Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 


hteinlin

                                         သရုပ္ေဖၚပန္းခ်ီထိန္လင္း

 

၁၉၇၆- ၾသဂုတ္လ (၂၀) ရက္           . . နံနက္ (၉) နာရီ

အင္းစိန္ေထာင္ဗူးဝအနီးရိွ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးတြင္ ခင္းက်င္းထားေသာ စစ္ခုံရုံး ၊စစ္သားမ်ား၊ ရဲမ်ား ပ်ားပန္းခတ္လႈပ္ရွားေနၾကသည္။ ဤစစ္ခုံရံုးတြင္ ဗမာျပည္သမိုင္းတြင္ထင္ရွားသည့္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ေသာ သခင္စိုးကို စစ္ေဆးၾကားနာၿပီး ေသဒဏ္ေပးခဲ့သည္။

သံဃာေတာ္မ်ား  ေက်ာင္းသားမ်ား အလုပ္သမားမ်ားကို မဆလ အစိုးရအားဆန္႔က်င္မႈျဖင့္  ေထာင္ဒဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်မွတ္ခဲ့သည္။

ဤစစ္ခုံရုံးတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား  အရိႈခ်င္းအမ်ိဳးသား ကိုတင္ေမာင္ဦး ကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့သည္။

ယေန႔ ဤစစ္ခုံရုံးတြင္ 

စာသင္ခန္းနံရံရိွ ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးကို ၾကယ္ ၁၄ ပြင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံသစ္ ျဖန္႔က်က္ဖုံးလႊမ္းထားသည္။ အေပၚမွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းတို႔၏ ဓါတ္ပုံ ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ခုံရုံး အမွတ္(၂) က  ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ေဇာ္သန္းစိန္ ပါ(၁၀) ဦးတို႔အေပၚ  ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ အေရးေပၚစီမံမႈ အက္ဥပေဒ ပုဒ္မ ၅ (က)-၁ အရ အက်ဥ္းနည္းျဖင့္ၾကားနာစစ္ေဆးလ်က္ရိွသည္။

တရားခြင္၏အလယ္တြင္ ခုံရုံးဥကၠဌျဖစ္သူ ဒု-ဗိုလ္မွဴးႀကီး ခင္ေမာင္ညြန္႔က ထိုင္လွ်က္ရိွၿပီၤး 

၎၏တဖက္တခ်က္တြင္ တပ္မေတာ္(ေလ)ႏွင့္ (ၾကည္း) မွ ဗိုလ္မွဴးႏွစ္ဦးတို႔ကအဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္ ထိုင္လ်က္ရိွၾက၏။

 

         

၎တို႔ေရွ႕ရိွစားပြဲ ခုံေပၚတြင္ . . "အေရွ႕ေလ" စာေစာင္မ်ား၊ နီရဲေသာ အဖုံးမ်ားျဖင့္အိပ္ေဆာင္ ေမာ္စီတုံးအေတြးအေခၚစာအုပ္မ်ား၊ သက္ေသခံအျဖစ္ ခင္းက်င္းျပသထားသည္။ ကုန္သြယ္ေရး (၉) မွ ေရာင္းခ်သည့္ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ ေမာ္စီတုံးလက္ေရြးစင္က်မ္း(၄) တြဲကို စီေထာင္ထားၿပီး၊ လီနင္၏မ်က္ႏွာျပည့္ဓါတ္ပုံတပုံကို ေထာင္ထားသည္။ စာသင္ခန္း၏ အလယ္ေခါင္ စာသင္ခုံတန္းလ်ား အေပၚတြင္ ႏွစ္ေယာက္တတြဲလက္ထိပ္ခတ္ထားသည့္ ေက်ာင္းသားလူငယ္(၉)ဦး ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးမ်က္ႏွာေပးျဖင့္ထိုင္ေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ တရားခြင္ကို ဂရုမစိုက္ အခ်င္းခ်င္းရယ္ေမာေျပာဆိုေနၾကသည္။ တရားခြင္ေရွ႕တြင္ ျပည့္သူ႔ရဲ အထူးသတင္းေပးတပ္ဖြဲ႔မွ တာဝန္ရိွသူမ်ားက သက္ေသခံ တေယာက္တလဲ ထြက္ဆိုေနၾကသည္။၎တို႔၏ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားကို တပ္ၾကပ္ႀကီး တေယာက္က လက္ႏွိပ္စက္ တေျဗာင္းေျဗာင္းရိုက္လ်က္ရိွ၏။ တခါတရံတြင္ သူသည္လက္ႏွိပ္စက္ရိုက္ရပ္လိုက္ၿပီး နံေဘးရိွ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ထုတ္ေဝေသာ " ေရႊေသြး" စာေစာင္ကိုေကာက္ဖတ္ေန၏။

                   ခုံရုံးေခတၱနားခ်ိန္တြင္  ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္တိုင္းရဲမင္းႀကီး ဦးဥဂၢါ ဝင္လာသည္ ။

" သားတို႔ေနေကာင္းၾကရဲ႕လားေဟ့  " သူကေက်ာင္းသားမ်ားကို ၿပဳံးရႊင္စြာ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဒူးယားစီးကရက္မ်ားႏွင့္ဘီစကစ္မုန္႔ထုပ္မ်ားေဝေပးေနသည္။

" ေနေကာင္းပါတယ္ခင္ဗ် ၊  ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ ေတာခိုသြားတယ္ဆိုတာ ဟုတ္သလား အန္ကယ္ " ေက်ာင္းသားတေယာက္ကေမးလိုက္သည္။ " ဟုတ္တယ္ကြ " " ေဝးေဟးေဟးေဟး . . ဒါမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာကြ " ေက်ာင္းသားမ်ားက ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ သံၿပိဳင္ေအာ္လိုက္ၾကသည္။ လွံစြပ္တပ္ေသနတ္ကိုင္ အေစာင့္စစ္သားေလးမ်ား၏ ႏိုပ်ိဳေသာ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ အံ့ၾသေဝခြဲမရေသာ အရိပ္မ်ားထိုးကာ သူတို႔ႏွင့္ အသက္အရြယ္ မတိမ္းမယိမ္းေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။

                   စစ္ခုံရုံးျပန္လည္စတင္ခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စြဲခ်က္မ်ားဖတ္ျပၿပီး အျပစ္ရိွ/မရိွ ေမးျမန္းေနသည္။ ေရွ႕ေနမပါ။ျပန္လွန္စစ္ေမးခြင့္မရိွ ။ကိုယ္တိုင္ခုခံေခ်ပခြင့္မရိွ။ သက္ေသတင္ျပခြင့္မရိွ  It's a farce !

" မရိွဘူး . .  "

" လုံးဝ .  . လုံးဝ အျပစ္မရိွဘူး "

" စိုးစဥ္းငယ္မွ် မရိွဘူး "

တေယာက္ၿပီးတေယာက္ မေထမဲ့ျမင္ေျဖေနၾကသည္။

" ဟုတ္ကဲ့ . .  က်ေနာ္တို႔မွာ အျပစ္ရိွသလား . . ခင္ဗ်ားတို႔မွာ အျပစ္ရိွသလားဆိုတာ . .  တေန႔က်ရင္ ျပည္သူေတြက အဆုံးအျဖတ္ေပးပါလိမ့္မယ္ "

ခိုင္မာျပတ္သားသည့္ ေက်ာင္းသားတဦး၏ေျဖသံက . .  စစ္ခုံရုံးထဲတြင္ျမည္ဟည္းပဲ့တင္သြားၿပီး အားလုံးတိတ္ဆိတ္သြား၏။

စစ္ခုံရုံးဥကၠဌကၿပဳံးလိုက္ၿပီး " ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ မွတ္တမ္းတင္ထားပါ့မယ္ " ဟုျပန္ေျဖလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္  စီရင္ခ်က္ကိုဖတ္ျပသည္ ။

                   " စီရင္ခ်က္ထဲတြင္ တရားခံေက်ာင္းသားလူငယ္(၉)ေယာက္တို႔သည္ ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္၊ ရန္ုကုန္တကၠသိုလ္ ႏွင့္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ရိွေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အလုပ္သမားလူငယ္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး၊ ၎တို႔သည္ ျပည္ေထာင္စုဆိုရွယ္လစ္သမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏  လုံၿခဳံးေရးႏွင့္တည္ၿငိမ္ေရးကို ထိပါးေႏွာင့္ယွက္ၾကေၾကာင္း၊ ၎တို႔သည္ မတ္လီနင္ဝါဒေမာ္စီတုံးအေတြးအေခၚ ေလ့လာေရးအစုမ်ားဖြဲ႔ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားေရးကို ၿဖိဳခြဲရန္ႀကံစည္ၾကေၾကာင္း၊ ၁၉၇၆ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝွမ္းလုံးရိွ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္အသီးသီးတြင္ မတ္လ(၂၃)ရက္  သခင္ကိုယ္ေတာင္မိႈင္းရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ ဆႏၵျပဆူပူမွဳမ်ားျဖစ္ပြားေစရန္ " အေရွ႕ေလ " စာေစာင္မ်ားေရးသားျဖန္႔ခ်ီလွဳံ႕ေဆာ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း စသျဖင့္ေဖာ္ျပကာ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ (၃) ဦးအား အလုပ္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္(၉) ႏွစ္၊ (၅) ဦးအား အလုပ္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္၊ (၁) ဦးအား အလုပ္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ (၅)ႏွစ္ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ၿပီး ၊ ေနာက္တဦးအားတရားခံေျပးအျဖစ္ ေၾကျငာလိုက္သည္။

                   စစ္ခုံရုံးသိမ္းခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းသားတဦးကစတင္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာသီခ်င္းကို သီဆိုလိုက္ရာမွ ျပစ္ဒဏ္က် ေက်ာင္းသားအားလုံး မတ္တပ္ရပ္ၿပီး သံၿပိဳင္သီဆိုၾကသည္။

          ထေလာ့ xx အငတ္ေဘးက်ေရာက္သူ အေပါင္းတို႔တေတြ x

          ထေလာ့ xx ကမာၻတဝွမ္းကေက်းကၽြန္ေတြ

          ေတာ္လွန္ကာ xx ထစ္ခ်ဳန္း ဟစ္ေႀကြးေၾကာ္လို႔ေန . .

" ေဟ့ . . ရပ္  . . ရပ္ " . . စစ္ခုံရုံးတခုလုံး ရုပ္ရုပ္သဲသဲျဖစ္သြား၏။ အေစာင့္စစ္သား ရဲေဘာ္ေလးမ်ားက အလန္႔တၾကားျဖင့္ေသနတ္ေမာင္းတင္ကာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ထိုးခ်ိန္လိုက္ၾက၏။ လုံၿခဳံေရးရဲမ်ားက၊ေက်ာင္းသားမ်ားကိုကားေပၚသို႔ အတင္းဆြဲေခၚတင္ၾကသည္။ ေနာက္  ဗူးတံခါးပြင့္လာေသာ အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးအတြင္းသို႔ ကားတရိွန္ထိုးေမာင္းဝင္သြားၾကသည္။

                   ထိုစဥ္က အသက္(၂၃)ႏွစ္ရြယ္ေက်ာင္းသား လူငယ္တဦး အေနျဖင့္ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္ အျပစ္ေပးခံခဲ့ရေသာ က်ေနာ္သည္ ေနာက္ (၁၅) ႏွစ္ အၾကာတြင္  ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲ။ လူထုတိုက္ပြဲ လိွဳင္းတံပိုုးႀကီးမ်ားကိုေက်ာ္ျဖတ္ကာ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရးမီးရႈးတိုင္ႀကီးကို လက္ကမး္ သယ္ေဆာင္ရင္း ေရွ႕ေနတဦးအျဖစ္ ၁၉၅၀ျပည့္ႏွစ္ အေရးေပၚစီမံမွဳအက္ဥပေဒပုဒ္မ- ၅ (ည) အရ  စစ္ခုံရုံးတခုမွ အလုပ္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ (၁၄) ႏွစ္ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခံရလိမ့္ဦးမည္ဟု လုံးဝမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိေပ။

                                      က်ေနာ္သည္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္ မတ္လ(၁၅) ရက္ေန႔တြင္ အသက္ (၅၀)တင္းတင္းျပည့္ေပေတာ့မည္။ က်ေနာ္၏ ယခုအခ်ိန္ထိဘဝသက္တမ္း တေလ်ာက္တြင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးအေနျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္(၇)ႏွစ္ ႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ (၁၄)ႏွစ္ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းခံခဲ့ရၿပီး၊ သက္တမ္း၏သုံးပုံတပုံနီးပါးအခ်ိန္မ်ားကို အင္းစိန္ေထာင္ႏွင့္မႏၱေလးေထာင္တို႔တြင္ ကုန္ဆုံးခဲ့ရေပၿပီ။ ဝါးရမ္းေျပး (Absconder) တဦးအေနျဖင့္၊ ဖခင္၏စ်ာပနကို လ်ိဳ႕ဝွက္ပုန္းကြယ္လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ခဲ့ရေသာ က်ေနာ္သည္ ဒုတိယ အႀကိမ္ နရသိန္ ႏွစ္ကာလမ်ားအတြင္း မိခင္ အကိုႀကီးႏွင့္ ႏွမငယ္တေယာက္ လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးခဲ့ရေပၿပီ။

                                      ေလးဘက္အုတ္နံရံ၊ အခ်ဳပ္ခန္းသံတိုင္ႏွင့္အခန္းက်ဥ္းတခုအတြင္း (၁၄) ႏွစ္ၾကာေက်ာ္မွ် မိမိ၏ ပ်ိဳရြယ္ႏုသစ္ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားကိုၿမွဳပ္ႏွံသၿဂိဳလ္ခဲ့ရေသာ က်ေနာ္သည္ နရသိန္၏ အထီးက်န္စိတၱဇညမ်ားတြင္ က်ေနာ္တို႔ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ေခတ္ႀကီး ၊ က်ေနာ္တို႔၏ ရင္ခုန္သံမ်ားႏွင့္ အိပ္မက္မ်ားကိုအျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ဆန္းစစ္ခ်ိန္ထိုးၾကည့္မိသည္။

                                      က်ေနာ္တို႔သည္ တရားမွ်တမႈ ႏွင့္ လြတ္လပ္မွဳကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ လူငယ္တဦးအေနျဖင့္ က်ေနာ္တို႔၏ ယုံၾကည္ခ်က္၊ အယူဝါဒမ်ား မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မိမိတိုင္းျပည္ကုိ ဖြံ႔ၿဖိဳးႀကြယ္ဝၿပီး ဂုဏ္သိကၡာရိွေသာ တိုင္းျပည္ႀကီးတျပည္အျဖစ္ ေတြ႔ျမင္လိုစိတ္၊ အလုပ္သမား လယ္သမား အဖိအႏိွပ္ခံျပည္သူမ်ားႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္စံနစ္ႀကီးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္တို႔ျဖင့္ တိုက္ပြဲမီးေတာက္မီးလွ်ံႀကီးမ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။ အေမွာင္ထုကို ခြင္းေဖာက္၍ အလင္းပြင့္သစ္မ်ားကို လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကသည္။

အေမ့ရင္ခြင္၊ ခ်စ္သူ႔အနမ္း ႏွင့္ သမီးငယ္ေလးမ်ား၏ ခ်ိဳလြင္ၾကည္ျမေသာ ရယ္ေမာသံမ်ားကို ေက်ာခိုင္းခြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကသည္။ ( အမ်ားအက်ိဳးစီးပြါးနဲ႔ကိုယ္က်ိဳးစီးပြါးဆိုတာေရနဲ႔မီးလိုဆန္႔က်င္တယ္) ဟူသည့္ ေမာ္စီတုံးအေတြးအေခၚကို ႏွလုံးသားဝယ္စိုက္ထူရင္းမိမိတို႔၏တကိုယ္ေရေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဘဝတို႔ကို ေတာ္လွန္ေရး မီးလွ်ံမ်ားၾကားတြင္ စေတးခဲ့ၾကသည္။  

                                                (အႏွစ္ ၉၀၀၀ တြင္ ေျမ ကမာၻသို႔ တႀကိမ္လာေသာ " ဟိုင္ယာတာကီၾကယ္တံခြန္ႀကီးကို၊ မႏၱေလးေထာင္၊တိုက္ခန္းသံတုိင္မ်ားၾကားမွ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကည့္ရႈခဲ့ရေသာ က်ေနာ္သည္ ပထမဆုံးအလုပ္သမား လယ္သမား ႏိုင္ငံေတာ္ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုႀကီး ၿပိဳကြဲက်ဆုံးသြားပုံ ၊ အေရွ႕ ဥေရာပ ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံမ်ား ျပည္သူတို႔၏ အုံႀကြေတာ္လွန္မႈေၾကာင့္  ၿပိဳလဲ ဇာတ္သိမ္းခဲ့ရပုံ)

( ေသပန္းပြင့္ေနေသာ အရင္းရွင္စံနစ္ (Moribund Crpitalism) ဟု က်ေနာ္တို႔ ေခၚေဝၚသမုတ္ခဲ့သည့္ လစ္ဘရယ္ ဒီမိုကေရစီက  ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒ အေပၚေအာင္ပြဲဆင္သြားပုံတို႔ကို၊နာက်င္ေၾကကြဲစြာျဖင့္ပင္  ၊ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေပသည္။ အိပ္မက္ေႀကြညမ်ား  )

 တံတားေအာက္တြင္ ျမစ္ေရမ်ားစြာတုိ႔ ျဖတ္သန္း စီးဆင္းခဲ့ၾကေလေပၿပီ . . ။

 

                                                                                                                                               ဆက္လက္ေဖၚျပပါဦးမည္။

                                                                                                                                                             တာေကာဒီ