တစ္ဘဝမွာ တစ္ခါမွ် အပိုင္း(၁) ဖတ္ရန္ >>>>

(၆)

ေနာက္ တစ္ပတ္ေလာက္က်ေတာ့ က်မတို႔ဆီကေန မိုင္(၄၀) ေလာက္ေဝးတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ ရွင့္အေဖ အလုပ္သစ္ဝင္တယ္။ စ,စခ်င္းေတာ့  က်မအေဖ ေစာေစာထၿပီး အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္မွာ သူ႔ရဲ႕ ေဘာဂေဗဒေတြ မစခင္ ရွင့္အေဖကို အရင္လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရွင့္အေဖက အမိုးကိုလွန္လို႕ရတဲ့ အူဒီကားေလး တစ္စင္းဝယ္လိုက္တယ္။ ရွင္ကေတာ့ အေမတို႔နဲ႔ အိမ္မွာပဲ ေနခဲ့ရတယ္ေလ။

ရွင့္အေဖတို႕က ရွင့္ကို သူတို႕အိမ္ဝယ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းဘယ္မွာထားရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားမယ္တဲ့။ က်မကေတာ့ တအံ့တၾသလည္းျဖစ္မိတယ္။ အားလည္းက်တယ္။ ႏွစ္ဝက္လံုးလံုး ေက်ာင္းတက္စရာမလိုပဲ အားေနမယ္ တဲ့ေလ။ ေနာက္ စိတ္ညစ္ရတာတစ္ခုက ရွင့္ကို အိမ္မွာေတြ႕ရတယ္လို႕ကိုမရွိဘူး။ ေနာက္စားထားတဲ့ ပန္းကန္ေတြ၊ ခြက္ေတြဆိုရင္လည္း ေဆးတဲ့ေနရာမွာ ျပန္မထားဘူး။  ေနာက္အိပ္ရာကိုလည္း ျပန္သိမ္းတယ္၊ ျပန္ခင္းတယ္လို႕ကိုမ ရွိဘူး။ မဟတဟ ပြင့္ေနတတ္တဲ့ တံခါးကၾကည့္ရင္ အကုန္ ပြစာက်ဲေနတာပဲ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေစာင္ေတြက်လို႔၊  အဝတ္ေတြကိုလည္း စားပြဲေပၚမွာပံုထားလို႔ထားနဲ႔ နိစၥဓူဝ ျမင္ေနရတယ္။ 

ေနာက္ ရွင္က အသီးအႏွံေတြ အမ်ားႀကီး စားတတ္တယ္ေနာ္။ စပ်စ္သီးဆို တစ္ခိုင္လံုး၊ ပန္းသီးဆိုရင္လည္း အလယ္အူတိုင္ပဲ က်န္ေတာ့ေအာင္ကို စားပစ္တာ။ ဒါဟာလည္း က်မကို ဆြဲေဆာင္ေနတဲ့ ရွင့္ရဲ့အက်င့္တစ္ခုပဲ။ က်မကေတာ့ အသီးေတြဘာေတြ သိပ္မစားျဖစ္ပါဘူး။ စားရတာ ဝါးရတာ ပါးစပ္ကိုဆို႔ထားသလိုပဲ။ ရွင္ကေတာ့ ဒီဟာက အရသာရွိတယ္၊ ဟိုဟာကအရသာ မရွိဘူးရယ္လို႕ ကခ်ိကေခ်ာက္မ်ားသေလာက္ စတားေစ်းဆိုင္ကေန အေမတို႔ ဝယ္သမွ်အကုန္ ၿဖိဳပစ္တတ္တာမဟုတ္လား။ ေန႕လည္၊ ေန႔လည္ က်မေက်ာင္းက ျပန္လာတုိင္း ရွင္ ဆိုဖာရဲ့ အစြန္းတစ္ဖက္မွာ အၿမဲတမ္းထိုင္ၿပီး ေျခေထာက္ ညွက္ညွက္ကေလးေတြကို စားပြဲေပၚမွာ ပတၱာဆက္တင္လို႕ ေအာက္ထပ္ က်မအေဖ့ စာအုပ္စင္က အိုက္ဆက္အက္ဆီေမာ့ရဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနတတ္တယ္။ ရုပ္သံကလႊင့္ၿပီး က်မသိပ္မုန္းတဲ့ “ေဒါက္တာ ဘယ္သူတုန္း” ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲကို ရွင္က သိပ္ႀကိဳက္တယ္။

က်မရွင့္ကို ဘယ္လို ခင္ေအာင္ေရာရ၊ ေပါင္းသင္းရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆို ရွင္က အိႏိၵယမွာ ေနလာခဲ့တာ၊ အေမတို႔ဆိုရင္ေတာ့ က်မထက္ ပိုၿပီး နားလည္မယ္ထင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု ရွင္ကလည္း ကာလကတၱားက က်မရဲ့ ဝမ္းကြဲေမာင္ႏွမေတြလို မဟုတ္ျပန္ဘူး။ သူတို႕ဆို သိပ္ရိုးၾကၿပီး က်မကိုလည္း သိပ္လိုက္ေလ်ာရွာတာ။ အေမရိကားမွာေနတာကို အျခားတစ္ကမၻာမွာေနတာက်လို႕ အကြက္ေစ့ အကုန္ေမးတတ္ၾကတယ္။ ရွင္က်ေတာ့ က်မအေၾကာင္းကိုဘာမွလည္း စပ္စပ္စုစုလည္း မရွိဘူး။

မ်က္ေစ့နွစ္လံုးဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္က ၾကိဳဆိုႏွုတ္ခြန္းဆက္ေနသည္။ အုတ္နံရံေတြ သံတိုင္ေတြ ေၾကြအင္တံုေတြ....။ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ယာ မဟုတ္ပါလား ဟူေသာ အေတြးက ကပ္ပါလာေလသည္။ အခုေလာက္ဆို အိမ္ကလူေတြေတာ့ သိကုန္ေလာက္ျပီ။ မိမိႏွင့္ သက္ဆိုင္ရာ ပါတ္၀န္းက်င္ လည္း အေတာ္ဂယက္ရုိက္ေလာက္ျပီ။ မိမိတို႕အားဖမ္းဆီးစဥ္မနက္က အရုိင္းႏွင့္ ေရႊေရာင္သည္ အတူတကြ ရွိေနၾက၏။ အဖမ္းခံရကာနီးမွ သူတို႕ႏွစ္ဦးအား ကြမ္းယာ ၀ယ္ခိုင္းလိုက္မိသျဖင့္ ခုေလာက္ဆို ထြက္ပဲေျပးပလား ေတာပဲခိုေလပလား။ သင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္က စိုးရိမ္စရာ ေကာင္း၏။ အရိုင္းက တစ္ေယာက္ထဲ ဘာအလုပ္မွ လုပ္တတ္သူမဟုတ္။ ဘာကိုမွ တိတိက်က် ဆံုးျဖတ္ေဆာင္ရြက္တတ္သူမဟုတ္။ အနားမွာ ထိ္န္းေပးသူ မရွိလွ်င္ ေသြးေဆာင္ရာ ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ ပါတတ္သူျဖစ္၏။ ေရႊေရာင္က ကိုသာဆိုး။ အလုပ္ေတာ့လုပ္သည္။ ဖင္ေပါ့သည္။ သို႕တေစ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ရင္မဆိုင္တတ္။ ၀ူး၀ါး၀ူး၀ါး ႏွင့္ ထင္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္သည္။ အာဏာသိမ္းျပီးျပီးခ်င္း မႏၱေလးကို တက္၍ လက္နက္အဆက္အသြယ္သြားရွာသည္။ ျပီးေတာ့ တြံေတးမွာ စစ္သင္တန္းေပးဖို႕ အစီအစဥ္အတြက္ သူပဲ လူလိုက္စုေနရ၏။ သူႏွင့္အတူ ပူးတြဲလုပ္ရန္ ကိုေဇာ္၀ိတ္ကို တြဲေပးထားရသည္။ ကိုေဇာ္၀ိတ္က ေခါင္းေအးသည္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ရွိ၏။ ခုသူတို႕လက္ထဲမွာ လက္ပစ္ဗံုး ေလးလံုးရွိေနသည္။ ဒါသည္ပင္ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္စရာ။