Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 


            တေန႔တုန္းက ေက်ာင္းသားေတြကိုအဂၤလိပ္စာစင္ေပးရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကစိန္ပီတာေက်ာင္း၊ ေလးတန္းမွာသင္ဖူး၊ က်က္ဖူးတဲ့ အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ ေတာမတ္စ္ဟူးဒ္(Thomas Hood)ရဲ႕”မွတ္မိပါရဲ႕၊ မွတ္မိပါရဲ႕---” (I remember, I remember---) အစခ်ီတဲ့ကဗ်ာေလးအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက တပုဒ္လံုးအလြတ္က်က္ဖူးေပမဲ့ ကာလၾကာျမင့္တာနဲ့ေမ့ကုန္ၿပီဆိုေတာ့  ေက်ာင္းသားေတြျပန္သြားတဲ့ ေနာက္မွာ အဲဒီကဗ်ာေလးကို အင္တာနက္ေပၚမွာ ႐ွာၿပီး ျပန္ဖတ္ေနမိပါတယ္၊

                        ”မွတ္မိပါရဲ႕၊ မွတ္မိပါရဲ႕

                         ငါ့ကိုေမြးခဲ့တဲ့အိမ္ကေလးကိုေလ

                         ေန႔ပိုင္းေရာက္ရင္ အခန္းထဲကို

                         ေနေရာင္ကျပဴတစ္ျပဴတစ္လုပ္တတ္တာ” စသျဖင့္အစခ်ီထားတဲ့ ကဗ်ာကိုဖတ္ရင္း ကိုယ့္ငယ္စဥ္ကအိမ္ ကိုျပန္စဥ္းစားမိေနပါတယ္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက လူထုတိုက္အခုေနရာကုိမေျပာင္းမီ က်ေနာ္တို႔မိသားစုေနခဲ့၊ စာအုပ္ တိုက္ဖြင့္ခဲ့တဲ့ ၀င္းလိုက္`ရုပ္႐ွင္႐ံုနံေဘးကတိုက္ပါ။ အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြအဖို႔ ငယ္ဘ၀ကိုျပန္စဥ္းစားတာဟာ ဇိမ္တမ်ိဳး၊ အရသာတပါးမို႔က်ေနာ္လည္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႔ခ်င္တိုင္းခ်ဲ႕ၿပီး ”မွတ္မိပါရဲ႕၊ မွတ္မိပါရဲ႕-- ”လုပ္ေနမိပါတယ္။     

 

    အငယ္ဆံုးသားဘိုၫိုမေမြးခင္က လူထုမိသားစု

             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              


 

 

 

 

     က်ေနာ္သတိရေနတာေတြထဲက တခ်က္က အဲဒီတုန္းက၈၄လမ္းႀကီးေပၚမွာလည္း ကမၻာစစ္ရဲ႕ဒဏ္ေတြကို ေက်ာက္ေပါက္မာ ေတြလို အက်ည္းတန္စြာေတြ႔ေနရတာပါ။ ဗံုးက်လို႔ပ်က္ေနတဲ့တိုက္ေတြ ေနရာအႏွံ႔မွာ႐ွိေနၿပီး လူေတြဟာ အဲဒီတိုက္ႃပိုတိုက္ပ်က္ေတြထဲမွာ တဲထိုးအိမ္ေဆာက္ၿပီးေနခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ဗံုးလြတ္လို႔က်န္ တဲ့တိုက္(ႀကီး)တလံုးရဲ႕ေအာက္ထပ္မွာေနၿပီး က်ေနာ့္အေဒၚ ေဒၚတင္တင္-ဦးလွေဖတို႔ကတိုက္အေပၚထပ္မွာ တ၀က္ပိုင္း ၿပီးေနၾကပါတယ္။

            အိမ္ေ႐ွ႕ခန္းမွာေရာင္းတဲ့စာအုပ္ေတြကိုထည့္ျပထားတဲ့မွန္ဗီီ႐ိုေတြနဲ႔ ဧည့္သည္ကို ဧည့္ ခံတဲ့စာပြဲကုလားထိုင္ တစံု႐ွိပါတယ္၊ ဒီအခန္း ေလးက အနံက်ယ္ေပမဲ့ ေ႐ွ႔ပိုင္းေလးတင္ျဖစ္ ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာမွ အခန္းႀကီးႏွစ္ခန္း။ တခန္းကအိပ္ခန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္က ထမင္းစား ခန္း ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေနာက္မွာ၀ိုင္းတ၀ိုင္း႐ွိၿပီး ၀ိုင္းအလယ္မွာေတာ့ မႏၱေလးထံုးစံအတိုင္း မန္ က်ည္းပင္ႀကီးတပင္႐ွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္မွာ ကြတ္ျပစ္ႀကီး တလံုးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔စီးတဲ့ ဒန္း႐ွိပါတယ္။ အဲဒီရဲ႕ အေနာက္မွာေတာ့ အေမစိုက္တဲ့ပန္းပင္ ေတြဟာ အုတ္ကန္ေလးတခုကို ၀န္းရံထား ပါတယ္။       

 

                                ညတိုင္က်ရင္ ၀င္းလိုက္႐ံုက ဓာတ္႐ွင္ထဲကအသံေတြၾကားရေလ့႐ွိၿပီး က်ေနာ္တို႔အိမ္ေဘးက ေမွာင္မိုက္တဲ့ လမ္း ၾကားထဲမွာ အမူးသမားေတြအေပါ့စြန္႔ၾကလို႔ တခါတခါ မနက္တိုင္ေရာက္ရင္ နံေစာ္ေနတာကိုလည္းမွတ္မိေနပါတယ္။ အဲဒီ လမ္းၾကားရဲ႕တဘက္မွာက ေအာင္ေဇယ်ာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ပါ။ ေတာင္ဘက္ကပ္ရက္မွာကေတာ့ ဗံုးဒဏ္ထိထားတဲ့ ေနရာမွာအိမ္ေဆာက္ေနၾကတဲ့ မအုန္းၾကည္-သီသီတို႔ရဲ႕အိမ္ပါ။ ေဆြရင္းမ်ိဳးရင္းလိုခင္ၾကတဲ့ စက္ခ်ဳပ္သူအပ်ိဳႀကီးညီအမ က အေဖအိုႀကီးကိုလုပ္ေကၽြးေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

            မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ က်ေနာ့္အဖိုးအဖြားရဲ႕ ၆ခန္းပါတထပ္တိုက္တန္းေလးပါ။ အဲဒီမွာအဖိုးနဲ႔အဖြားတို႔ဖြင့္ထား တဲ့ျမန္မာ စကၠဴဆိုင္႐ွိပါတယ္။ ဒီတိုက္တန္းေလးအေၾကာင္းေတြးလိုက္တိုင္း မေမ့ႏိုင္တဲ့အျဖစ္အပ်က္တခုကို မေန႔တေန႔ ကလိုပဲ ျမင္ေယာင္ေလ့႐ွိပါတယ္။ ၁၉၄၉ခုႏွစ္၊ မႏၱေလးႃမို႔ကိုလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြက သိမ္းပိုက္ၿပီး ေနာက္ ျပန္ဆုတ္သြားခ်ိန္၊ ဖဆပလအစိုးရစစ္တပ္က ျပန္သိမ္းခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔မိသားစုအားလံုးကို အဲဒီတိုက္တန္း ေ႐ွ႕မွာရပ္ခုိင္းၿပီး ေသနတ္နဲ႔ပစ္ဖို႔လုပ္ၾကတာပါ။ မ်က္စိက်ိန္းေလာက္တဲ့မႏၱေလးေနေရာင္ႀကီးနဲ႔ ေၾကးစားစစ္သားေတြကို မ်က္ႏွာမူရင္းကိုယ့္ကံၾကမၼာကိုေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ တနာရီေလာက္ကာလကို ဘယ္လိုေမ့ႏိုင္ပါ့မလဲ။ သံဃာေတာ္မ်ားနဲ႔အရပ္ ထဲက လူမ်ားက၀ိုင္းေျပာၾကလို႔ လြတ္လာတာကိုလည္းမွတ္မိေနပါတယ္။ အိမ္ထဲျပန္ေရာက္ၾကေတာ့ တအိမ္သားလံုး ဘာမွမေျပာၾကပဲ ထိုင္ေနၾကတာလည္း သတိရမိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီအိမ္ထဲကေနပဲ လူထုသတင္းစာ႐ိုက္တဲ့စက္ကို ဒိုင္းနမိုင္းနဲ႔ခြဲတဲ့အသံႀကီးကို ၾကားၾကရတာပါပဲ။

            ေက်ာင္းမသြားေသးတဲ့အ႐ြယ္၊ ကေလးမို႔ အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးရဲ႕အဓိကလမ္းမႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ ၈၄လမ္းႀကီးကို အားအား႐ွိတိုင္း ေငးေနေလ့႐ွိတာက်ေနာ့္၀ါသနာပါ။ အဲဒီတုန္းက အိမ္ေ႐ွ႕မွာလာရပ္တဲ့ အလွဴခံနဲ႔သူေတာင္းစားေတြကို အလွဴေငြထည့္ၾကတာမွာ က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာက်ေနာ္ဟာအမ်ားဆံုးလို႔ပဲထင္ပါတယ္။ ၈၄လမ္းအျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းလို႔ လည္းေခၚတဲ့ ဒီလမ္းမႀကီးဟာမႏၱေလးရဲ႕ အဓိကလမ္းႀကီးလို႔ဆိုေပမဲ့ အမ်ားဆံုးအသံုးႁပုသြားလာေနတာက စက္ဘီး သမားေတြပါ။ စက္ဘီးနဲ႔စာပို႔၊ သတင္းစာပို႔၊ ပစၥည္းပို႔တာေတြအျပင္ စက္ဘီးနဲ႔မုန္႔မ်ိဳးစံုေရာင္းတယ္၊ စက္ဘီးနဲ႔ ထီ လက္မွတ္ေရာင္းတယ္၊ ကေလးကို ေက်ာင္းပို႔ေက်ာင္းႀကိဳလုပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အဲဒီတုန္းကမႏၱေလးရဲ႕လမ္းမေတြမွာ သာမက လမ္းႁကိုလမ္းၾကားေတြပါမွာမက်န္ စက္ဘီးဟာတမိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိတ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ 

            ကေလးတေယာက္အဖို႔ေတာ့ လမ္းမေပၚမွာေတြ႔ရတာဟာ ဂ်စ္ကားအပါအ၀င္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးကက်န္ရစ္တဲ့ ကားမ်ိဳးစံုသာျဖစ္ေပမဲ့ မႏၱေလး-ေတာင္ႃမို႔(အမရပူရ)ေျပးဆြဲတဲ့ေဒါ့ဂ်စ္ဘတ္စ္ကားေတြ၊ (အဲဒီတုန္းကႃမို႔တြင္းေျပး ကားျပာ လိုင္း၊ ကား၀ါလိုင္းေတြမ႐ွိေသးပါဘူး)၊ ထရပ္ကားေတြဟာ ဆိုကၠား၊ ျမင္းလွည္းေတြထက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္း ေနပါတယ္။

            ဒီေနရာမွာျဖတ္ေျပာခ်င္တာက ကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ မႏၱေလးမွာေရသဘင္ပြဲေခတ္စားလာေတာ့ လူထု သတင္းစာတိုက္သားေတြကလည္း ”လူထုေမာင္”ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ အမ်ိဳးသားေရသဘင္အဖြဲ႔ ဖြဲ႔စည္းဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ လူထု တိုက္သမိုင္းမွာ တႀကိမ္တည္းေသာဆင္ႏႊဲျခင္းလို႔ထင္ပါတယ္။ ”သတင္းစာထဲပါေလေအာင္-လူထုေမာင္ကို႐ႊဲေအာင္ ပက္ၾက”ဆိုတဲ့ သံခ်ပ္မ်ိဳးေတြေအာ္လာတဲ့ လူထုေမာင္ေတြရဲ႕ သံုးတန္ကားအလွျပယာဥ္ကို အိမ္ေ႐ွ႕ကေနေငးေနခဲ့တာ ေတာ့မွတ္မိပါတယ္။ လူထုေမာင္ဆိုတဲ့စာတန္းကို ထရပ္ကားေ႐ွ႕မွာေရးထားၿပီး အေပၚမွာဘာ႐ုပ္၊ ဘာအဆင္အျပင္မွမပါ ကားကတံုးနဲ႔လွည့္တာကိုပဲ မွတ္မိေနပါတယ္။ ၀ိုးတိုး၀ါးတားပါ။

            ၁၉၅၀ခုႏွစ္မွာထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အဲဒီကေန ဒီေန႔လူထုတိုက္ကိုေျပာင္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ အဲဒီ အေဆာက္အဦဟာ အေပါင္ဆိုင္ျဖစ္လိုက္၊ အရက္ဆိုင္ျဖစ္လိုက္၊ စားေသာက္ဆိုင္ျဖစ္လိုက္ ဘ၀ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖတ္သန္းခဲ့ ပါတယ္။ အခုေတာ့႐ွိမွ႐ွိေသးရဲ႕လားမသိေတာ့ပါ။

            ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာေတာ့႐ွိေနပါေသးတယ္။

            ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါ။

ဖိုးသံ(လူထု)