ကြ်န္မခင္ပြန္း ဦးလွ ဆံုးသြားတာ ဒီႏွစ္ ၾသဂုတ္လဆိုရင္ ၁၄ ႏွစ္ျပည့္ပါေတာ့မယ္။ သူ႕ကို ေမ့တယ္ လို႕ ကြ်န္မအေနနဲ႕  မရွိေပမယ့္ ခတၱာေတြ ပြင့္ၿပီဆိုရင္ ထူးထူးလည္လည္ သူ႕ကို သတိရတယ္။ ဦးလွက မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္ ဘုရားမွန္မွန္ရွိခိုးတဲ့လူပါ။ သူနဲ႕ ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်လို႕   သူ မႏၱေလး ေျပာင္းလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ သယ္ယူေရႊ႕ေျပာင္းလာတဲ့ ပစၥည္းထဲက ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ကေလး တစ္ခုထဲမွာ ဒကၡိဏသာခါ ဆင္းတုကေလးတစ္ဆူ ပါလာပါတယ္။ သူက ဒီဆင္းတုကေလးဟာ သူ႕ကို ဆန္းကေဖး ဦးထြန္းရင္ ရဲ႕ အစ္ကို “ဦးေလးႀကီး” လုိ႔ အမ်ားက ေခၚၾကတဲ့ ဦးတင္ပြက “ကိုလွ ကိုးကြယ္ဖို႕ဆိုၿပီး” ေပးထားတာတဲ့။ သူ မႏၱေလးကို ေျပာင္းရတာက ႀကီးပြားေရး မဂၢဇင္း တစ္ဘက္နဲ႕မို႕  အကုန္မေျပာင္းႏုိင္ေသးဘဲ ရန္ကုန္ေနလိုက္ မႏၱေလးေနလိုက္ျဖစ္ေနေတာ့ သူနဲ႕အတူ မႏၱေလး လိုက္ေျပာင္းလာတဲ့ သူ႕တပည့္ ကိုကံရွိန္ကို ဦးလွက သူ႕ဘုရားဆြမ္းေတာ္ မျပတ္ကပ္ဖို႕တာ၀န္ေပးလိုက္သတဲ့။

သူ ဘုရားမွန္မွန္ရွိခိုးတဲ့အေလ့ကလည္း သူကြ်န္မနဲ႕ အိမ္ေထာင္ မက်ခင္ လူပ်ိဳဘ၀ကတည္းက ျဖစ္တယ္လို႕ ပန္းခ်ီဆရာ ဦးအုန္းလြင္က ေျပာပါတယ္။

‘My poetry world, The author says’

ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာရမယ္ဆိုေတာ့ (ကိုယ့္အတြက္) နည္းနည္းေတာ့ ခြက်တယ္၊ ကဗ်ာနယ္ပယ္ထဲေရာက္သြားတာက ေရာက္မွန္းမသိ တျဖည္းျဖည္းေရာက္သြားတာ၊ အဲလစ္စ္ နဲ႕ အံ့ဘြယ္ကမၻာ ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးက ကိုယ္ ကဗ်ာနယ္ပယ္ထဲေရာက္သြားပံုကို တင္စားခိုင္းႏွိဳင္းဖို႕သိပ္ေကာင္းတယ္။ အဲလစ္ သူ႕ဟာသူ ပံုျပင္ေလးေတြဖတ္ရင္း wonderful land ထဲ က်ေရာက္သြားတာ ကဗ်ာေတြ ႀကိဳက္လို႕ဖတ္ရင္း ကိုယ္တိုင္ ကဗ်ာနယ္ထဲ က်ေရာက္သြားပံုနဲ႕တေထရာထဲပဲ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြေတြ႕ရတာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ၾကံဳရတာ အခက္အခဲေတြ ေက်ာ္လႊားသြားရတာ ႀကိဳတင္မသိ မျမင္ရတဲ့ အႏၱရယ္ေတြနဲ႕ ဘြားကနဲ ရင္ဆိုင္ရတာ၊ အသည္းယားစရာ ျဖစ္ရပ္ေတြရဲ႕ ဖမ္းစားမွဳ။

ခဏေတာ့ ျငိမ္ေနလိုက္အုန္းမယ္ေပါ့ သူ႕အေတြးအၾကံက ပါးပါးကေလးေတြ ရွပ္လွီးခ်လိုက္ျပီး ဘာမွ

စိတ္မပူနဲ႕ေတာ့ ေလတခ်က္အေဝ႔မွာ ကိစၥမ်ားေျမာင္လူတို႕ေဘာင္ဟာ လွဳပ္ခါသြားတယ္ ေပါင္မုန္႔ပဲ

ေခၚေခၚ ဆင္းန္ဒဝစ္ခ်္ ပဲဆိုဆို ပန္းကန္ထဲမွာ လက္ရာေျမာက္ေန ခြက္ေတြေျမွာက္လိုက္ၾကျပီး