မ်က္ေစ့နွစ္လံုးဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္က ၾကိဳဆိုႏွုတ္ခြန္းဆက္ေနသည္။ အုတ္နံရံေတြ သံတိုင္ေတြ ေၾကြအင္တံုေတြ....။ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ယာ မဟုတ္ပါလား ဟူေသာ အေတြးက ကပ္ပါလာေလသည္။ အခုေလာက္ဆို အိမ္ကလူေတြေတာ့ သိကုန္ေလာက္ျပီ။ မိမိႏွင့္ သက္ဆိုင္ရာ ပါတ္၀န္းက်င္ လည္း အေတာ္ဂယက္ရုိက္ေလာက္ျပီ။ မိမိတို႕အားဖမ္းဆီးစဥ္မနက္က အရုိင္းႏွင့္ ေရႊေရာင္သည္ အတူတကြ ရွိေနၾက၏။ အဖမ္းခံရကာနီးမွ သူတို႕ႏွစ္ဦးအား ကြမ္းယာ ၀ယ္ခိုင္းလိုက္မိသျဖင့္ ခုေလာက္ဆို ထြက္ပဲေျပးပလား ေတာပဲခိုေလပလား။ သင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္က စိုးရိမ္စရာ ေကာင္း၏။ အရိုင္းက တစ္ေယာက္ထဲ ဘာအလုပ္မွ လုပ္တတ္သူမဟုတ္။ ဘာကိုမွ တိတိက်က် ဆံုးျဖတ္ေဆာင္ရြက္တတ္သူမဟုတ္။ အနားမွာ ထိ္န္းေပးသူ မရွိလွ်င္ ေသြးေဆာင္ရာ ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ ပါတတ္သူျဖစ္၏။ ေရႊေရာင္က ကိုသာဆိုး။ အလုပ္ေတာ့လုပ္သည္။ ဖင္ေပါ့သည္။ သို႕တေစ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ရင္မဆိုင္တတ္။ ၀ူး၀ါး၀ူး၀ါး ႏွင့္ ထင္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္သည္။ အာဏာသိမ္းျပီးျပီးခ်င္း မႏၱေလးကို တက္၍ လက္နက္အဆက္အသြယ္သြားရွာသည္။ ျပီးေတာ့ တြံေတးမွာ စစ္သင္တန္းေပးဖို႕ အစီအစဥ္အတြက္ သူပဲ လူလိုက္စုေနရ၏။ သူႏွင့္အတူ ပူးတြဲလုပ္ရန္ ကိုေဇာ္၀ိတ္ကို တြဲေပးထားရသည္။ ကိုေဇာ္၀ိတ္က ေခါင္းေအးသည္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ရွိ၏။ ခုသူတို႕လက္ထဲမွာ လက္ပစ္ဗံုး ေလးလံုးရွိေနသည္။ ဒါသည္ပင္ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္စရာ။

"ခင္ဗ်ား နာမည္"

"ဇာဂနာ"

"ေမာင္သူရ"

"ဟင့္အင့္"

"သူငယ္ခ်င္းေတြ မိတ္ေဆြ ေတြက ေခၚတဲ့ နာမည္ေကာ မရွိဘူးလား"

"ဒါေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့"

"ေျပာျပပါဦး"

"လန္ျခားကုလား ကုလားအဖိုးၾကီး ဦးပုည ဇာတ္ဆရာ ေမာင္ရစ္ ကတင္းပံုး ေရွာင္ကြန္နရီ အေဖၾကီး ဇာတ္ဆရာ ကိုကို..." 

"ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ..."

        ဇြန္ ၅ ရက္တြင္ ေခတ္စမ္းစာေပ၏ ေရွ ႕ေဆာင္ႀကီး သိပၸံေမာင္ဝ (၁၈၉၉-၁၉၄၂) အသက္ ၁၁၁ ႏွစ္ ျပည့္မည္ျဖစ္၍ “ေအာက္စဖုိ႔ဒ္တကၠသုိလ္မွတ္တမ္း”ဆရာ ျမင္ခဲ့ေသာ သူတုိ႔ေခတ္ ဘိလပ္ေရာက္ျမန္မာလူငယ္တုိ႔၏ လြဲမွားေသာအေမာ္အၾကြားႏွင့္ ပညာကုိတန္ဖုိးမထားပုံကုိ ခုကာလအေဝးေရာက္ျမန္မာလူငယ္မ်ား ထုတ္ႏုတ္ဆင္ျခင္ရန္အလုိ႔ငွာ ျပန္လည္တင္ဆက္ရပါသည္။

ေကာင္းကင္

       ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမန္မာဘိလပ္ျပန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလုပ္အကိုင္ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘိလပ္တြင္ ေလးငါးေျခာက္နွစ္ ေနခဲ႔ေသာ္လည္း စာေမးပြဲြဲတစ္ခုကိုမွ် မေအာင္၊ ဘြဲ႕တစ္ခုကိုမွ် မရခဲ႔ပါ။ တစ္ေန႕က လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းတိုက္ ကို သြားရာ ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းတြင္ ဘိလပ္အေၾကာင္းေရးပါဟု ကၽြန္ေတာ့္အား ကိုလွက တိုက္တြန္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာစာကုိ ေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ပါ၊ ထို႕ေၾကာင့္ မေရးပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း အတင္းေရးခိုင္းေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ အၾကာင္းကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးလိုက္ပါသည္။

ပုဇြန္ေသေစေသာ ေတာ္သလင္းေနသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေကာင္းစြာဒုကၡေပး ေနေတာ့၏။အၾကိဳအၾကားမ်ားပါမက်န္ ဒရစပ္ထြက္ေနေသာ ေခၽြးတို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္႔တကိုယ္လံုးမွာ ရႊဲနစ္ေနေတာ့သည္။

ခႏၶာကုိယ္ေအာက္ပိုင္းတခုလံုးမွာလည္း ရွိမွရွိပါေသးရဲ႕လားဟု ထင္မွတ္မ်ားေလာက္ေအာင္ပင္ ထံုက်င္ေနေတာ့၏။

မျဖစ္ခံနိင္ပါပါရိုးလား

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ပ်က္ေနပံုကိုလည္း ၾကည့္ေလ။

 အမိုးအကာမပါေသာ တီအီး ၁၁ ကားႀကီး၏ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ဒူးနွစ္ဘက္ေထာက္ နဖူးနွင့္ ၾကမ္းျပင္ထိထားျပီး လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ယွက္ကာ ေနာက္ေစ့ေပၚသို႔ တင္ထားရေလသည္။

ရုပ္ရွင္ကားမ်ားတြင္ စစ္သံု႔ပန္းမ်ားအား ဖမ္းဆီးပံုနွင့္ တူလြန္းလွပါေတာ့ဘိ။

မိမိတို႔သည္ သူပုန္လည္းမဟုတ္ ဓားျပလည္းမဟုတ္ပါပဲလ်က္ အဘယ္႔ေၾကာင့္ ဤသို.ဤႏွယ္ လူ႔တန္ဘိုးကို လ်စ္လ်ဳဴရွဳေသာ ဖမ္းဆီးနည္းကို အသံုးျပဳမွန္း နားမလည္နိင္ ျဖစ္ရေလသည္။ပတ္၀န္းက်င္က မိမိတို႔အား မျမင္ေစလို၍ ဟုဆိုရျပန္ ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ဖမ္းဆီးစဥ္ ကာလကပင္ ၀ိုင္းအံုၾကည့္ရွဳေနေသာ လူအုပ္ၾကီးမွာ ေရႊတိဂံုဘုရားတေပါင္းပြဲေတာ္ တမွ်စည္ကားေနေပးရာဤအခ်က္သည္ မျဖစ္နိင္ပါေခ်။ သို႔ဆိုလွ်င္ မိမိတို႔အား မည္သည့္ေနရာ ကို ေခၚသြားမွန္း မသိေစလို၍သာ ျဖစ္ေပမည္။