|
Written by ေမာင္နန္းေဝ (ဗန္းေမာ္)
|
|
Page 1 of 5 
(၁) စကားထဲမွာက် ေတာင္ေတြ တစ္ေတာင္ၿပီး တစ္ေတာင္ ခ်ီမေနသည္။ လက္ကေတာ့ ေျမတဆုပ္ေတာင္ သယ္ခဲ့ဖူးသလား မေသခ်ာ။ သစ္ေစ့ကေလးတစ္ေစ့ ၾကဲဖူးရံုသာရွိ၏။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ အိုင္တင္ကေတာ့ ေတာႀကီးတေတာလံုး ကိုယ္ပဲစိုက္ထားခဲ့သေယာင္ေယာင္။ တစ္လွိမ့္ႏွစ္လိမ့္ ေလာက္သာသြားခဲ့ဘူးေသာ ဘီးက မိုင္ေထာင္ခ်ီ ခရီးအေၾကာင္းေျပာလ်က္။ ထိုဘီး၏ ပန္းမ်ားက ပြန္းပင္ မပြန္းေသး။ စစ္ျပန္ ဓါးေျမွာင္က မိုးဖိုေခ်ာင္သံုး ဓါးမ်ားၾကား၌ လူတြင္က်ယ္လုပ္လြန္း၏။ တကယ့္ တကယ္က် တိုက္ပြဲမွာ အမွန္တကယ္ပါခဲ့သလားဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိ။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ဘာပန္းမွ မပြင့္သည့္ ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ အရြက္လွေနရံုျဖင့္ လူရာဝင္ေနျခင္းျဖစ္၏။ နည္းနည္းပါးပါး စာတတ္လွ်င္ေတာ့ အရြက္အလွမ်ားကို အဆုပ္အခဲျပဳလ်က္ အပြင့္ပံုဖမ္းကာ စြာက်ယ္စြာက်ယ္ လုပ္ႏိုင္ၾကေသးသည္ မဟုတ္ေလာ။
|
