(၁)

(၁)

ေဒါင့္ႀကီးေက်းရြာတြင္ ေလွၿပိဳင္ပြဲ၊ ပန္းေျပးပြဲ အစရွိသည့္ ေတာဓေလ့ရိုးရာ ကစားခုန္စားၿပိဳင္ပြဲမ်ား မက်င္းပျဖစ္ေတာ့သည္မွာ ႏွစ္ကာလ အတန္ငယ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ တိတိပပဆိုရလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ေလၿပီ။ ေလွၿပိဳင္ပြဲ၊ ပန္းေျပးပြဲမ်ား က်င္းပၾကမည္ ဟူေသာအသံမ်ားကို ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးေတဇ၀ႏၱ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာအခါတြင္မွ  တဖန္ျပန္လည္ၾကားရျခင္း ျဖစ္၏။

ေဒါင့္ႀကီးေက်းရြာသည္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေက်းရြာျဖစ္သည္အေလ်ာက္ ေျမဆီၾသဇာၾကြယ္၀သည္။ စပါးအထြက္ေကာင္းသည္။ စပါးအထြက္ေကာင္း၊ စပါးေစ်းေကာင္းေသာ္လည္း ရြာသူရြာသားတို႔ စား၀တ္ေနေရး မေျပလည္ရွာၾကေပ။ လူေမြးလူေရာင္ မေျပာင္ရွာ။ တစ္မိုးတြင္းလံုး ရႊံ႕ထဲေရထဲတြင္ ကၽြဲ၊ႏြားတို႔ႏွင့္ နင္လားငါလား ရုန္းကန္လႈပ္ရွားၾကရေသာ္လည္း ယင္းတို႔၏ ဘ၀မ်ားမွာ ထူးျခား ေျပာင္လက္လာျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေပ။ တစ္ႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ဒံုရင္း၊ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ဒံုရင္း၊ သံုးႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ဒံုရင္း၊ ေႏြမိုးေဆာင္းရာသီစက္၀န္းတို႔ အဖန္ဖန္ေျပာင္းလဲ၍ ႏွစ္အလီလီေျပာင္းခဲ့ေသာ္လည္း ဒံုရင္းမွ ဒံုရင္း အတိုင္းပင္။ ၄င္းတို႔သည္ ထူးမျခားနားဇာတ္ကိုခင္း၍ အသူတစ္ေစာက္နက္လွသည့္ ဆင္းရဲတြင္းတြင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနၾက ေသၾကကုန္၏။

(၁)

တရုတ္နီဟု အမည္ရသည့္ တရုတ္ျပည္ျဖစ္ အင္ဂ်င္စက္မ်ားသည္ တဒုန္းဒုန္း၊ တဒိုင္းဒိုင္း ျမည္သံမ်ားကို ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး ျမန္မာျပည္သို႔ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ကာလ အတန္ငယ္ ၾကာျမင့္ၿပီ ျဖစ္သည္။
တရုတ္နီတို႔သည္ ပ၀တိ္ၱသားမ်ားသာ ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ေနရာတကာတြင္ လူတြင္က်ယ္ လုပ္တတ္သည္။  ေရတင္ရာတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မီးစက္ေမာင္းရာတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊  ေထာ္လာဂ်ီေမာင္းႏွင္ရာတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စက္တပ္ေလွေမာင္းႏွင္ရာတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စပါးႀကိတ္ခြဲရာတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း အသံတစြာစြာျပဳၿပီး လူလံုးျပတတ္ၾက၏။ ဤသို႔ႏွင္ႏွင္လွ်င္ တရုတ္နီတို႔သည္ “တရုတ္နီစြမ္းအား ေခတ္ေက်ာ္လႊား”ဟူသည့္ ေဆာင္ပုဒ္ကို ကိုင္စြဲၿပီး ျမန္မာျပည္ အႏွံ႔ နယ္ခ်ဲ႕ေနေလေတာ့၏။

သူ၏ နာမည္အရင္းမွာ ႏိုင္၀င္းျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ၿမိဳ႕လံုးကမူ သူ၏အသက္ေမြးမႈျဖစ္သည့္ ဘဲဥေရာင္းခ်ျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးသကာလ ဘဲဥဟူ၍သာ ခ်စ္စႏိုးေခၚေ၀ၚၾကကုန္၏။

ထိုသို႔ေခၚေ၀ၚျခင္းအား သူ စိုးစဥ္းမွ် မႀကိဳက္ေၾကာင္းကို တစ္ၿမိဳ႕လံုးသိၾကေသာ္လည္း ဘဲဥ ဟူ၍သာ ေခၚဆိုၿမဲ ေခၚဆိုၾကေလ၏။ ဘဲဥသည္ ေရွးေဟာင္းက်မ္းဂန္တို႔ႏွင့္ လက္ပြန္းတတီး ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီး၊ လူျဖစ္လာသူ ျဖစ္ေလရကား ယင္းသို႔ေခၚေ၀ၚျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းေသာသူတို႔၏ အေလ့မဟုတ္၊ အသက္ေမြးမႈအလုပ္အကိုင္ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ဆဲေရးျခင္းတစ္မ်ိဳးသာလွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဘာရဒြါဇ ဇာတ္ေတာ္အား စကားအရာ သက္ေသထား၍ တံု႔ျပန္ေလ့ရွိသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကမူ ဘဲဥ ဟူ၍သာ ေခၚေ၀ၚၿမဲ ေခၚေ၀ၚၾကဆဲပင္ ျဖစ္ၿပီး၊ ေနာင္တြင္လည္း ဆက္လက္ ေခၚဆိုၾကဦးမည္မွာ မလြဲၿပီ။