(၁)

ေဒါင့္ႀကီးေက်းရြာတြင္ ေလွၿပိဳင္ပြဲ၊ ပန္းေျပးပြဲ အစရွိသည့္ ေတာဓေလ့ရိုးရာ ကစားခုန္စားၿပိဳင္ပြဲမ်ား မက်င္းပျဖစ္ေတာ့သည္မွာ ႏွစ္ကာလ အတန္ငယ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ တိတိပပဆိုရလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ေလၿပီ။ ေလွၿပိဳင္ပြဲ၊ ပန္းေျပးပြဲမ်ား က်င္းပၾကမည္ ဟူေသာအသံမ်ားကို ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးေတဇ၀ႏၱ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာအခါတြင္မွ  တဖန္ျပန္လည္ၾကားရျခင္း ျဖစ္၏။

ေဒါင့္ႀကီးေက်းရြာသည္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေက်းရြာျဖစ္သည္အေလ်ာက္ ေျမဆီၾသဇာၾကြယ္၀သည္။ စပါးအထြက္ေကာင္းသည္။ စပါးအထြက္ေကာင္း၊ စပါးေစ်းေကာင္းေသာ္လည္း ရြာသူရြာသားတို႔ စား၀တ္ေနေရး မေျပလည္ရွာၾကေပ။ လူေမြးလူေရာင္ မေျပာင္ရွာ။ တစ္မိုးတြင္းလံုး ရႊံ႕ထဲေရထဲတြင္ ကၽြဲ၊ႏြားတို႔ႏွင့္ နင္လားငါလား ရုန္းကန္လႈပ္ရွားၾကရေသာ္လည္း ယင္းတို႔၏ ဘ၀မ်ားမွာ ထူးျခား ေျပာင္လက္လာျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေပ။ တစ္ႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ဒံုရင္း၊ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ဒံုရင္း၊ သံုးႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ဒံုရင္း၊ ေႏြမိုးေဆာင္းရာသီစက္၀န္းတို႔ အဖန္ဖန္ေျပာင္းလဲ၍ ႏွစ္အလီလီေျပာင္းခဲ့ေသာ္လည္း ဒံုရင္းမွ ဒံုရင္း အတိုင္းပင္။ ၄င္းတို႔သည္ ထူးမျခားနားဇာတ္ကိုခင္း၍ အသူတစ္ေစာက္နက္လွသည့္ ဆင္းရဲတြင္းတြင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနၾက ေသၾကကုန္၏။