေထာင္ထြက္အားလုံး၏ ‘ဘဏ္တိုက္ႀကီး’ ျဖစ္လာပါသည္။ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္အတြင္း သူေရးဖြဲ႕ခဲ့သည့္ “နယ္ဆင္မင္ဒဲလား” ႏွင့္”ေရႊေက်ာင္းထက္ကေခါင္းေလာင္းသံ” သီခ်င္းမ်ားမွာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၏ အသည္းစြဲ သီခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ျမင့္လိႈင္သည္ ၈၈အေရးအခင္းတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဆရာသမဂ အတြင္းေရးမွဳးျဖစ္လာသည္။ သူသည္ ယခု Ph-D ဘြဲ႕ရၿပီး U.S.A တြင္ေရာက္ေနသည္ဟုသိရသည္။ သူသည္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ႏွင့္အတူ အင္းေတာ္မွ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုေစာလိႈင္၊ အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္မွ ကိုသန္းေရႊ ႏွင့္ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ဦးတို႔ရိွသည္။ ေစာလိႈင္မွာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ N.L.D ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ အင္းေတာ္မဲဆႏၵနယ္မွ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ခဲ့သည္။ ေက်ာ္ေက်ာ္ဦးမွာ ၁၉၈၅ တြင္ B.C.P သို႕ေတာခိုသြားခဲ့ၿပီး ယခုအခါ N.D.A အဖြဲ႔တြင္ စာေရး ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္ အျဖစ္ ရပ္တည္ေနပါသည္။ ကိုသန္းေရႊမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။

                             အျခားခန္းတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ ေက်ာ္မင္းေမာင္ ႏွင့္ သူ႔အစ္ကို ေက်ာ္ဝင္းေမာင္၊ ရန္ကုန္သြားဘက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ကိုေအာင္ေစာဦးတို႔ရိွသည္။ ဗိုလ္မွဳးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ၏ တူေတာ္သူ ျမတ္ကို ႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း စိန္ဝင္း တို႔ရိွသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ေနာင္တြင္ B.C.P သို႔ေတာခိုသြားခဲ့ၾကပါသည္။ ေအာင္ေစာဦးမွာ N.L.D ပဲခူးတိုင္းစည္းျဖစ္လာျပီး ယခုအခါ ျပည္ပတြင္ေရာက္ေနပါသည္။ သူသည္လည္း ၁၉၈၂ တြင္ B.C.P(UG)အျဖစ္ အဖမ္းခံခဲ့ရပါသည္။ ေက်ာ္မင္းေမာင္မွာ Graphic Designer တဦးျဖစ္လ်က္ရိွပါသည္။ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္မိၿပီး မၾကာမီပင္ က်ေနာ္တို႔အားလုံး စုေပါင္း၍ အင္းစိန္ေထာင္၊ ေထာင္က်ေက်ာင္းသားမ်ား (တိုက္သစ္) ၏ ေၾကြးေၾကာ္သံ “တိုက္မိန္႔” စာေစာင္ကိုထုတ္ေဝၾကသည္။ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳ၊ ေဆာင္းပါး၊ စာတမ္းမ်ားပါသည္။ က်ေနာ္က ေထာင္တြင္းေပၚလစီ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေၾကာင္းအခ်က္ ခိုင္လုံရမယ္၊ အက်ိဳးအျမတ္ရိွရမယ္၊ အကန္႔အသတ္ရိွရမယ္ ဟူသည့္ ‘အ’သုံးလုံး ေပၚလစီ ကိုတင္ျပသည္။ ညီညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစု မူျဖင့္ ရပ္တည္ရန္တင္ျပသည္။ ၁၉၇၅ ဇြန္ အေရးအခင္း မွ ေထာင္က်ေနေသာ ေဆး (၁) Final Part –I  ေက်ာင္းသား ကိုေအးေအာင္ က အိမ္သာသုံးစကၠဴေပၚတြင္ က်ေနာ္တို႔ ခိုးသြင္းထားေသာ F.Engle ၏ “Anti-Dutring” ကို “ဒူးရင္းဆန္႔က်င္ေရး” အမည္ျဖင့္ ဘာသာျပန္ေပးသည္။ သူ႔ဖခင္မွာ တပ္မေတာ္အရာရိွ တဦးျဖစ္ၿပီး သူ႔ကိုလန္ဒန္ရိွ ျမန္မာသံရုံးတြင္ ေမြးဖြါးခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ ေနာင္တြင္ သူသည္ B.C.P သုို႔ေတာခိုသြားခဲ့ပါသည္။

                             တိုက္သစ္တြင္ (၃) လခန္႔ ၾကာေသာအခါ က်ေနာ္တို႔ အားလုံးကို တိုက္ဖြင့္ေပးရန္အာဏာပိုင္မ်ားထံ ေတာင္းဆိုၾကပါသည္။ အေၾကာင္းမျပန္သည့္အတြက္ အစာငတ္ခံ တိုိက္ပြဲဝင္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကၿပီး ေနာက္ေန႔တြင္ အစာငတ္ခံဆႏၵျပေၾကာင္း အာဏာပိုင္မ်ားထံ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ က်ေနာ္တို႔အေၾကာင္းၾကားသည့္ေန႔ ေန႔လည္ခင္းတြင္ပင္ က်ေနာ္တို႔ထဲမွ တဝက္ကို (၃)ေဆာင္သို႔ က်ေနာ္အပါအဝင္ က်န္တဝက္ကို တြဲဘက္ေထာင္သို႔ ေျပာင္းေရြ႕ေပးလိုက္ၾကပါသည္။

* * * * * *

                   “၇၇ ဒီဇင္ဘာလ (၂၀) တိုက္ပြဲ”        

 

                            

သပိတ္..သပိတ္..ေမွာက္..ေမွာက္၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ျခယ္မွဳ (အလိုမရိွ)၂

အၾကမ္းဖက္မွဳ..က်ဆုံးပါေစ

တြဲဘက္ေထာင္တြင္းဝယ္ အေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားပဲ့တင္ေနသည္။ အခ်ိန္မွာ မ.ဆ.လ ၏ တတိယအႀကိမ္ ပါတီညီလာခံ က်င္းပေနခ်ိန္ (၂၀.၁၂.၁၉၇၇) ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား (၄၂)ဦးသည္ ပုဒ္မ (၁၄၄) ကိုအာဏာဖီဆန္၍ ညေနေထာင္ပိတ္ခ်ိန္တြင္ အိပ္ေဆာင္တြင္းမဝင္ဘဲ ေၾကြးေၾကာ္ ဆႏၵျပေနၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ တြဲဘက္ေထာင္သို႔ေျပာင္းေရြ႕လာသည့္အခါ ဦးသန္႔အေရးအခင္းတြင္ ဘုန္းႀကီး မ်ားထားခဲ့သျဖင့္ ဘုန္းႀကီးတိုက္ဟုေခၚေနရာတြင္ထားသည္။ က်ေနာ္တို႔အားလုံး ေက်ာင္းသား(၁၉)ဦးျဖစ္သည္။ တႏွစ္ ခန္းတြဲတထပ္တိုက္ က်ယ္ျဖစ္ၿပီး၊ တဖက္တြင္ တပ္ဝင္းထရံကာထားသည္။ သစ္သားအိမ္သာတလုံးဝင္းထဲတြင္ရိွသည္။ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ခြင့္လည္း ေပးထားသျဖင့္ ေနရသည္မွာ အေတာ္ပင္အဆင္ေျပပါသည္။ တြဲဘက္ေထာင္မွာ သီးျခားဖိုရိွၿပီး အစားအေသာက္မွာ အင္းစိန္ေထာင္မႀကီးထက္ အမ်ားႀကီးသာပါသည္။ အေဆာင္ (၁) ႏွင့္ (၂) တို႔တြင္ ျပစ္မႈျပစ္ဒဏ္က် အက်ဥ္းသားထားသည္။ ယင္းတို႔ထဲတြင္ ရုပ္ရွင္မင္းသား ေဇာ္ဝမ္း ႏွင့္ မိတၳီလာသူေဌး ဦးေရွာ္ဖီတို႔ရိွသည္။ ၅ေဆာင္တြင္ ၇၅ ဇြန္ သပိတ္ေထာင္က် ေက်ာင္းသားမ်ားရိွသည္။

                             က်ေနာ္တို႔ နံေဘးတြင္ ႀကိဳးတိုက္ရိွၿပီး ယင္းႀကိဳးတိုက္ထဲတြင္ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ကိုထားသည္။ ေနာင္ ဗိုလ္ႀကီး ဘခ်စ္ စိတ္ေဖါက္သြားသည္႔အခါ သူ႔ကိုလည္း ႀကိဳးတိုက္မွာထားသည္။ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္မွာ ေသဒဏ္က်ၿပီး ဗိုလ္ႀကီး ဘခ်စ္က ေထာင္ဒဏ္ (၅) ႏွစ္က်သည္။ သစ္သားလုံးျခင္းအိမ္ကေလး ႏွစ္လုံးတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦး ႏွင့္ ဗိုလ္မွဳးႀကီး လွေဖတို႔ရိွသည္။ ႏွစ္ထပ္အိမ္တလုံးတြင္ ဗိုလ္မွဳးစိန္ျမင့္၊ ဗိုလ္ႀကီးဝင္းသိန္း ႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီး ဘခ်စ္ တို႔ကိုထားသည္။ သူတို႔ အနီးတြင္ ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရးမွ ရုံးခန္းရိွသည္။ နံေဘးတြင္ စားဖိုႀကီး ႏွင့္ မိန္းေဂ်းလ္ (Main Jail) ရိွသည္။ တြဲဘက္တေထာင္လုံး၏တာဝန္ခံမွာ ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရးမွ အရာခံ ဗိုလ္လွေရႊျဖစ္ၿပီး၊ က်ေနာ္တို႔တိုက္အေဆာင္မွဳးမွာ ဒုအရာခံဗုိလ္ေနမ်ိဳး (ေရ/လမ္း)ျဖစ္သည္။

                             တြဲဘက္ေထာင္၏ ထူးျခားခ်က္မွာ ေထာင္ဝင္စာကို ေထာင္ဗူးအျပင္ဘက္ထြက္ေတြ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေထာင္အျပင္ဘက္ရိွ သစ္သားအိမ္ကေလးတြင္ ေတြ႔ရသည္။ ေထာင္ဝင္စာမွာ လြတ္လပ္သည္။ ႀကိဳက္သေလာက္ေတြ႔ခြင့္ရိွသည္။ ေထာင္ဝင္စာမွာ လြတ္လပ္သည္။ ႀကိဳက္သေလာက္ေတြ႔ခြင့္ရိွသည္။ အခ်ိန္ႏွင့္အႀကိမ္ ကန္႔သတ္မထား။ အင္းစိန္ေထာင္တြင္ ေထာင္က်ေနစဥ္ကာလ တေလ်ာက္လုံး တြဲဘက္ေထာင္တြင္ ေနရခ်ိန္မ်ားသည္ ေကာင္းမြန္ဆုံးျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေထာင္မႀကီးမွ အျခားႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားထပ္ေရာက္လာသည္။ ၎တို႔ထဲတြင္ B.C.P မွ U.G မ်ားပါလာသည္။ ေထာင္ဝင္စာတြင္ စာအုပ္သြင္းခြင့္ေပးသည္။ ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရးရုံးမွ တဆင့္သြင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ အာဏာပိုင္မ်ားက မတ္၊ အိန္ဂ်ယ္၊ ေမာ္စီတုံး တို႔ပုံမပါလ်င္ စာအုပ္မ်ားကို သြင္းခြင့္ျပဳသည္။ က်ေနာ္တို႔က ရုပ္ပုံမ်ား ကိုဆုပ္ၿဖဲကာသြင္းၾကသည္။ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ားကို ထုတ္ေဝၾကသည္။ က်ေနာ္၏ လုံးျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္ “ အိပ္မက္ေသတၱာထဲက ႏွင္းဆီေၾကြညမ်ား” ကို ေက်ာ္မင္းေမာင္က အဖုံးပန္းခ်ီဖြဲေပးၿပီး ဝင္းမင္းေထြးက လက္ေရးျဖင့္ေရးေပးသည္။ က်ေနာ္တို႔ တေဆာင္ႏွင့္တေဆာင္ ကူးကာ သေဘာတရားေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားလုပ္ၾကသည္။ အလုပ္တာဝန္ခြဲေဝကာ ထမင္းထမ္း၊ ပန္းကန္ေဆး၊ ထမင္းဟင္းခ်က္စသျဖင့္ အလွည့္က်တာဝန္ထမ္းရသည္။ One-Band Radio တလုံးလည္းခြင့္ျပဳထားသည္။ ဒုံမင္းႏွင့္မယ္ဒလင္ တလုံးလည္းရိွသည္။ စာအုပ္မ်ားကလည္း ဖတ္မကုန္။ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေလ့လာေရးလုပ္ၾကသည္။ ၁၉၇၅ ဇြန္အေရးအခင္းတြင္ ေရႊတိဂုံ ဘုရားေပၚမွ ဖမ္းလာေသာ (၁၃) ႏွစ္အရြယ္ ( က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ေတြ႔ခ်ိန္တြင္ ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ရွိေနၿပီ) အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေလး ေပါက္စႏွင့္ သန္႔စင္ ေခၚ တရုတ္ႀကီးတို႔ကို အဂၤလိပ္စာ ႏွင့္ သခၤ်ာ သင္ေပးၾကသည္။ အခန္းသားတဦးက ျပႆနာရိွလ်င္ အစည္းအေဝးေခၚခြင့္ရိွသည္။ အစည္းအေဝးတြင္ မဲျဖင့္ဆုံးျဖတ္သည္။

၁၉၇၇ ေအာက္တိုဘာခန္႔တြင္ ေထာင္မႀကီး ၌ ပုံစံကိုင္သည္ဟုၾကားရသည္။ တကယ္အားျဖင့္ ၁၉၇၆ ဧၿပီလတြင္ ပုံစံ စကိုင္ေသာ္လည္း ၃ ေဆာင္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားက ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ခုခံသျဖင့္ (၁၁.၄.၇၆) အေရးအခင္းျဖစ္ကာ တန္႔သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိကိစၥတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားေရာ ဝါဒါမ်ားပါ အျပင္းအထန္ ဒဏ္ရာရခဲ့ၾကသည္။ အေဆာင္၃တြင္ ျပစ္မႈ အက်ဥ္းသားမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို ေရာျပစ္လိုက္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို တိုက္ မ်ားႏွင့္ အျခားရာဇဝတ္ေဆာင္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရြ႕ပစ္ေၾကာင္းလည္းၾကားရသည္။ ပုံစံကိုင္သည့္ေန႔ နံနက္ ၄ နာရီခန္႔တြင္ ၃ေဆာင္ကို ႏွစ္ႀကီးသမား၊ ဓါးျပ၊ လူသတ္တရားခံမ်ားႏွင့္ ဝင္ေရာက္စီးနင္း ၿပီး အိပ္ေမာက်ေနသူမ်ားကို အတင္းရိုက္ႏွက္ ပုံစံထိုင္ခိုင္းသည္ဟုသိရသည္။ ပုံစံဆိုသည္မွာ ထိုင္ထားဟုဆိုလ်င္ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ကာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို လက္သီးဆုပ္၍ ဒူးေပၚတင္ထားရသည္။ ရပ္လ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပူးယွက္ကာ ေရွ႕ေပါင္ၿခံတြင္ကပ္ထားရ၏။ ပုံစံႀကီးဟုဆိုလ်င္ ေျခဖ်ားေထာက္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ကာ ဦးေခါင္းေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္ တင္အုပ္ၿပီး ေခါင္းငုံ႕ထားရသည္။

                             က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥး္သားမ်ား အၾကားတြင္ ေထာင္က်ခ်ိန္မွစ၍ တိုင္ပင္ထားသည့္ ေပၚလစီ တစ္ရပ္ရိွသည္။ 3.Non-Policy ဟုေခၚသည္။ ပုံစံလက္မခံ၊ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းမဆို၊ အလုပ္မလုပ္ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ကိုကိုးကၽြန္းတြင္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားက မ.ဆ.လ အစိုးရ၏ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စံနစ္ကို အေသခံတိုက္ခဲ့သည့္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ အေနျဖင့္ ထိုရလဒ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ သြားရန္ ရည္ရြယ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ျဖင့္ တြဲဘက္ေထာင္ရိွ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအားလုံး ေထာင္မႀကီး ပုံစံကိုင္သည့္ ကိစၥကို အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းၾကေတာ့သည္။ တကယ္ကေတာ့ တြဲဘက္ေထာင္သည္ အေတာ္ေကာင္းမြန္လြတ္လပ္သည့္ စာအုပ္စာတမ္း ဖတ္ခြင့္ရိွသည္။ ေဘာ္လီေဘာ၊ ေဘာလုံးကစားခြင့္ရိွသည္။ အေဆာင္ခ်င္း လည္ပတ္ခြင့္ရိွသည္။ ထိုအေျခအေနကို က်ေနာ္တို႔ ထိန္းသိမ္းထားသင့္သည္။ မၾကာမီပင္ မႏၱေလးမွ ေထာင္ဝင္စာလာသျဖင့္ မႏၱေလးတြင္လည္း ပုံစံကိုင္ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားရသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားက ပုံစံဆန္႔က်င္သျဖင့္ ကိုေက်ာ္ ႏွင့္ က်ေနာ့္ညီ ဖိုးခ်ိဳတို႔ အရိုက္ခံရ၊ တိုက္ပိတ္ခံရေၾကာင္းၾကားရသည္။ တြဲဘက္ေထာင္တြင္ ပုံစံကိုင္လာပါက ခုခံရန္ ရုပ္ပိုင္း၊ စိတ္ပိုင္းအရ ျပင္ဆင္ၾကသည္။

                             ၁၉၇၇ ဒီဇင္ဘာလဆန္းတြင္ က်ေနာ္တို႔ အေဆာင္မွ ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းသားေမာင္တင္ရိွန္သည္ ေျခေထာက္အနာျဖစ္သျဖင့္ ခြဲစိတ္ကုသရန္ ေထာင္မႀကီး ေဆးရုံသြားတက္ရသည္။ ေဆးရုံတက္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ခန္႔ၾကာေသာ္လည္း ကိုတင္ရိွန္ ျပန္မလာ။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တင္ရိွန္သည္ ေဆးရုံမွ ဆင္းၿပီး ေထာင္မႀကီး ရာဇဝတ္ေထာင္သို႔ ေရာက္သြားေၾကာင္း တိတိက်က် သိလာရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ မေက်မနပ္ ျဖစ္ၾကသူမ်ားက အစည္းအေဝးေခၚရာမွ က်ေနာ္တို႔ အႀကိတ္အနယ္ အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ တင္ရိွန္ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားထံ တရားဝင္ စုံစမ္းရန္ ႏွင့္ အကယ္၍ ေထာင္မႀကီးတြင္ တင္ရိွန္ ရိွေနပါက ျပန္ေခၚေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုရန္ သေဘာတူညီၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ ေနာက္ေန႔တြင္ တိုက္တာဝန္ခံမွ တဆင့္ တြဲဘက္ ေထာင္တာဝန္ခံသို႔ တင္ျပေပးရန္ က်ေနာ္တို႔ ဝိုင္း၍ေတာင္းဆိုၾကသည္။ ႏွစ္ရက္သုံးရက္ၾကာေသာ္လည္း အာဏါပိုင္မ်ားဘက္မွ တုံ႕ျပန္မႈမရိွသျဖင့္၊ က်ေနာ္တို႔ဘက္မွ ေတာင္းဆိုခ်က္ ႏွင့္ အတူ Action ထည့္ရန္ စဥ္းစားၾကသည္။ အထိေရာက္ဆုံးနည္းမွာ ညေနတန္းပိတ္လ်င္ အေဆာင္ထဲမဝင္ဘဲ ေတာင္းဆိုၾကရန္ သေဘာတူၾကသည္။ ဒီဇင္ဘာ (၁၉)ရက္ ညေနတန္းပိတ္လာသည့္အခါ တာဝန္က် ဝါဒကို က်ေနာ္တို႔ မဝင္ႏိုင္ေၾကာင္း တိုက္အေဆာင္မွဴးႏွင့္ ေထာင္တာဝန္ခံသို႔ သတင္းပို႔ရန္ ဝိုင္းေျပာၾကသည္။ တိုက္အေဆာင္မွဴး ဦးေနမ်ိဳး ႏွင့္ အထူးေထာင္တာဝန္ခံ အရာခံဗိုလ္ လွေရႊေရာက္လာ သည္။ က်ေနာ္တို႔ ၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို တင္ျပ၍ ဤကိစၥ အျဖဴအမည္း မသဲကြဲမျခင္း တိုက္ခန္းထဲသို႔ က်ေနာ္တို႔ မဝင္ႏိုင္ေၾကာင္း ဝိုင္းေျပာၾကသည္။ အခ်ိန္မွာ ညေန ၆ ခြဲခန္႔ ရိွလာၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ဦးလွေရႊက ယေန႔ တန္းဝင္ေပးၾကပါရန္ႏွင့္ ဤကိစၥကို မနက္ဖန္ (၂၀.၁၂.၇၆) တြင္ တိတိက်က် အေျဖေပးပါမည္ဟု ေတာင္းပန္သျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ အထဲဝင္ေပးလိုက္ၾကသည္။

                             ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ တင္ရိွန္ကို ျပန္မပို႔ေပးႏိုင္ဟု အေၾကာင္းျပန္လာလ်င္ Action ဘာထည့္မလဲဟု ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အစည္းအေဝးတြင္ သေဘာထား ႏွစ္မ်ိဳးကြဲသည္။ အခ်ိဳ႕က တင္ရိွန္ ကို ျပန္ပို႔မေပးလ်င္ အိပ္ေဆာင္ထဲမဝင္ဘဲ ဆက္လက္တင္းခံမည္ဟု သေဘာေပးၾကသည္။ အမ်ားစုက ေထာင္ထဲတြင္ ကိုယ္ဘယ္ေနရာမွာေနခ်င္သည္၊ ဘယ္သူ႔ကိုဘယ္မွာထားပါဟု ေျပာခြင့္မရိွ။ ထို႔ေၾကာင့္ တိက်ေရရာေသာ အေျဖရလ်င္ အိပ္ေဆာင္ေပးဝင္မည္ဟု သေဘာတူၾကသည္။ အိပ္ေဆာင္ မဝင္မည့္သူမ်ားမွာ ၇ ေယာက္ခန္႔သာရိွသည္။ ဒီဇင္ဘာ ၂၀ ရက္ေရာက္ေသာအခါ အိပ္ေဆာင္ဝင္မည့္ သူမ်ားက အစည္းအေဝးထပ္ထုိင္သည္။ အိပ္ေဆာင္မဝင္ဘဲ က်န္သူမ်ားမွာ အနည္းစုသာ ျဖစ္သျဖင့္ ဆက္လက္တင္းခံလ်င္ ထိုရဲေဘာ္မ်ား ရက္ရက္စက္စက္ ညွင္းပန္းခံရမည္။ ထုိ႔ျပင္ ေထာင္မႀကီးမွ ရဲေဘာ္မ်ား ပုံစံဖိႏွိပ္မႈေအာက္ ခံေနရခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တို႔က သက္သာသလို မေနသင့္။ ပုံစံ စံနစ္ကို က်ေနာ္တို႔ တိုက္ႏိုင္သမွ် ခုခံ တိုက္သြားသင့္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ညီညြတ္ေရး စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ အားလုံး အိပ္ေဆာင္မဝင္ဘဲ တိုက္ပြဲဝင္သြားၾကရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကပါသည္။

                             သပိတ္ေၾကျငာၿပီးလ်င္ ညခ်မ္း ဂီတသီခ်င္းဆိုၾကသည္။ "အားလုံးကိုေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္" သီခ်င္းျဖင့္ အားတင္းၾကသည္။

                                            တခါတေလႀကဳံမယ္ေဆာင္း.. မိုးလဲေတြ႔ရမယ္.. အလိုက္အထိုက္ေပါ့ကြယ္

                                                                                                                                      ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။

                                                                                                                                       တာေကာဒီ