|
800x600 Normal 0 false false false EN-GB X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}  က်ေနာ္ေတြ႔ႄကံုဖူးေသာ သံဃာေတာ္မ်ားထဲမွာ သံဃာနဲ႔အတူဆံုးဘုန္းႀကီးတပါးကိုေျပာပါလို႔ဆိုရင္ က်ေနာ္ပထမဆံုး မဆိုင္းမတြေျပာလိုက္မိမွာဟာ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ေခၚ ေ႐ႊကိုင္းသားဆရာေတာ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဓမၼတာပဲ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ သံဃာေတာ္အမ်ားႀကီးနဲ႔ထိေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ၾကည္ၫိုစရာသံဃာေတြအမ်ားႀကီးကိုေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ စံကင္း ဆရာေတာ္ႀကီး၊ ဆရာေတာ္ဦးဇနကဘိ၀ံသ စသျဖင့္ေလးစားၾကည္ၫိုဖြယ္ရာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကိုလူကိုယ္တိုင္ဖူးေျမာ္ ကန္ေတာ့ဖူးေပမယ့္ နီးနီးကပ္ကပ္မေနရေတာ့ သူတို႔အေၾကာင္းထူးထူးျခားျခားေျပာစရာမ႐ွိသလိုလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတကေတာ့ က်ေနာ္တို႔မိဘမ်ားနဲ႔ က်ေနာ္မေမြးခင္၊ သူလူ၀တ္ဘ၀ကတည္းက သိကၽြမ္းခဲ့ၿပီး-အသြားအလာမျပတ္႐ွိေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးမို႔သူ႔အေၾကာင္းကို ႏိႈင္းစာျခင္းအားျဖင့္ အမ်ားႀကီးသိတယ္လို႔ဆိုႏိုင္ ပါတယ္။
လူထုသတင္းစာတိုက္ကာလတုန္းကလည္း လူထုတိုက္ကထိန္ဆိုရင္ စစ္ကိုင္းေတာင္ေပၚမွာ႐ွိတဲ့ ဆရာေတာ္ သီတင္းသံုးရာ အႏု႐ုဒၶာေခ်ာင္ယြန္းေက်ာင္းနဲ႕က်ေနာ္နာမည္ေမ့ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၀ါးခ်က္ကေခ်ာင္တို႔ကိုသြားၿပီး ခင္းပါတယ္။ တကယ္က ဆရာေတာ္သံဃာ့ေဘာင္မ၀င္မီ လူ၀တ္ဘ၀ကတည္းက ႀကီးပြားေရးမဂၢဇင္းထုတ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ရင္း ႏွီးပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကသူ႔အသက္ ၃၂ႏွစ္၊ ၁၉၄၄ခုႏွစ္က်မွဘုန္းႀကီး၀တ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္သူလူ၀တ္နဲ႔႐ွိစဥ္တုန္းက က်ေနာ့္အေဖတို႔နဲ႕အတူ မင္းကြန္းမွာတြဲၿပီး႐ိုက္ထားတ ဲ့ဓာတ္ပံုကိုက်ေနာ္တို႔အိမ္မွာေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကသူဟာ မႏၱေလးျမိဳ႕ကမၺည္းေက်ာက္စာရံုး(ေနာင္မွာေရွးေဟာင္းသုေတသန ဌာနမွာ) အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာအင္မတန္အိႁႏၵႀကီးၿပီး စကားက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေျပာတာလို႔ တခါမွမေတြ႔ဖူး၊ မၾကားဖူးပါ။ ရယ္တာေတာင္မွ တကယ့္ကိုထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႔ရယ္တာပါ။ ဆရာေတာ္စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း တခါမွ မေတြ႔ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူဟာဘယ္သူ႔အေၾကာင္းကိုမွ ျပင္းျပင္းထန္ထန္၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းလည္းမေျပာတတ္တဲ့သူေတာ္စင္ပါ။ စကားေျပာျငင္သာလိုက္တာကလည္းမေျပာနဲ႔၊ အိမ္ကဧည့္ခန္းထဲမွာသူနဲ႕က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ၿပီး ေျပာေနတာေတြကို အေဖ့ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ က်ေနာ္ကလံုးေစ့ပတ္ေစ့မၾကားရပါဘူး။ မသိတဲ့လူကဆိုရင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ေဆြးေႏြးေနသလားလို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့ရမွာပါ။ ေနာက္ဆရာေတာ္သီတင္းသံုးတဲ့ ေက်ာင္းဟာဘယ္ေတာ့မဆို အင္မတန္လူသူေ၀းၿပီး ေခ်ာင္က်၊ လူျပတ္တဲ့ ေက်ာင္းေတြခ်ည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူကသူ႔ေက်ာင္းမွာလူတ႐ုန္း႐ုန္းစည္ကားေနတာကို မႏွစ္သက္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေခ်ာင္က်သလဲဆိုရင္ တခါမွာ မႏၱေလးထံုးစံ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ စစ္ကိုင္းဘက္ကိုကထိန္ခင္းသြားၾကေတာ့ သူနဲ႔ အတူေနတဲ့ သူတူ ကိုရင္စစ္ကိုင္းလွျမင့္(ေနာင္က်ေတာ့လူထြက္ၿပီး လူထုသတင္းေထာက္လုပ္တယ္)က မေန႔ညက အဲဒီျမင္ေနရတဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က သစ္ပင္ေပၚမွာ က်ားသစ္ႏွစ္ေကာင္ကိုက္ေနလိုက္တာ တ၀ုန္း၀ုန္းပဲလို႔ေျပာျပပါတယ္။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီသစ္ပင္ဟာ ကိုက္၅၀ေလာက္ေ၀းတာပါ။ ၾကားမွာေခ်ာက္ႀကီးျခားေနလို႔သာေပါ့။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ေနာက္ထူးျခားခ်က္တခုက အားနာတတ္တာပါ။ သူက်ေနာ္တို႔အိမ္ကိုႂကြၿမဲအတိုင္းႂကြလာတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္အေဖရယ္အေမရယ္က ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ႁပုၿပီးစကားေျပာၾကပါတယ္။ ဆြမ္းခ်ိန္တန္ဆြမ္းကပ္၊ ဘိလပ္ရည္ ခ်ိန္တန္ ဘိလပ္ရည္ကပ္ၿပီး မဆံုးႏိုင္မၿပီးႏိုင္စကားေတြေျပာၾကတာပါ။ အေဖတို႔အေမတို႔ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ရင္လည္း ဆရာေတာ္ကိုဖတ္စရာတခုခုေပးခဲ့ၿပီး ထမင္းစားၿပီးေနာက္စကားဆက္ရေအာင္ ေစာင့္ေစတာပါပဲ။ မႏၱေလးမွာ က်ေနာ္တို႔အိမ္နဲ႔ ကိုက္၁၅၀ေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ညီအရင္း လူထုသတင္းစာသတင္းေထာက္ေဟာင္း ဦးဘကြန္း႐ွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ ဦးဘကြန္းအိမ္မွာအခ်ိန္ေပးတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာပိုၿပီး လူထုတိုက္မွာ ထိုင္ေလ့႐ွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာစစ္ကိုင္းကလာတာလို႔ဆိုေပမယ့္ သူ႔ခမ်ာသူေနတဲ့ေခ်ာင္ကေန ကားဆိပ္အထိ တစ္နာရီ ေက်ာ္ေလာက္အတက္အဆင္းလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးမွ လာရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဆြမ္းကိုမနက္အေစာႀကီးဘုဥ္းေပးၿပီး ထြက္ခဲ့ တာျဖစ္ပါတယ္။ တခါမွာေတာ့တေန႔မွာ အေဖတို႔အေမတို႔နဲ႔စကားေကာင္းေနလိုက္တာ အေမတို႔ဟာ သူ႔ကိုဆြမ္းကပ္ဖို႔ ေမ့သြားၿပီး မြန္းလြဲသြားပါေလေရာ။ ဒါကိုဆရာေတာ္က ဆြမ္းကပ္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တခြန္းမဟ၊ တစြန္းတစေလးမွ မေျပာပါဘူး။ ေနာင္မွာအေမက ဆရာေတာ္အေၾကာင္းေျပာတိုင္း ဒီကိစၥကိုေနာင္တႀကီးစြာနဲ႔ တျဖစ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာေလ့႐ွိပါတယ္။ ေနာက္အေမေျပာေလ့႐ွိတာတခုက ဆရာေတာ္ကိုလူထြက္ၿပီးသူလုပ္တဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ဒီအေၾကာင္းကိုေျပာရင္ အေမက “ငါ့စိတ္ထဲမွာဦးဇင္း(ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတကို အေမတို႔ေခၚေလ့႐ွိတဲ့ အသံုးအႏႈန္း) ကိုလူထြက္ေစခ်င္ ကို- - ကိုေတာ့သကၤန္းျပန္၀တ္ေစခ်င္တယ္”လို႔ေျပာေလ့႐ွိပါတယ္။ ကို- - ဆိုတာက ပါဠိ-သကၠတဘာသာဆိုင္ရာေတြကို ေရးေနတဲ့ပညာ႐ွိတေယာက္ပါ။ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတရဲ႕ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသန အလုပ္က အခ်ိန္မမွန္၊ အစားမမွန္ရတဲ့အထဲ သူကလည္းသဲသဲမဲမဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္လုပ္ေလ့႐ွိတာဆိုေတာ့ နဂိုကမွ ပါးလွပ္လွပ္သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေလးဟာ ဒီဒဏ္ေတြကိုခံစားရ႐ွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔လူသားေတြ အတြက္အက်ိဳး႐ွိလွတာမို႔ အေမတို႕က သူ႔ကိုဒါေတြဆက္မလုပ္ပဲ က်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္ေစတာထက္ က်န္းမာေရးမထိခိုက္ပဲ ဒီလုပ္ငန္းေတြကိုဆက္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ လူထြက္ေစခ်င္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုလူထြက္ပါလို႔ေတာ့ ဘယ္ေလွ်ာက္လို႔ေကာင္းပါ့မလဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံျမန္မာမႈအတြက္ ဆရာေတာ္အက်ိဳးႁပုသြားတာေတြက မ်ားလွပါတယ္။ က်ေနာ္အကုန္မသိပါဘူး။ ဆရာေတာ္ဟာ အဂၤလိပ္လက္ထက္ကတည္းက ေက်ာက္စာလုပ္ငန္း၊ ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနလုပ္ငန္းလုပ္လာလိုက္တာ သူသကၤန္းဆည္းလို႔ အစိုးရလုပ္ငန္းကထြက္တဲ့ေနာက္မွာေတာင္မွ ကိုယ့္ဆြမ္းကိုယ္ဘုဥ္းေပးၿပီး ထက္ထက္သန္သန္ အားတက္သေရာလုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ေျပာစကားေတြကိုမၾကာမၾကာၾကားဖူးသူတေယာက္အေနနဲ႔ဆိုရင္ သူဟာ အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တရပ္လို သေဘာထားလုပ္ေနမွန္းသိသာပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕လူသိမ်ားတဲ့က်မ္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြဟာ သူအဲဒီလိုရဟန္းဘ၀ေရာက္ၿပီးမွ ေရးတဲ့စာေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူေရးတဲ့စာအုပ္ျဖစ္လာတာေတြထဲမွာ မႏၱေလး(၁၉၄၆ခုႏွစ္၊ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္တိုက္ကထုတ္တဲ့ ခပ္ပါးပါးစာအုပ္)၊ ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႕မႈနဲ႔ အႏွစ္(၁၀၀)ျပည္႕မႏၱေလးတို႔ဟာနာမည္အႀကီးဆံုးလို႔ဆိုရမလားပါပဲ။ တျခားလည္း ၀က္မစြပ္ျမိဳ႕စား ဒုတိယန၀ေဒး၊ ပုညရွင္ဘုရားသမိုင္း၊ ပတၱျမားေစတီဘုရားသမိုင္း၊ ရတနာေစတီဆင္မ်ားရွင္ဘုရားသမိုင္း၊ အႏွစ္ ၆၀၀ ျပည့္အင္း၀ စတာေတြဟာ နာမည္ႀကီးပါတယ္။ အသက္၂၀ကစၿပီးစာေရးခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္က ေ႐ႊကိုင္းသားဆိုတဲ့ကေလာင္ အမည္အျပင္ ရတနာပံုလိွဳင္ခင္ေအး၊ ရတနာပံုဖိုးမွတ္စု၊ မွတ္စုေမာင္၊ မႏၱေလးလွိဳင္၊ စစ္ကိုင္းဘိုးရာဇာ၊ မႏၱေလးသား၊ ဦး ေသာဘိတ စတဲ့နာမည္ေတြနဲ႔လည္းေရးပါတယ္။
ဆရာေတာ္ကလူ႔ေဘာင္မွာ၂၂ႏွစ္ေလာက္သာေနလိုက္ရေပမဲ့ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ပညာေတြကိုလည္း ပညာသည္တေယာက္လိုတတ္ကၽြမ္းပါတယ္။ သူေရးခဲ့တဲ့ေဆာင္းပါးေတြမွာ သာမန္သမိုင္းကိစၥေတြသာမဟုတ္ပဲ ဓာတ္ပံု ဘာသာရပ္အေၾကာင္း၊ နကၡတ္တာရာအေၾကာင္းတို႔အျပင္ ရာသီအလိုက္ေပၚတဲ့ ငွက္ေတြအေၾကာင္းေတာင္ပါပါတယ္။ ၁၉၅၉ခုႏွစ္မွာက်င္းပခဲ့တဲ့ မႏၱေလးႏွစ္တရာျပည့္ပြဲေတာ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္အထိဗမာျပည္သမုိင္းမွာ တခါမွမ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္သမုိင္းရဲ႕တျခားသမိုင္း၀င္ႃမို႔ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ပုဂံ၊ အင္း၀၊ ေတာင္ငူစတာေတြ ဟာလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက တည္႐ွိခဲ့တဲ့ႃမို႔ႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီဘ၀မွာ ဗမာ့သမိုင္းကို ဂုဏ္ေရာင္တင္တဲ့ရာျပည့္ပြဲေတြ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ မႏၱေလးအႏွစ္တရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္မွသာ က်င္းပ ႏိုင္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္တို႔အိမ္ကိုဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ႂကြလာတဲ့တမနက္မွာ ဆရာေတာ္ကအေဖနဲ႔အေမကို မႏၱေလးႃမို႔ႀကီးတည္ေထာင္တာ အႏွစ္၁၀၀တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မယ္၊ ဒီအတြက္ဂုဏ္ႁပုၾကသင့္တယ္လို႔ေျပာ ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကက်ေနာ္လည္း မိဘမ်ားအနားမွာ႐ွိေနပါတယ္။ ဒီအခါမွာအေဖေရာအေမေရာသိပ္၀မ္းေျမာက္ အားတက္သြားၿပီး ဂုဏ္ႁပုရမွာေပါ့၊ က်င္းပရမွာေပါ့ဆိုၿပီး စတင္လႈပ္႐ွားတာျဖစ္ပါတယ္။ တျခားဘယ္သမိုင္းဆရာမွ သတိမႁပုမိတာကိုဆရာေတာ္သတိႁပုလံႈ႕ေဆာ္လိုက္လို႔ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ 
ဆရာေတာ္ရဲ႕အရည္အခ်င္းေတြထဲက တခုဟာစုေဆာင္းတာအင္မတန္၀ါသနာပါတာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာက ေငြေၾကးတျပားတခ်ပ္မွ႐ွိတာမဟုတ္ေတာ့ စုေဆာင္းထားတာဟာ မ်ားလွတယ္၊ စံုလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔အဖို႕ကေတာ့ သူ႕ေက်ာင္းကို ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ ၾကည့္မ၀ အားမရႏိုင္တဲ့နာရီေဟာင္းေတြ၊ ေငြအေႂကြေစ့ မ်ိဳးစံုနဲ႔ အဲဒီတုန္းက(က်ေနာ့္အထင္) ဗမာျပည္မွာအစံုလင္ဆံုး႐ွိတဲ့ ဗမာျပည္တံဆိပ္ေခါင္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ သူကိုယ္တိုင္ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနလုပ္ငန္းကို လုပ္ေနေပမယ့္ သမိုင္းဆိုင္ရာေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကို စုတာေတာ့မလုပ္ပါဘူး။ သမုိင္းဌာနကိုပို႔တန္တာပို႔၊ ျပတိုက္ကိုပို႔တန္တာပို႔လုပ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္မွာအဂၤလိပ္စာကို ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မသင္ခဲ့ရတဲ့ အားနည္းခ်က္႐ွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဆရာေတာ္ မႏၱေလးကိုႂကြလာတိုင္း က်ေနာ့္မိဘမ်ားကိုေမးစရာ သူဖတ္႐ႈေလ့လာရင္းႁကံုေတြ႔ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးေလးေတြ ယူလာ တတ္ပါတယ္။ တခါတေလလည္း က်ေနာ္တို႔ကိုေမးတတ္ပါတယ္။ သူကအၿမဲပညာလိုေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါ။ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ဒီလိုအင္မတန္ၾကည္ၫိုဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ရဟန္းေတာ္ခမ်ာလည္း လူသာမာန္ေတြ နည္းတူစနစ္ရဲ႕ဒဏ္ကို ခံသြားရ႐ွာပါတယ္။ က်ေနာ္ေသခ်ာသိတာ ႏွစ္ႀကိမ္ပါ။ တခါက က်ေနာ့္ကိုလိုက္ဖမ္းတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္ကအဖမ္းမခံပဲထြက္ေျပးတဲ့အတြက္ စစ္အစုိးရေထာက္လွမ္းေရးကေဒါပြၿပီး အႀကီးအက်ယ္ေတာနင္း႐ွာေတာ့ ေတာထဲ ေတာင္ထဲကေ၀းသီေခါင္လြန္းလွတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတေက်ာင္းကိုလည္း သြား႐ွာေဖြစစ္ေဆးတာျဖစ္ ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ဘယ္တုန္းကမွ၊ ဘယ္လိုမွမပတ္သက္ဖူးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ခမ်ာ အေတာ္ေလးလန္႔သြားမွာပဲလို႔ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ေနာက္တခါကေတာ့ က်ေနာ္အိမ္ကထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာပါ။ ဆရာေတာ့္ဆီမွာတန္ဘိုး႐ွိတဲ့ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ စုေဆာင္သိမ္းဆည္းထားတာေတြ႐ွိတယ္ဆိုၿပီး ဓားျပတိုက္ခံရတာပါ။ ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ ဓားျပေတြဟာဆရာေတာ္ကို ပစၥည္းေတာင္းေတာ့ ႐ိုက္တာႏွက္ တာလည္းလုပ္တယ္လို႔ၾကားရပါတယ္။ ၁၉၁၂ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ၅ရက္၊ ေသာၾကာေန႕တုန္းက စစ္ကုိင္းျမိဳ႕ တေကာင္းရပ္ေမြးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ဟာ ၁၉၈၇ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၉ရက္ေန႔မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူပါတယ္။ မႏၱေလးႏွစ္တရာျပည့္၊ အင္း၀ႏွစ္ ၆၀၀ျပည့္တို႔ကို တျပည္လံုးကိုအသိေပးႏိႈးေဆာ္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ ေမြးဖြားခဲ့တာလာမယ့္ႏွစ္မွာ အႏွစ္တရာျပည့္ပါၿပီ။ မင္းသမီးနဲ႔ေမာ္ဒယ္ေတြရဲ႕ေမြးေန႔တိုင္းကို ဂုဏ္ႁပုေနတဲ့ ဒီေန႔မီဒီယာ (အမ်ားစု)ေတြမွာ ဆရာေတာ့္ေမြးေန႔အႏွစ္၁၀၀ျပည့္ကို ဘယ္လိုဂုဏ္ႁပုမယ္လို႔ေရးတာ မေတြ႕ရေသးပါဘူး။ ဖိုးသံ(လူထု)
Add this page to your favorite Social Bookmarking websites
|
